[verhaal] If you're going away, I'm coming with you.

yoyoyo ik heb besloten om m’n verhaal/fanfic ook hier te posten. Binnenkort post ik het ook op Quizlet maar ik wil eerst van jullie weten of het een beetje verhaal waardig is (:

Het is een One Direction fanfic maar de band zelf bestaat niet dus het enige wat ik gebruik zijn de jongens.

Helemaal vergeten te vermelden! De persoon vanuit wie het geschreven is is Niall (:

Okay here we go.

Langzaam kwam ik onder mijn bed vandaan waar ik tien minuten trillend had gelegen. ‘You son of a bitch where are you?!’ ‘Faggot I’ll kill you when I see you!’ ‘Buttfucker you are dead!’ Waren een paar dingen die ik de afgelopen vijftien minuten naar mijn hoofd geslingerd had gekregen. Ik klopte mijn kleding af en lachte ironisch om het feit dat het zo vies was onder mijn bed. Ik hoorde hoe de voordeur dichtsloeg waardoor mijn ramen begonnen te trillen. Dat was het teken dat mijn vader weer weg was, waarschijnlijk ging die zichzelf weer bezatten en kwam hij de komende uren niet thuis. Ik wist dat wanneer hij wel weer thuis zou zijn de situatie tien keer zo erg zou zijn dus besloot ik vannacht in het park te slapen. Het was juli dus het was niet erg koud, ook ‘s nachts niet. Ik pakte mijn rugzak, stopte daar een hoodie, portemonnee en een koptelefoon in en sloop het huis uit.

Ik besloot om eerst maar eens naar de supermarkt te gaan want ik wist van mezelf dat ik het nog geen twee uur zonder eten uithield. Ik pakte mijn telefoon om een ander nummer te zoeken wat blijkbaar geen slim plan was merkte ik toen ik vol tegen iemand opbotste. “Wow eh… sorry” stamelde ik beschaamd. De twee grote bruine ogen keken me vriendelijk aan, hij knikte en zei “It’s okay, but don’t do this too much, you don’t want this to happen when you cross the road.” Grinnikte hij. Dankbaar keek ik hem aan en liep ik weer verder. Toen ik nog een keer achterom keek zag ik hoe de jongen ontspannen wegliep. Ik schonk geen aandacht meer aan wat er zojuist gebeurde en ging opzoek naar wat te eten.

Met een winkelmandje vol eten liep ik naar de kassa om af te rekenen. Toen ik daar eenmaal klaar was keek ik op mijn horloge en zag dat het al elf uur ’s avonds was. Het park was ongeveer vijf minuutjes lopen vanaf de supermarkt dus ik zette mijn koptelefoon weer op en stapte stevig door tot ik eenmaal in het park was. Ik vond ‘mijn’ bankje helemaal achterin het park en liep er naar toe. Toen ik eenmaal zat merkte ik dat het toch fris begon te worden dus pakte ik mijn hoodie uit m’n tas en trok die over mijn hoofd heen waardoor ik meteen een stuk warmer aanvoelde. Na twee broodjes en een pak koekjes gegeten te hebben dronk ik mijn flesje water leeg en besloot ik te proberen om wat te slapen. Uit het voorvakje van mijn tas haalde ik mijn zakmes, die niet erg scherp was maar ach misschien kwam het van pas mocht het nodig zijn. Met mijn hoofd liggend op mijn tas, mijn jas om me heen geslagen en mijn zakmes in mijn rechterhand viel ik al snel in een onrustige maar diepe slaap.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd scheen de zon al volop door de bomen heen. Langzaam opende ik mijn ogen totdat ik schrok van twee benen naast mijn hoofd. Ik sprong meteen op en keek verbaasd in twee bruine ogen die ik meteen herkende. Het was de jongen waar ik gister tegenop liep in de supermarkt. Verbaasd keek ik hem aan “what are you doing here?” vroeg ik hem voorzichtig. Hij begon te lachen “I can ask you the same thing, why are you sleeping on a bench at the park?” Ik voelde dat mijn wangen begonnen te gloeien en wou me omdraaien om mijn tas weer in te pakken en weg te lopen. Dat plan was bijna gelukt totdat ik een arm op mijn schouder voelde. “It’s not safe here at night. I don’t know why you’re sleeping here and it’s not my case. I just wanted to warn you” Dankbaar keek ik hem aan en mompelde een dankjewel waarna ik snel wegliep. De weg naar mijn huis duurde niet erg lang en met een bonzend hard en trillende handen opende ik de deur en liep direct door naar mijn kamer waar ik meteen de deur achter me op slot deed.

De titel heb ik net even snel ‘bedacht’ het is een nummer van Taylor Swift en naja het is redelijk toepasselijk op wat ik in gedachten heb hiervoor (:

Leeuk ! (: zeker waardig

Dankjee :grinning: Up!

Ik lees eigenlijk nooit hier verhalen. Maar je schrijft echt leuk, en ben benieuwt hoe het verder loopt!

Awh dat vind ik een eer! :grinning:

Upje :grinning:

:C

OOOONNEEE DIIIIRECTIOOOON :3

Het begint in elk geval erg leuk, moet me wel denken aan andere fanfics die ik heb gelezen, maar goed, alles kan veranderen! Ik volg!

