Verhaal : Ik zie een loverboy!

Heee =] ik zet hier ff een stukje van een verhaal neer wat me spontaan te binnen schoot… dus lees maar en vertel maar wat je er van vind =]
( het is wel mijn eerste verhaal…)

Zwetend word ik wakker, damn wat had ik raar gedroomd!
Alles is nog donker, ik pak mijn mobiel en kijk even hoe laat het is, 04,53! Ik lachte, eindelijk was ik wel op tijd voor school, hoewel dit ook net weer te ver ging.
Ik sloeg mijn dekbed opzij, en liep nog even naar de badkamer om naar de wc te gaan en wat te drinken.
Toen ik daarmee klaar was, liep ik weer terug naar mijn kamer, waar ik weer tussen mijn warme dekbed ging liggen.
Ik draaide me weer op mijn buik en probeerde weer verder te slapen. Ik deed mijn ogen dicht, en toen ik ze dicht had, zag ik opeens beelden van wat ik al eerder had gezien
Van schrik doe ik mijn ogen weer open. Whoo, wat was dit nou?
Ik probeerde weer te herinneren wat ik had gezien.
Ik zag alleen een hoofd van een meisje, ze keek blij.
Verder wist ik het niet meer. Maar ik wil het weten hoe het verder ging, ik was te nieuwsgierig. Ik deed mijn ogen dus weer dicht, en gelijk kwam er een nieuw beeld, dit keer hield ik mijn ogen wel gesloten.
Ik zag weer het meisje, ze lachte, naast haar liep een jongen die met haar mee lacht, het is meer dan een vriendschappelijke lach, een lach die je alleen kan geven als je verliefd bent.
Opeens zie ik hun vanachter, als ik naar beneden kijk zie ik deftige herenschoenen over straat lopen. toen sperde ik mijn ogen wijd open, dit beeld herken ik!
Dit was mijn droom van daarnet!

Ik werd wakker. Ik pakte mijn mobiel en keek hoe laat het was, 07.15.
Oké… op deze tijd kon ik wel doen wat ik wou doen.
Ik deed mijn mond open en begon opeens keihard te gillen, oké, nummer 1 van mijn super leuke ongewone gewoontes is volbracht. Ik rekte me even nog lekker uit, en sprong toen mijn bed uit. Om mezelf klaar te maken voor weer een nieuwe vreselijke schooldag.

Een tijdje later stond ik samen met mijn bloedrode Batavus fiets te wachten op Chelsea, waar ik samen mee naar school zou fietsen. Ze was laat, en over 10 minuten moesten we al beginnen, ook al was het maar 10 a 15 minuten fietsen, toch spraken we meestal een halfuur voordat de bel ging af.
We wisten toch al dat we telkens wel wat later zouden komen.
Ik leunde tegen een lantaarnpaal. Er was een brief op geplakt, wel aan de andere kant van de lantaarnpaal zodat ik óf heel raar met mijn hoofd moest kijken, óf er heen moest lopen…
Ik koos voor het eerste, net toen ik me had klaar gemaakt om die enorme inspanning te leveren, gilde opeens iemand keihard in mijn oor
. ‘‘hee!’’ zei Chelsea vrolijk. Ik keek haar aan, ze was blij vandaag… te blij…
‘‘wat was je nou raar met je hoofd aan het doen?’’
‘‘oh’’ zei ik, ‘’ ik wou kijken wat er op dat briefje stond’’
Chelsea antwoordde met een droog ‘’ Piet zal wel weer 50 jaar geworden zijn’’
Toen reed ze weg met een very, very, very, Big smile.
‘’ kom je nog, ik moet je wat vertellen!’’ riep ze me toe, terwijl ze heel even over haar schouder keek, maar ze keek snel weer rechtuit, omdat ze bijna een oud vrouwtje aanreed. Die het fietspad wou oversteken.

Ik fietste haar snel achterna, benieuwd wat haar zo blij maakte.
De lantaarnpaal met het briefje liet ik steeds verder achter me.
Ik haalde haar in, gelijk begon ze een heel verhaal te vertellen.
‘‘Gister middag kwam mijn vader thuis, hij riep mij mijn moeder en de rest bij elkaar, hij vertelde dat we gaan verhuizen want hij heeft een hele goede baan gevonden’’!
Ik wist dat bij Chelsea thuis elke cent nauwkeurig werd bewaard en uitgegeven als het écht nodig was, ze hadden het moeilijk op dat gebied…
Ze vertelde verder’’ O meid ik ben zo blij! Eindelijk een goed leuk huis met een kamer voor me zelf! En nieuwe kleren! En hopelijk een nieuwe mobiel!’’
‘’ wat voor baan heeft hij dan?’’ vroeg ik, het zou wel een hele goede baan zijn.
‘’ hm… dat weet ik zelf ook niet, ik heb het wel gevraagd maar hij zij dat, hij weer terug moest…’
’ Ik weet nog dat ik op dat moment zo erg blij voor haar was, maar ja toen leek het nog wel zo onschuldig…

