[Verhaal] Ik vs. alle idioten die mijn aandacht willen.

Ja, ik weet. Het is een lange titel, maar die verander ik op een gegeven moment nog wel. Dit verhaal gaat eigenlijk over alles en nog wat (Lees: Ik verveelde me, dus begon maar met een verhaal :’)) Mijn hoofdpersoon is Andreas, pas zestien jaar, arrogante homo met een hart van goud. Wanneer het zomervakantie is krijgt hij een schitterend idee, hij gaat op zoek naar de ware prins op de roze scooter (Ja, roze scooter.) Ik weet, het klinkt nogal corky en fake maar volgens mij wordt het uiteindelijk wel een goed verhaal.


God, Jezus. Wat een hete dag, het voelt alsof mijn T-shirt aan mijn lijf blijft plakken, en ik zweet niet eens. Meisje en ik hadden net ons ijs op. Ja, ze heet Meisje, en ik weet het is een aparte naam, geen standaard Nederlandse naam, zoals Loes of Karlijn. Nee, Meisje heet Meisje. Waarom ze zo heet? Volgens mij hadden haar ouders een jongen verwacht, want ze zei ooit tegen mij dat als ze een jongen had geheten ze Jim Marcus Thomas (ofzoiets) zou heten. Maar nee, Meisjes mama had een meisje uitgepoept. Meisje ziet er ook uit als een ‘Meisje’. Ze heeft blond haar dat het bijna wit is. Ze is dun, en al zit ze 24/7 in de zon, ze wordt nooit bruin.

We lopen door de P.C. Hooftstraat, en we bekijken de prachtige sieraden die voor de etalage hangen bij Cartier. Opeens haalt Meisje haar fotocamera uit haar tas en roept vrolijk: “Pose, Vogue.” Met Vogue weet ik meteen wat ze bedoelt, ze wilt extraoverdreven, fabulous, glamorous, America’s Next Top Model. En aangezien ik een aanstormend talent ben poseer ik voor haar. Ooit zullen deze foto’s miljoenen waard zijn, en dan delen Meisje en ik de buit. Zij de helft, en ik de helft. Niet dat ik de helft nodig zal hebben. Wanneer deze foto’s miljoenen waard zijn, zit ik heerlijk in mijn zomerlandhuis in L.A., alcoholvrije martini’s te drinken terwijl Marc zijn allernieuwste design showt aangezien ik zijn muze zal worden. Nu vraag je je misschien af: Marc wie? Nou, de enige echte Marc Jacobs. Ooit zal hij mijn vriendje worden, mijn lover, mijn boyfriend, mijn mon amour, mijn beau, mijn whatever.


Dus madammekes, wat denken jullie :’)? Een bestseller of een grote afknapper?

Lijkt me wel grappig, dus ga vooral door xD

jaaa, leuk!

Grappig! Ga vooral door!

Luchtig, vlot, grappig. Ga door :grin:

Haha wel vet!

leuk!
verder maar

Hee, weer eens wat anders! Lijkt me leuk, ga maar door.

ben benieuwt… iig verder! :grin:

Klinkt érg leuk en vernieuwend!
Ik ben benieuwd!
Misschien wat ideeën voor een andere titel, want die spreekt me niet zo aan.
Je schreef dat hij een arrogante homo is, dan kan de titel zijn:
Me, myself and I.
Of heel leuk zoals je al in de intro schreef: de prins op de roze scooter.
Succes met je verhaal!

lijkt me heel leuk <3

verder dus:)

Correctie op Love_xx; Me, myself and I :wink:

Ik vind het een leuk en origineel verhaal! En de titel vind ik juist grappig.

Whoeps foutje :flushed: , heb 't verbeterd!