Zet je hem ook op Wattpad? :grinning:

LEUKK!
UPJE VAN MIJ! :slightly_smiling_face:)

Hm ja misschien wel! :grinning: T lijkt nogal standaard maar ik ben wel van plan een hele andere kant op te gaan dan ‘normale’ fanfics haha. WE’LL SEE :grinning:

Dankjee :d

Langzaam, met gespitste oren, liep ik de trap op richting mijn kamer. Ik besloot te gaan, ik trok dit niet langer en ik moest weg. Gelukkig had ik genoeg geld gespaard waardoor ik minstens een week ik een hotel kon blijven. Ik liep mijn vertrouwde kamer binnen en keek rond. Dit zou waarschijnlijk de laatste keer zijn dat ik hier was.

Ik pakte mijn rugzak en begon dingen te verzamelen. Mijn laptop, portemonnee, iPod en nog wat opladers. Daarna zocht ik mijn sporttas die ergens achterin mijn kast verscholen lag en gooide die leeg. Ik pakte een aantal broeken, shirts en drie paar schoenen. Daarna glipte ik de badkamer in voor wat verzorging dingen zoals shampoo en zo. Toen ik de tas eenmaal vol had checkte ik alles nog eens na, pakte nog snel wat foto’s en liep de kamer uit waarna ik zo zacht als ik kon de trap af liep.
Ik hoorde een bonk en besefte dat mijn vader wakker was. Het was nu alles of niets, ik trok een sprint, opende de deur en rende zo snel als ik kon de straat uit. Drie straten verder hoopte ik ver genoeg te zijn en ik nam wat tijd om te ademen. Ik besloot richting het centrum te lopen opzoek naar een hotel. Al snel zag ik de drukke straten van London verschijnen en ik voelde dat ik veilig was. Al was ik dat misschien niet, ik was hier tenminste niet alleen.

Al snel had ik een goedkoop, maar toch redelijk hotel gevonden. Ik checkte in en kreeg een kamer aangewezen. Nummer 180. Ik liep de trap op en zocht naar de kamer. Zodra ik die gevonden had opende ik hem en toen kwam er een mooie kamer tevoorschijn. Ik liet mijn tas vallen, haalde mijn rugzak van mijn schouders af en plofte op het heerlijk uitziende bed neer.
“I’m finally free…” fluisterde ik tegen mezelf. Ik pakte mijn laptop uit mijn tas en zette hem aan, ging naar Youtube en zocht wat muziek op. Toen ik uiteindelijk wat had opgezet besloot ik mijn tas uit te pakken en mezelf te settelen.
Toen alles klaar en ingepakt was vroeg ik me af wat ik zou gaan doen. Na lang twijfelen besloot ik dat werk zoeken de beste optie was. Ik deed mijn schoenen aan, pakte mijn jas en liep de deur uit die ik daarna op slot deed.

:grinning:

leuk! Ik volg (:

Leuuk :3

nieuwe volger :slightly_smiling_face:

Na ongeveer anderhalf uur en een stuk of tien afwijzingen begon ik honger te krijgen. Ik besloot een snackbar op te zoeken om wat te gaan eten. Met mijn gedachten aan de andere kant van de wereld merkte ik te laat op dat er iemand voor me stond waar ik vol tegenop botste. De jongen draaide zich om en ik keek in een paar bekende bruine ogen. “It’s you again” zei de jongen met een glimlach. “It’s me again” zei ik lachend terug. “How are you?” vroeg de jongen vriendelijk. “I’m fine, what about you?” Vroeg ik. De jongen vertelde me dat alles goed ging en hij vroeg wat ik aan het doen was. “I’m looking for a job, just ran away from home. I’m staying in a hotel now but I can’t live there forever.” Antwoordde ik ietwat treurig. De jongen keek me ernstig aan. “If the week is over and you still don’t have a place to stay you can call me! I have enough room for two. If you want to of course.” zei hij voorzichtig. Het verbaasde me hoe een jongen die ik amper kende me een slaapplek aanbood, maar wat moest ik anders? Dankbaar keek ik hem aan. “That’s very nice, If I need some more time to find a job I’ll call you okay?” “That’s okay, don’t feel bothered, I’d like to get to know you better, you seem very nice.” Zei de jongen vriendelijk. We wisselde nummers uit en ik besloot terug naar het hotel te gaan om even wat te rusten.

Ik kwam weer aan in het hotel en liep direct door naar mijn kamer nadat ik de vrouw achter de balie had gegroet. Met pijnlijke benen liep ik door naar mijn kamer. Eenmaal daar aangekomen gooide ik de deur achter me dicht en plofte ik zo snel mogelijk op mijn bed. Na een tijdje langs alle tv-zenders gezapt te hebben drukte ik de tv uit en niet veel later viel ik in een diepe slaap.

Leuk verhaal :slightly_smiling_face:

Leuk verhaal, al vind ik het apart dat ze hem meteen vertelt dat ze is weggelopen :3

Ja ach het is een fanfic haha :"D Alles kan