Op school begon gelijk mijn 2e ongewone gewoonte, want wie eet er nou rond 8 uur een zakje paprika chips? Tja ik dus. Elke ochtend, maar ja ik kan het hebben
. Met mijn zakje chips wou ik het wiskunde lokaal binnen lopen, maar Dr. Zijdevelt had mij al verwacht. Want ik was natuurlijk weer eens te laat, samen met mijn heilige zak chips.
Hij stond voor de deur, hij keek heel erg boos, niet dat hij nooit boos kijkt, maar nu keek hij gewoon echt té boos!
Ik probeerde nog snel een leuke opmerking temaken, maar het was al te laat.
‘’ Ja kind! Blijf jij maar buiten dit lesuur! En gooi die zak chips onmiddellijk weg dame!’’
‘’ maar meneer, hij is nog lang niet leeg!’’ Hij keek me even aan, zijn blik verzachtte iets, net toen ik dacht dat ik weer naar binnen mocht lopen, graaide hij bijna heel de inhoud uit het zakje en propte het zomaar in zijn mond. Ik gilde’’ meneer!!! Wat doet u nou weer! U bent raar, man!’’ En daar ging zijn zachte blik… ‘’ En nu wegwezen!’’ Brulde hij…
Toen ik me omdraaide en wegliep naar het uitstuurlokaal, hoorde ik de huppelkutjes in mijn klas sneaky lachen. Die vuile bitches.
Mensen dood wensen doe ik niet. Maar hun zijn gewoon vervloekt!
Dat dacht ik toen in ieder geval nog.

Ik zat in het uitstuurlokaal, ik lag met mijn hoofd op mijn armen, ik sliep bijna. Ja BIJNA! Want elke seconde kon er een leraar binnen lopen, die me op mijn donder kan geven met een extra portie strafwerk waar ik de rest van de week zoet mee zal zijn.
Ik was echt vreselijk moe. Ik had geen idee waarom.
Ik was toch op tijd naar bed gegaan?
En niet al te vroeg op gestaan, ja toch?
Ik dacht weer aan de nacht.
Opeens kwam het beeld van mijn mobiel weer in me op,ik zag weer de tijd staan : 04,53
Ik probeerde weer alles wat er rond die tijd gebeurde en hoe ik weer in slaap was gevallen weer te herinneren
. Maar het lukte niet.
Ik dacht dat ik dan maar heel even wakker ben geweest, en gelijk weer in slaap gevallen was.

Mijn droom was ik totaal vergeten….

Een paar uur later was ik uit. En dan volgt mijn volgende ongewone gewoonte.
Voordat ik naar huis ga prik ik namelijk iedereen die ik tegen kom in zijn zij, en dan volgt een doei en een prettig weekend.En ja, zelfs als het maandag is.
En dan hoor je al die kleine brugpiepers nog zeggen van ‘’zo! Wat een raar kind is dat nou weer?!, ken jij haar misschien?’’ Waarop de ander dan antwoord: ‘’ nee man.’’
En mensen uit de hogere klassen prikken me vrolijk terug, of praten wat met me.
Zo ging het dan echt altijd.

Nadat ik mijn klas en een paar die ik tegen kwam geprikt en een prettig weekend gewenst had, ging ik op weg naar de fietsenstalling.
Dit keer vond ik mijn fiets in één keer! Meestal zoek ik nog een kwartiertje of halfuurtje.
Chelsea was ziek naar huis gegaan, dus moest ik alleen naar huis fietsen.
Met moeite zwaaide ik mijn zware tas achterop mijn fiets. En ik fietste weg.
Ik hoorde gegiechel, de bitches uit mijn klas fietsten net achter me, Samen met een paar oudere jongens uit hogere klassen.
De jongens floten, en de meiden giechelden aanstellerig.
Ze fietsten me voorbij, heel het groepje keek me aan, toen 1 meisje (de kuddeleidster van de bitches uit mijn klas) ‘’heey’’ zei.
Gelijk barste het groepje in lachen uit, en kreeg ik arrogante blikken naar me toe geworpen.
Toen ze voorbij waren gereden, wenste ik dat ik hun nooit meer hoefde te zien, in mijn onwetendheid dat ik 1 van hun misschien echt niet meer terug zal zien.

Toen ik thuis kwam ging ik in de keuken mijn huiswerk maken.
Mijn moeder was in de bijkeuken aan het strijken en mijn vader was het nieuws aan het kijken in de huiskamer.
Mijn broer van 17 jaar oud, zat boven op zijn kamer muziek te draaien. Hij draait als bijbaantje in lokale discotheken. Dat betekent dus meestal vrijkaartjes voor mij en vriendinnen.
Je voelde de muziek zelfs beneden nog trillen, zo hard stond het.
Ik zat met mijn wiskundeboek voor mijn neus. Ik zuchtte eens diep.
Wat heb ik nou aan gelijkvormige driehoeken en lineaire formules?
Ik red er geen leven mee of zo, toch?
Ik zoog op mijn pen terwijl ik nog eens de uitleg las, met mijn hoofd bonkend op het ritme van de muziek.
Misschien kwam het door de muziek dat ik het nieuws niet hoorde, of kwam het omdat ik zo verdiept zat in mijn wiskundeboek?

Ik wou maar dat ik beter geluisterd had naar wat er in de huiskamer verteld werd…

Die avond had ik een filmavond bij mijn lieve vriend, Jesse
Na het avond eten, ging ik er gelijk naartoe.
Nou ja. Gelijk, altijd als ik naar Jesse ging deed ik mijn haar opnieuw, poetste mijn tanden en spoot een lekker luchtje op en checkte of mijn make-up nog goed zat.
Jesse en ik hadden al meer dan een half jaar een relatie, maar nog steeds zorgde ik dat ik altijd er op mijn best uitzag als ik hem zou zien.
Net alsof het nog één van onze eerste dates was. Of ik dit bij mijn ongewone gewoontes kan rekenen, ben ik nog niet echt uit.

Ik zat op de fiets, het was al donker en heel erg koud. Ik rilde en kreunde zacht. ‘’Bah, wat een weer’’ mompelde ik.
Ik trok mijn kraag op en trok mijn muts dieper over mijn hoofd.
Ik kon kiezen : door het donkere park rijden, waar bijna geen lantaarnpalen stonden, of een stuk omrijden en over het viaduct gaan. Omdat ik erg lui aangelegen ben , koos ik maar het donkere park.
Ik dacht dat ik daar helemaal alleen zou zijn, maar daar vergiste ik me helaas in.

Toen ik het park inreed, ging het nog wel. Ik zag alles goed door de lantaarnpalen.
En aan het begin was het meer een openveld dan een park, pas later zou het heel erg gaan worden, vooral omdat mijn ‘’koplamp’’ maar een heel zacht lichtje liet branden.
Nu zag ik nog mensen lopen met een hond, of stelletjes… maar hoe verder ik fietste hoe minder mensen ik zag,de lantaarnpalen verdwenen,en hoe dichter de bomen naar me toe groeiden, het leek alsof ze me in de donkere diepte steeds verder wouden insluiten.
Het werd steeds donkerder en donkerder tot dat ik op het laatst geen hand voor ogen meer kon zien. Ik zag echt helemaal niks. Het was erg stil, meestal hoor je nog de vogels of de dieren van de kinderboerderij hier in de buurt. Maar nu was het doodstil…
‘KRAK! Een tak brak… Omdat het zo stil was, kwam dit geluid heel erg hard aan.
Ik hapte naar adem… Ik had echt het gevoel alsof elke seconde een grote sterke man uit de bosjes kon springen, en me van me fiets gooide… Ik rilde weer en begon te klappertanden.
Of het nou door de zenuwen kwam of omdat het steeds kouder werd, wist ik niet.
Ik begon stevig door te trappen, met mijn vrije hand zocht ik naar mijn telefoon in mijn broekzak. Ik wou iemand bellen, voor afleiding. Ik had eindelijk mijn telefoon te pakken, ik bladerde door mijn telefoonboek en keek wie ik zou bellen. Nienke, nee die is vast en zeker aan het feesten. Mijn oma. Tuurlijk niet, die vermoordt me als ze hoort dat ik door het park fiets, als ik dan nog niet vermoord ben natuurlijk. Rick! Die had ik al een tijdje niet gesproken. Gelukkig had ik nog veel beltegoed over, ik drukte op het bel knopje. Ik bracht de telefoon naar mijn oor en luisterde.
‘’SHIT!’’
Geen bereik!
Ik zette maar de mp3 die er ook op stond, aan. Ik koos een lekker hard nummer van Korn.

Y’all want a single say fuck that!
Fuck that, Fuck that
Y’all want a single say fuck that!

En daar ging de stilte in het park. De muziek stond op zijn aller-hardst.

What’s going on today?
We got to break away
We got a problem and
I think it’s going to make us go down!

Ik trapte op de maat van de muziek mee.
Toen zag ik opeens een gezicht van een jongen voor me!
Hij stopte net voor mijn fiets, ontwijken kon ik niet meer.
Hij liep snel naar me toe, en pakte me beet en gaf me zomaar uit het niets een zoen.
Mijn hard bonkte in mijn keel, en het zweet brak me uit. Flarden gedachten spookten door mijn hoofd
‘’ je wordt vermoord en nooit meer terug gevonden!’’
‘’ je wordt zo verkracht en meegenomen!’’
‘’ Meisje verdwenen na een rit door een donker park’’
Ik voelde me opeens vreselijk moe en kwetsbaar.
Ik wist even niet meer wat ik moest doen, toen werd ik opeens heel erg kwaad en deed ik alles om los te komen. Ik begon kei hard te gillen, te knijpen, te krabben en te slaan.
‘’hee joh! Rustig’’ zei de jongen op een geschrokken toon.
Ik fronste mijn wenkbrauwen. Ik herkende die stem!
Ik keek de jongen aan, blauwe heldere ogen had hij, die me vriendelijk, maar geschrokken, toe lachten. Hij had een zwarte muts op van de band Slipknot. Nee toch?
‘’Jesse!!!??’’ Ik kon het bijna niet geloven.
‘’zo ja, kom je er nu pas achter?’’ grinnikte hij.
‘’ ik dacht dat je een gestoorde gek was!’’ Ik zuchtte opgelucht.’’ Ik ben zo blij jou te zien!’’
‘’ Ja dat liet je ook merken’’ zei hij met een pijnlijk gezicht terwijl hij over mijn wang wreef.
‘’ ja sorry’’ ik gaf hem een kusje. ‘’wat doe je eigenlijk hier?’’
‘’ ik was bang dat je iets overkwam, dus ik wou je eigenlijk ophalen, maar tot tegenstelling van altijd ben je dit keer wel op tijd van huis weggegaan!’’
Meestal kom ik bij Jesse altijd een kwartier of zo te laat, vandaar.
‘’ en ik hoorde een nummer van Korn’’ Ging hij verder. ‘’ dus ik wist dat jij het was, maar ik had er niet aangedacht dat je mij niet zag aankomen!’’
‘’ oké, kom we gaan naar jou huis, ik heb het al zo koud.’’

Toen we wegfietsten, wist ik niet dat er vanachter een stel bomen vandaan, een man met deftige heren schoenen ons na zat te kijken, met een chagrijnige blik in zijn ogen.
Wie weet wat er gebeurde als Jesse niet kwam.