Dat zou echt een goeie titel zijn; de prins op de roze scooter

Haha, ik vond de titel eerst een beetje afgezaagd, dus klikte ik er niet op, maar het klinkt als een leuk verhaal, ik ken een homo die net zo’n ego heeft, maar wel enorm fotogeniek is. huppakee door d’rmee x’]

Bedankt voor alle reacties. En eigenlijk hebben jullie wel gelijk, De prins op de roze scooter klinkt wel leuk, aangezien ik geen engelse titel wil. Nog andere titelsuggesties zijn altijd welkom :grin:. En natuurlijk verveelde ik me weer, en kreeg tonnen inspiratie dus ben nu al een heel eind. Ik post even de volgende drie alinea’s. En voor de Gossip Girl-fans, mijn favoriete Blairquote heb ik erin verwerkt (Oke, eigenlijk alleen het woordje effin maar toch): Oh my effin god!


Meisje brengt me uit mijn gedachten, en we lopen verder. We lopen de P.C. uit en ze begint te zuchten. Ik weet al meteen wat er uit haar mond komt. “God, het is hier zo effin heet.” Ja, wij schelden niet met fucking. Dat doen aanstormende talenten en fabulous rich paparazzi’s niet (Als je het nog niet weet, Meisje wilt paparazzi worden. Waarom weet ik ook niet.). Dus we schelden met effin, oftewel F-ing. Ik stel voor om naar mijn huis te gaan om in mijn opblaasbare zwembad, van volgens mij 2 bij 2, te chillen. Meisje vind het, in haar eigen woorden, een strak plan.

We lopen richting Keizersgracht, want daar woon ik. Samen met mijn papa, zonder mama. Mijn papa is kunstenaar en maakt sinds ik ben geboren ‘emo-art’, oftewel zielige kunst. Kunst over de dood, want volgens hem inspireer ik hem. Ja, ik sta volgens hem voor de dood, omdat toen ik geboren werd ik volgens hem mijn moeder heb vermoord. Hij zegt het niet letterlijk, maar met zijn manier van doen weet ik het wel zeker. Ik doe de deur open, en loop naar binnen. De onderste etage is mijn vaders galerij, de eerste verdieping is zijn atelier, en op de derde verdieping wonen wij. Ik loop naar het terras waar mijn zwembad staat. Ik haal de afdekking eraf. Ik weet wel dat Meisje hierop had gerekend, want onder haar kleding had ze een bikini aan. Ze doet haar kleren uit en gaat er meteen in. “Afkoeling!” roept ze. Ik loop naar binnen om mijn zwembroek te zoeken.

Mijn kamer is in alle kleuren van de regenboog geverfd. Mijn ene muur is limoengroen, de andere is zacht oranje, mijn muur waar het raam ook is is hemelsblauw en de laatste is wit. Ik vraag mijn pa al jaren om er iets op te schilderen, maar hij doet het niet. Maar als hij er iets op zou schilderen zou het vast zwart worden, want zwart staat voor de dood, en ik ben de dood. Mijn Macbook ligt op mijn bed en ik bekijk mijn e-mail. Alleen eentje van Stephan, of ik iets wilde doen morgen. Nee, ik hoef niets met hem te doen morgen. Ik zoek achterin mijn inloopkast (Ja, iedereen moet gewoon een inloopkast hebben. Anders ben je fake.) mijn zwembroek.

Ik kleed me om en huppel, met twee colaatjes in mijn hand, naar het zwembad. Ik geef Meisje het ene blikje en klim er ook in. Het leukste van mijn terras is dat we naar de mensen op straat kunnen kijken. Ik hoor geklikklak van wat naaldhakken, en ik weet precies welke het zijn. Ze zijn geïmporteerd uit L.A., van Jimmy Choo’s lentecollectie, maar wel van vier jaar terug. Wedden dat ze jaren ervoor had gespaard om ze te kunnen krijgen, ja dat hoor ik ook aan haar voetstappen, want ze loopt er heel voorzichtig mee. Mensen zijn zo interessant.

Leuk stukje =]
Ik vind “De prins op de roze scooter” trouwens echt heel bekend klinken, ook niet echt origineel ofzo xD Maarja, da’s mijn mening.

De 1-na laatste zin klopt niet helemaal.
Wedden dat ze er jaren voor had gespaard, om ze te kunnen krijgen. Ja, dat hoor ik ook aan haar voetstappen, want ze loopt er heel voorzichtig mee.

Ik ga dit verhaal volgen :grinning: