[Verhaal] Illusies en dromen

2032
Het in veel tijd beslag nemende geschreeuw bleef maar eeuwen in de hersenspinsels van de achterhoofd bonken als het storende geluid van een eikenhouten deur dat maar niet open ging onder de nodige dwang van de vingertoppen en handelingen. Als een minuut geleden schoten de blauwe irissen onder de donkere wimpers neer en verbande de herinneringen en herzieningen van het moment uit het hoofd door de handen over de oren te klemmen. Deels leek de ondernemende maatregeling te lukken dat weerspiegelden naar een zegeviering, deels werden de scherven in zijn menselijke behouden hart steeds verder gebroken tot niet vermaarden gruzelementen die gespreid op de bodem vielen als beslagen regen druppels die opgenomen werden door de dorstige bodem. De opvallende en helderende lampen bliksemden door de hevige weer omstandigheden dat de straten en goten had laten over lopen en een ambulance voertuig kwam voor een middel groot ziekenhuis met gierende banden tot stilstand. De hoofd ingang werd benomen door bezoekers en overige gasten die de gezondheid van dierbaren op de peil hielden als een temperatuur staaf en dus namen de ambulance broeders de tweede ingang op een verdere afstand, speciaal en uitzonderlijk voor noodgevallen. In de stromende regen werd de onbekenden jongen verlamd en buiten bewustzijn op de brandcard uit de ruimte van de ambulance getild en de ijskoude striemende hoeveelheid vloeistof bevochtigden zijn bebloede boven kleding die hij aanhad voor het noodlot hem trof tot in de diepste vezel van merg en been. De broeders die allemaal refereerden naar vertrouwden individuen riepen en schreeuwden hulpeloos als onwetenden mensen dingen naar elkaar en haasten zich als een tegen de regel mierenhoop zich voor het slachtoffer alsof het familie van hun was. Eenmaal binnen werd de jongen door veelbewogen gangen gedragen waarvan in sommige mensen met nadruppelde hoeden en glimmende jassen zich noodgedwongen tegen de muren moesten drukken, hun pupillen boven de donkere wallen en paarse markeringen als verdommelingen die nooit eerder in aanmerking van de dood waren gekomen en als manoeuvrerende gidsen hem alleen maar verder de blazen van de laatste adem in joegen. Een overmeesterend kleine dosis zuurstof trachtten uit zijn mond toen de jongen de warme zon over de huid voelden strelen als een aangename massage en vreemd genoeg zijn zicht weer kon gebruiken om met de blauwe irissen de wereld herhalend te kunnen aanschouwen, kwam het feit dat hij geheel in een andere locatie bevond als een harde klap in het gezicht aan. De verwaarloosden sneakers stonden in een allemachtig groot grasveld waar normaal rusteloos en ongeduldige koeien hun buiken aan het vullen waren, waarvan het gras fluisterend golfden door een bries en groene bomen waar sereen assonerende wind triangels met wapperende kunststoffen linten aan de takken hingen en beschenen werden door de fijn brandende zon. Er was geen woning of weg te bekennen, geen ander teken van bestaan of leven.

*Klapt*

Wauw, mooi geschreven!
Al zou ik zelf de zinnen wat kleiner maken, dat leest wat prettiger. Maar dat is een mening :stuck_out_tongue:

Wauw, erg mooi!
Ik moest alleen de eerste zin 3x lezen, omdat hij zo lang was.
Voor de rest echt super!

ga eens verder jij

Wil je feedback? Algemene feedback? Mierenneukerige feedback? Both?

Damn light dat was echt geweldig mijn schrijfsel zijn er niks bij ik krijg nu wel weer die kriebels om te gaan schrijven

En ook al wil je het niet, ik ga het lekker toch doen. Heel kort.

Je hebt volgens mij echt heeeeeeeeeeel veel potentie en je verhaal is echt heel boeiend terwijl er eigenlijk maar een paar minuten voorbij gaan en we niks weten en dat is echt superknap. Er zou wel nog heel veel te halen zijn met het inkorten van de zinnen (want damn, die zijn lang :stuck_out_tongue: ) en het filteren op taalfoutjes, want door de lengte van de zinnen verwarren die foutjes soms een beetje.

Maar je moet echt meer schrijven. Veel meer. En alles hier posten.

Ja, oké, hier volgt alvast korte feedback:
Je bent echt goed, ik zie zegmaar het talent in je. Dat sprankeltje dat veel wannabe-schrijvers ontbreekt. Maar jij hebt 'm. Zo’n vonk die het origineel en interessant en het waard maakt. Howeverrr, probeer jezelf aan te leren de zinnen korter te maken. Want het leest nu best zwaar en lastig, terwijl je stijl echt tof is. Dus wissel de langere zinnen af met een kortere, gooi er hier en daar wat komma’s doorheen en hak eens wat zinnen in tweeën (of drieën). Als je wil, kan ik even meer concrete feedback geven door een stukje te pakken en te laten zien wat ik zou doen (:

Sorry voor de up trouwens

Of nee eigenlijk niet <3

Eeeeeens