Toen we bij Jesse naar binnen stapten, kwam zoals gewoonlijk Max, de hond van Jesse, op me afgerent.
‘’Hee makker!’’ begroette ik hem terwijl ik een aai over zijn kopje gaf.
‘’ We zijn boven!’’ Riep Jesse naar zijn ouders, die tv zaten te kijken in de huiskamer.
We denderden de trap op, naar zijn kamer.
Jesse’s kamer was klein, maar zeker smaakvol in gericht.
Hij had een redelijk groot TV’tje met een dvd speler.
Altijd als ik bij Jesse ben, gaan we op zijn bed een film kijken.
‘’ van Helsing, Final destination of Chucky?’’ vroeg hij terwijl hij de tv aanzette.
Ik plofte neer op zijn bed. ‘’ doe Chucky maar’’
Hij deed de dvd in de speler en kwam naast me liggen.
KRAK.
‘’en dat is 1!’’ Grinnikte Jesse.
De planken van Jesse’s bed vallen regelmatig uit.
Één keer zaten we net te zoenen, en toen vielen een paar planken tegelijkertijd uit.
Ik schrok me een kip, echt waar! En ik kan je verzekeren dat een kreet slaken met nog een tong in je mond erg moeilijk is.

Jesse sloeg zijn arm om me heen, en ik gaf hem een kus op zijn wang.
‘’ Ik hou van jou wist je dat? Fluisterde ik in zijn oor.
Hij keek me aan met een lieve glimlach.
‘’ ik hou ook van jou’’ Hij klemde mij stevig tegen zich aan.
Ik zuchtte van tevredenheid. Hij is mijn schatje!

Halverwege de film moest Jesse naar het toilet
‘’tot zo!’’ hij gaf me een kusje op mijn voorhoofd, ‘’wel blijven liggen hé!’’
Jesse was nog maar net weg, en zijn telefoon ging af.
Wat moest ik doen, opnemen of laten gaan?
Ik liet hem een paar keer over gaan, toen was het stil.
Een paar seconden later hoorde je weer het lied van Slipknot door de kamer heen stormen.
Ik wou eens kijken wie het was, als ik het nummer herkende dan zou ik opnemen.
Anders niet
Net toen ik de mobiel wou pakken, kwam Jesse naar binnengestormd, en griste het net voor mijn neus weg. Hij keek even wie het was, en drukte diegene meteen weg,
‘’Moet je niet opnemen?’’
‘’Nee niet belangrijk’’ Hij deed weer het mobieltje in zijn broekzak,
‘’ Wie was het dan?’’
‘’ Ewhm, Weet ik niet.’’
Huh? Hoe weet hij dan dat het niet belangrijk was? Vreemd…
‘’kom eens hier’’ zei hij terwijl hij zijn armen naar me uitstrekte.
Ik liep op hem af en gaf hem een lange maar heerlijke knuffel.
Toen tilde hij me op en legde me heel lief en rustig op zijn bed neer.
En kuste me lang en teder.
Omdat ik mijn ogen dicht had, kon ik niet zien dat hij zijn mobieltje stiekem weer uit zijn zak had gehaald.

Het was laat toen ik naar huis ging. In huis was al donker, en lagen mijn ouders al op bed.
Ik was erg moe. Gapend liep ik de trap op.
Er scheen alleen nog wat licht onder de deur van mijn broers kamer vandaan.
Wat zou hij aan het doen zijn? Zachtjes deed ik de deur van zijn kamer open.
Hij zat met zijn rug naar me toe, aan zijn grote zwarte bureau.
Ik liep heel zachtjes naar hem toe. Toen ik net achter hem stond, boog ik me naar zijn oor toe en fluisterde
‘’ hallo, wat ben jij aan het doen?’’ Hoewel het helemaal geen enge zin was, schrok hij zich toch te pletter.
Hij keek me aan. Zijn ogen stonden wijd open.
‘’ nou waar was je mee bezig?’’ Vroeg ik op normale toon. Terwijl ik hem vragend aan keek.
Ik probeerde over zijn schouder heen te kijken waarmee hij bezig was. Hij was aan het schrijven in een soort van boekje, ik leunde nog verder naar voren om te kijken wat er stond.
Toen hij doorhad wat ik probeerde, en dat had hij razend snel door, draaide hij zich weer om en sloeg het boekje dicht.
Zijn ogen stonden erg geschrokken, alsof ik hem ergens had op betrapt. Toen keek hij opeens woest.
Hij pakte me bij mijn arm en trok me naar de deur
‘’wegwezen! En voortaan kloppen oké?’’
BAM. Hij gooide de deur dicht
Ik hoorde geïrriteerde geluiden uit mijn ouders slaapkamer.

En tijdje later zat ik met mijn tandenborstel in mijn mond en tegelijkertijd mijn school tas alvast in te pakken voor morgen. Ik pakte mijn wiskunde boek, keek er even naar en slaakte een diepe zucht. Wiskunde is vreselijk, maar die ene jongen die naast me zit, is vreselijk leuk. Ja, ik heb Jesse natuurlijk al. Maar hij is gewoon heel erg knap en lief enzo.
Nee! Ik ben niet verliefd! Ben blij genoeg met Jesse!
Ik stopte mijn wiskunde boek in mijn tas, toen ik me weer omdraaide naar me bureau waar al mijn boeken lagen, zag ik dat er een envelop op lag.
Ik pakte het op, er was geen postzegel opgeplakt, dus iemand had het persoonlijk door de brievenbus gegooid. Er stond alleen mijn voornaam op, verder niks.
Ik fronste mijn wenkbrauwen. ‘’van wie zou het kunnen zijn?’’ Fluisterde ik zachtjes.
Ik peuterde de envelop open, en haalde er een klein briefje uit.
Vluchtig las ik wat er op geschreven was.
Het liefst wou ik in lachen uitbarsten. Maar ik kon het niet.
Kippenvel overviel me.
Mijn adem bleef even hangen, en mijn ogen werden mega groot.
Ik plofte neer op mijn blauwe oude bureau stoel.
Mijn ogen bleven op het kleine briefje hangen.
Ik was opeens helemaal niet moe meer.
Het briefje was in een mengsel van verschillende talen geschreven.
Ik herkende maar 2 woorden die ik ooit ergens gehoord had.

Assassiner en Violer

Als verdoofd ging ik in mijn bed liggen. Slapen lukte natuurlijk niet.
Flarden gedachtes spookten door mijn hoofd.
Zou het een grap zijn?
Hoe weet diegene waar ik woon?
Word ik gestalkt ?

Een tijdje later viel ik toch weer in slaap…
Ik droomde over Jesse, hij liep door het park, waar wij vaak samen wandelen.
Maar ik hield zijn hand niet vast, het was een ander meisje!
Mijn vriendje, mijn vriendje die hand in hand liep met een ander, door ons park!
Hoe kon hij?
Het meisje had lang blond golvend haar dat bijna tot haar middel reikte.
Opeens stond Jesse stil, en ik kon alleen maar met open mond toe kijken hoe hij langzaam zijn hoofd naar het meisje boog, en haar vol op de mond kuste.
Ik wou er op af rennen, maar toen ik dichtbij ze was gekomen, verdwenen ze opeens, voor me stond de vader van Chelsea, hij leek vreselijk groot. Ik moest opkijken om hem aan te kijken, hij keek met een gemene grijns op me neer… Toen haalde hij opeens een mes vanachter zijn rug vandaan, zijn laatste woorden kon ik niet verstaan, omdat het in een andere taal was. Maar weer hoorde ik die 2 woorden Assassiner en Violer…

Toen werd ik wakker, met het briefje nog in mijn hand…
Was dit een visioen? Of was het alleen maar fictie?

Ik legde het briefje op mijn nachtkastje, en liep nog even naar de badkamer.
Dat is ook weer een ongewone gewoonte van me, als ik wakker word gelijk naar de wc gaan, ook al hoef ik niet.
Toen ik langs de kamer van mijn broer liep, hoorde ik hem zachtjes praten. Hij zou zeker wel dromen, dacht ik.
Een tijdje later lag ik weer in bed, en probeerde ik weer verder te slapen. Maar de droom bleef door mijn hoofd spoken. Het leek zo echt! En dan ook nog dat vervelende briefje!
Ik deed mijn ogen dicht, en probeerde mezelf in slaap te dwingen.
Maar het tegenovergestelde gebeurde.
De droom van de vorige nacht kwam weer in me op.
Ik zag het meisje weer voor me, die samen met de jongen liep en lachte en de man met herenschoentjes aan.
Maar dit keer ging die droom verder, ik sliep niet, maar ik kon niet meer normaal nadenken zegmaar.
De jongen draaide zich naar het meisje, pakte haar hand en knielde neer, toen toverde hij een klein doosje uit zijn zak.
Het meisje deed niks, ze keek hem alleen maar aan. Toen deed de jongen het doosje open en haalde er een prachtige ring uit. Hij fluisterde wat tegen het meisje, iets wat ik niet begreep.
De mond van het meisje viel open, toen trok ze de jongen overeind en zoende hem lang.
Ik moest lachen, maar het was niet mijn eigen caviapiep lach, maar die van een volwassen man…
Toen kon ik mijn ogen weer moeiteloos open doen. Ze bleven echter niet lang open, al snel sliep ik weer in, dit keer droomde ik niet. In ieder geval niet wat ik me nog kan herinneren.

Een paar uur later werd ik weer wakker. Ik zette mijn gewoonte nummer 1 in, terwijl ik naar de badkamer liep om te douchen. Ik bekeek mezelf in de spiegel, en trok een paar gezichten.
Wat zouden anderen eigenlijk van mij vinden? Ik keek kritisch en lang in de spiegel.
Jesse zei dat ik best wel mooi ben, maar is dat wel zo? Ik zag eigenlijk niks moois in de spiegel.
Alleen een klein kind met een grote neus en kleine ogen met korte wimpers.
Op deze manier heb ik mezelf nog nooit bekeken.

Een hele tijd later zat ik op mijn fietsje.
Je begon nu echt te merken dat het winter wordt.
Alles zag er grijss uit, de ramen van auto’s waren beslagen, de planten en bomen waren aan het sterven, of stonden er al een tijdje dood bij.
Ik fietste een klein bloempje voorbij dat als enige over was van zijn soort, en vocht om te overleven.
Het was doodstil op straat, alleen in de verte liep een oud vrouwtje met een klein bol hondje.
De ringtone van mijn mobiel joeg de stilte plotseling weg.
Ik haalde hem uit mijn zak, en drukte op de groene hoorntoets.
‘’uuurg doe het nouhouu!’’ Ik had handschoenen aan, en mijn mobiel was touchscreen.
En dat gaat dus blijkbaar niet samen.
Geïrriteerd stapte ik af, trok snel de handschoen uit en nam op.
‘’halleeuu?’’
‘’hee meid! Kan je even naar mijn huis komen. Ik heb me verslapen…’’ klonk de nog slaperige stem van Chelsea.
‘’ja is goed, zie je zometeen wel!’’
‘’oké tot zo!
‘’tot zo!’’
Ik propte mijn mobiel weer in mijn broekzak, trok mijn handschoen weer aan, en draaide mijn fiets om.
Ik kreeg die ene lantaarnpaal in beeld.
Zal ik even snel kijken?
Mijn nieuwsgierigheid won, ik fietste er snel heen en boog voorover naar de paal.
Het briefje was weggehaald.
Er was wel een klein stukje overgebleven. Op dat stukje stond 1 woord
Het was buitenlands, dat ook in een ander klein briefje stond, dat nu bij mij op de slaapkamer ligt…

Wat had dit te betekenen!? Ik gaf een klap tegen de lantaarnpaal van frustratie.
Iemand probeerde me écht op stang te jagen, en dat lukte diegene nog ook!
Maar wie, wie deed dit?
Was het iemand die me alleen maar wou plagen en voor de grap bang wou maken, of is dit serieus en moet ik echt uitkijken voor een gevaarlijke gek?
Ik leunde tegen de lantaarnpaal, ik zuchtte. Dit is echt teveel op een vroege ochtend joh.
Ik probeerde me te bedenken wie dit zou kunnen doen, maar niemand die verschillende buitenlandse talen kent en mijn adres weet, schoot me te binnen.
Ik wist het gewoon niet!
Weer schalde de ringtone van mijn mobiel uit mijn zak.
‘’ Waar blijf je nouhouuu?’’ Klonk de gestreste stem van Chelsea.
‘’ja wacht! Ik ben zo bij je! Schiet jij nou maar gewoon op, en verzin dan gelijk een smoesje waarom we later zijn oké?

Ik was haar even helemaal vergeten.
Snel draaide ik mijn fiets om. En oefende grote druk uit op mijn trappers.
Binnen vijf minuten was ik bij Chelsea’s huis.
Ik kom regelmatig bij haar thuis, aanbellen hoefde niet meer. Ik mocht gewoon via de achtertuin naar binnen komen lopen.
Toen ik het smalle steegje in fietste knalde ik tegen een lange blonde jongen op.
Ik viel samen met mijn fiets op de grond en knalde tegen het muurtje aan.
Een stekende pijn ging door mijn lichaam.
“”aawh!!! Jij eikel! Pas op man!’’
Ik keek boos op naar de jongen die me net omver reed.
‘’heh, Davey!?’’ Mijn broer keek me met een grote grijns aan.
‘’Kipnugget, help me even omhoog te komen ja!?’’ Mijn broer stak zijn hand uit en trok me omhoog.
Hij bekeek me even van top tot teen.
‘’meis gaat het wel? Je wang bloed en je broek zit helemaal onder de modder!’’
Ik zag dat hij zich moest inhouden om niet te lachen.
‘’Nah het gaat wel’’ Ik voelde aan mijn wang. Het brandde vreselijk erg, maar dat ga ik dus echt niet toegeven!
‘’ Wat doe je eigenlijk hier?’’Vroeg ik hem terwijl ik probeerde mijn broek weer een beetje schoon te krijgen.
‘’ Ewhm, ik laat de hond van die ouwe vrouw op de hoek uit.
Het was omdat ik naar mijn broek zat te kijken, anders kon ik gelijk zien dat hij heel erg stond te liegen.
Maar oké, ik zag het dus niet, helaas.
Want misschien kon dit heel veel nare gebeurtenissen besparen.

Ik pakte mijn fiets op en fietste weg.
De poort van de tuin stond al open, zodat ik dus gelijk naar binnen kon crossen, dacht ik.
Ik sprong van mijn fiets af en zette hem tegen de schutting aan.
Chelsea had een konijntje die in de hoek van de tuin in een groot hok leefde.
Het was een klein wit beestje, met fel rode ogen, die als ze een slecht bui had, je moordend aan konden kijken. Ze heette Knabbel, je zou nu dus denken dat ze graag op een wortel koud of iets dergelijks, maar dit diertje eet je haar op. Vooral mijn haar vind ze vreselijk lekker heb ik een tijdje geleden al gemerkt.
Ik pakte Knabbel uit zijn kooitje, en droeg hem mee naar binnen.
‘’heeeuuuy!’’ Riep ik door het huis, er kwam geen antwoord.
Ik liep verder het huis binnen, ik zag de vader van Chelsea op de bank zitten met een telefoon in zijn handen. Toen hij mij zag hing hij gelijk op. En liep de kamer uit, zonder wat te zeggen.
‘’nou ja? Hoe bedoel je ochtend humeur?’’ fluisterde ik zachtjes verontwaardigt.
Ik voelde een paar tandjes in mijn nek bijten.
‘’aurg! Jij pluizenbol!’’
Ik plofte op de bank en zette het konijntje op mijn schoot.
Na het sniffen van Knabbel, was het huis dodelijk stil.
Ik hoorde vanaf boven me rennende voetstappen, daarna de zelfde voetstappen die over de treden van de trap denderden.
Chelsea stormde de kamer binnen en rende gelijk door naar de keuken.
In het voorbijgaan zwaaide ze even zonder dat ze snelheid minderde.
Ik schoot in de lach, hoe kan je als je zo snel bent, zo vreselijk sloom doen?
Ik dacht weer aan haar vader, die daarnet redelijk raar tegen me deed.
‘’Chels? Weet jij wat er met jouw vader is?’’
‘’Nee, wat dan? Uuurg! Shit!’’ Er kwam geluid van brekend glas uit de keuken.
Ik pakte Knabbel op en liep naar Chelsea toe.
Die al druk bezig was met veger en blik om een paar glasscherven op te ruimen.
‘’Wat was er nou met mijn vader?’’ Vroeg ze me, zonder op te kijken.
‘’hij deed daarnet redelijk raar, ik kwam binnen en hij zat op de bank met iemand te bellen. Toen hij mij zag, drukte hij het gesprek abrupt weg, en liep toen snel weg zonder iets tegen me te zeggen!
Chelsea keek me even aan en ging toen weer door met het glas opvegen.
‘’Het zal iets voor zijn werk zijn, de laatste tijd zit hij nogal in de stress denk ik.’’
‘’Weet je nou al wat voor werk hij doet?’’
‘’Nee, ik heb geen flauw idee, het enige wat ik weet is dat hij heel veel belt en eigenlijk wel vaak weg is
En als hij dan thuis komt, geen enkel woord meer uitkraamt over wat hij die dag gedaan heeft.’’
‘’ach, wat maakt het uit! Zolang hij maar wat geld verdient hé’’
Ik giechelde. En natuurlijk stak ik Chelsea aan.
En we gingen over naar de slappe lach.
Wat eigenlijk echt nergens op sloeg, dus daarom besloot ik maar te stoppen.
‘’ Ben je nou al bijna klaar? Als we zo doorgaan missen we heel het eerste uur!’’
‘’ ja ja wacht even, eerst even deze troep weggooien, dan nog wat eten.
Dan ben ik pas klaar!’’
Ik voelde kort maar erg pijnlijk getrek aan mijn haartjes.
‘’aurg, Knabbel!’’ Ik trok het konijntje weg van mijn haren.
‘’ Ik breng haar even weg hoor, tot zo!’’
Ik liep naar Knabbels hok en bukte om haar terug te zetten.
Ze sprong al uit mijn armen, en stortte zich op een nieuwe prooi, genaamd wortel.
Toen ik weer overeind kwam, zag ik dat de poort weer dicht was.
Ik liep er op af om hem weer open te doen, zodat we gelijk weg konden en niet eerst een tijd aan die deurklink zaten te trekken. Want die ging erg moeizaam open.
Ik begon aan de deur te trekken en zoals gewoonlijk kreeg ik hem niet open.
Ik probeerde het met al mijn kracht, maar de deur bleef op zijn plaats.
Ik rustte even met mijn lichaam tegen de deur, toen een mobieltje afging.
Het was niet de mijne, of die van Chelsea. En zeker ook niet van Knabbel.
Het kwam vanaf buiten de tuin!
De ringtone stopte en een zware mannenstem begon op een gedempte toon te praten.
‘’ ja sorry, man, dat ik ophing. Die griet kwam binnen’’
Hij was stil, en luisterde schijnbaar naar wat de persoon aan de andere kant van de lijn zij.
‘’Nee, natuurlijk heeft ze niks door!’’
Er viel een korte stilte. Ik drukte me tegen de deur aan, om het nog beter te kunnen verstaan.
Over wie zou dit gaan?
De man praatte verder, dit keer een toon luider.
‘’ Deze week? Is goed, we pakken der wel!’’
Hij luisterde weer naar wat de persoon vertelde.
‘’ Ik samen met die rare puber?’’ Ik zal het proberen…’’
Het geval met wie hij belde zij blijkbaar iets leuks, want de man schoot keihard in de lach.
De lach die ik herkende, die ik zelf maakte in mijn droom…
Nee, dat kan gewoon niet. Niet hij, die ik al jarenlang ken. En ik vertrouwde, en zag als mijn tweede vader.
Wie was dit dan wel?
Ik moest het weten, want als hij het inderdaad was, dan ging het over mij!
Ik trok aan de deur, wat ik beter niet had kunnen doen.
Ik hoorde de rennende voetstappen van de man snel wegstuiven.
Ik trok nog eens aan de deur, en natuurlijk ging deze nu pas open.
Ik keek snel de brandgang door, maar natuurlijk was die al helemaal verlaten.
Alsof er niks gebeurt was.

Ik liep weer terug naar binnen, waar Chelsea net bezig was haar jas aan te trekken.
Haar schoenen had ze al aan.
Ik zat te twijfelen, zal ik het haar vertellen, van wat daarnet gebeurd was.
Of zal ik het gewoon laten gaan?
Misschien had ik het gewoon verkeerd opgevat, en ging het over iets heel anders.
Misschien ging het over een surprise party of zo, en dat ze die persoon waar over ze het hadden helemaal inpakten?
Ik wist het écht niet.
Toen in ieder geval nog niet. Nu weet ik dat het wel een verassing was, maar alles behalve een aangename party!

Niet veel later kwamen we op school aan met een rood hoofd en een bonkend hart, door het fietsen
Chelsea en ik hebben allebei een conditie van zero, onze enige sport bestaat uit naar school fietsen en uitgaan.
In totaal waren we al 25 minuten te laat. Ik had nog 5 minuten om naar mijn kluisje te gaan en naar het lokaal te lopen.
Anders; blokrooster.
Elke dag van 8 uur tot half 5 op school zitten, met leraren die je continu uittesten, op je letten alsof je een serie moordenaar bent, en je keihard zitten irriteren.
Ze willen je laten flippen, zodat je voorgoed gehersenspoeld bent, en voortaan een brave studiebol zal zijn.
Nee, dat gaat mij niet gebeuren.
Ik liep stevig door naar mijn kluisje.
Ik zag het al vanuit de verte, dit gaat nooit lukken.
Voor mijn kluisje stonden een stel kleine jongens en een aantal meisjes, met tassen op hun rug die bijna groter zijn dan zijzelf, en met kleren aan die hun moeder gister avond voor ze had klaargelegd.
Deze soort heeft een naam gekregen, de zogenaamde Brugklasser.
Ik weet niet wat ze bezielden om zo voor mijn kluisje te gaan staan gillen.
Het is raar, maar alle brugklassers op deze school kunnen niet normaal met elkaar communiceren. Ze lijken net apen, hoe ze staan te springen en te schreeuwen en weet ik wat ze nog meer aan het doen zijn.
En wat nog erger is, elk jaar word het erger en erger!
Ik zit nu al 2 en een half jaar hier op school, en ik merk het verschil duidelijk.
Elk jaar worden ze kleiner, brutaler, arroganter, en hoe kleiner ze zijn, hoe harder ze kunnen gillen.
Ik heb niks tegen brugklassers, maar ik heb ook niks met ze.
Je hebt natuurlijk nog de lieverds, die niet verandert zijn omdat ze opeens op de ‘’grote’’ school zitten, en nu o zo stoer moeten zijn. Blijf gewoon jezelf, dan vinden mensen je het leukst.
Mij was altijd geleerd, respect voor de oudere en grotere. Maar dat begrip kennen ze volgens mij niet meer.
Maar genoeg over dit soort.
Ik draaide me om en liep richting Chelsea’s kluisje.

Zeu : ff het hele verhaal, zodat je niet hoeft te zoeken te bladeren etc
Leest denk ik wel makkelijker toch?

Ga maar verder !

up

Een tijdje later stond ik samen met mijn bloedrode Batavus fiets te wachten op Jamila, waar ik samen mee naar school zou fietsen. Ze was laat, en over 10 minuten moesten we al beginnen, ookal was het maar 10 a 15 minuten fietsen, toch spraken we meestal een halfuur voordat de bel ging af. We wisten toch al dat we telkens wel wat later zouden komen. Ik leunde tegen een lantaarnpaal. Er was een brief op geplakt, wel aan de andere kant van de lantaarnpaal zodat ik of heel raar met mn hoofd moest kijken, of gewoon er heen lopen… Ik koos voor het eerste, net toen ik me had klaar gemaakt om die enorme inspanning te leveren, gilde opeens iemand keihard in mijn oor. ‘‘hee!’’ zei Jamila vrolijk. Ik keek haar aan, ze was blij vandaag… te blij… ‘‘wat was je nou raar met je hoofd aan het doen?’’ ‘‘ooh’’ zei ik, ‘’ ik wou kijken wat er op dat briefje stond’’
Jamila andwoorde met een droog ‘’ Piet zal wel weer 50 jaar geworden zijn’’ Toen reed ze weg met een very very very Big smile. ‘’ kom je nog, ik moet je wat vertellen!’’ riep ze me toe.

verder

Zal ik verder gaan of er mee stoppen?
want ik weet t namelijk niet zoo :flushed:

ik vind dat je verder moet gaan hoor!

gheghe okee :slightly_smiling_face:
Ik denk dat ik vanaaf nog wel een stukje plaats.

door!

Ik fietste haar snel achterna,benieuwd wat haar zo blij maakte. De lantaarnpaal met het briefje liet ik steeds verder achter me.
Ik haalde haar in, gelijk begon ze een heel verhaal te vertellen.

‘‘Gister middag kwam mijn vader thuis, hij riep mij mn moeder en de rest bij elkaar, hij vertelde dat we gaan verhuizen want hij heeft een hele goede baan gevonden’’! Ik wist dat bij Jamila thuis elke cent nauwkeurig werd bewaard en uitgegeven als het écht nodig was, ze hadden het moeilijk op dat gebied…
Ze vertelde verder’’ Oo meid ik ben zo blij! Eindelijk een goed leuk huis met een kamer voor me zelf! en nieuwe kleren!! En hopelijk een nieuwe mobiel!!’’
‘’ wat voor baan heeft ie dan?’’ vroeg ik, het zou wel een hele hele goede baan zijn. ‘’ hmm… dat weet ik zelf ook niet, ik heb het wel gevraagd maar hij zij dat, hij weer terug moest…’’
Ik weet nog dat ik op dat moment zo erg blij voor haar was, maarja toen leek het nog wel zo onschuldig…

meer !

Op school begon gelijk mijn 2e ongewone gewoonte, want wie eet er nou rond 8 uur een zakje paprika chips? Tja ik dus. Elke ochtend, maar ja ik kan het hebben.
Met mijn zakje chips wou ik het wiskunde lokaal binnen lopen, maar Dr. Zijdevelt had mij al verwacht. Want ik was natuurlijk weer eens te laat, samen met mijn heilige zak chips.
Hij stond voor de deur, hij keek heel erg boos, niet dat hij nooit boos kijkt, maar nu keek hij gewoon echt té boos!
Ik probeerde nog snel een leuke opmerking temaken, maar het was al te laat.
‘’ Jaa kind! Blijf jij maar buiten dit lesuur! En gooi die zak chips onmiddellijk weg dame!’’
‘’ maar meneer, hij is nog lang niet leeg!’’
Hij keek me even aan, zijn blik verzachtte iets, net toen ik dacht dat ik weer naar binnen mocht lopen, graaide hij bijna heel de inhoud uit het zakje en propte het zomaar in zijn mond.
Ik gilde’’ meneer!!! Wat doet u nou weer! U bent raar man!’’ En daar ging zijn zachte blik… ‘’ En nu wegwezen!’’ Brulde hij…
Toen ik me omdraaide en wegliep naar het uitstuurlokaal, hoorde ik de huppelkutjes in mijn klas sneaky lachen. Die vuile bitches.
Mensen dood wensen doe ik niet. Maar hun zijn gewoon vervloekt!
Dat dacht ik toen in ieder geval nog.

Ik heb dat stukje net ff snel verzonnen, wat vinden jullie ervan?
houden of wegschrapen?

upje?

meer!
en ik vin t leuk

Okeee :slightly_smiling_face:
Dan plaats ik zometeen nog wel een nieuw stukje.

Wel leuk :slightly_smiling_face: Aleen zou het wat fijner lezen zijn als je af en toe een enter deed.

okee :slightly_smiling_face: dankje voor de tip!