[Verhaal] I just killed my boyfriend [Afgerond!]

Ooh ik zat er echt gelijk al midden in=)
Ga het zeker volgen=)

Is goed, ik ben benieuwd!

Die stortvloed aan reacties blijft echt leuk. :grinning:

De mok spat uit elkaar als hij de grond raakt. Een vreemd gekreun ontsnapt uit Nicks mond. Vol afschuw zie ik dat zijn lippen blauw worden.
Eigenlijk moet ik het alarmnummer bellen en vertellen wat ik heb gedaan – zelfs Lady Gaga deed dat – maar ik sta als verstijfd naar mijn vriendje te kijken. Over een paar seconden ben ik een moordenaar. Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat ik geen enkele keus heb en had.
Opeens begint Nicks lichaam te schokken. Het kreunen verandert in hoesten en er sproeien bloedspettertjes uit zijn mond. Tussen het gehoest door hapt hij wanhopig naar adem.
Een gil klinkt door het huis en het duurt even voor ik besef dat ik aan het schreeuwen ben. Wat Nick mij ook heeft aangedaan, dit is fout. Hartstikke fout. Niemand verdient het om te sterven.
Langzaam loop ik achteruit, in de richting van de telefoon, met mijn blik strak op Nick gericht, alsof ik hem zo kan dwingen om te blijven ademen.
Mijn hand sluit zich om de telefoon en blind toets ik 112 in. Terwijl ik mijn vriendje in de gaten blijf houden, luister ik naar de stem aan de andere kant van de lijn. Ik vraag om een ambulance en merk dat er tranen over mijn wangen stromen.
‘De ambulance is onderweg,’ meldt de stem aan de telefoon. ‘Kun je vertellen dat er gebeurd is?’
Nee, dat kan ik niet, maar het moet. Ik laat mijn blik nog eens over Nicks lichaam glijden en merk dat hij me aankijkt. Zijn ogen staan vol haat en zijn bebloede lippen vormen woorden die ik niet kan verstaan – ik weet echter precies wat hij wil zeggen.
Je gaat eraan.
‘O… shit. Laat, eh, laat die ambulance maar zitten,’ hakkel ik tegen de telefoon. ‘Het was… een vergissing.’ Zonder het antwoord af te wachten, verbreek ik de verbinding.
Nick verdient het om te sterven.
Ik verdien het niet om opgepakt te worden.
Een razendsnelle vlucht is het enige wat mij kan redden.
Mijn lichaam kan mijn gedachten gelukkig bijbenen en voor ik het weet heb ik wat kleren in een plastic tas gedaan – niet te veel, dat zal opvallen – en sta ik buiten. Dan zet ik het op een lopen.

verder!

Verder!

verder! echt een goed verhaal :grinning:

verdeeeer!

verderr!

Verder! Mijn proloog is af, als je hem wilt lezen, moet je het maar zeggen! Het verhaal gaat ook over een meisje die iemand vermoord, maar meerdere iemanden en zonder er warm of koud van te worden.

Dit ga ik echt volgen

alsjeblieft verder? ik ben echt benieuwd

Up!
Verder aub :grinning:

Klinkt interessant! Ik wil het wel lezen, maar waarschijnlijk wil ik het eerste hoofdstuk meteen erachteraan, haha.

En weer een nieuw stukje… Geef het vooral aan als dingen je irriteren of als ik iets fout doe. (:

Ik stop pas met rennen als de steken in mijn zij ondragelijk worden. Hijgend sta ik in een steegje en een rilling gaat door me heen als ik besef dat ik nu niet meer terug kan.
Of Nick dood is of niet maakt niet meer uit; alles wijst erop dat ik degene ben die hem heeft vergiftigd.
Het geluid van een ambulance die voorbij rijdt gaat dwars door mijn botten heen. Zou die…?
Nee, die is niet voor hem. Ik heb gezegd dat er geen ambulance meer nodig is. Toch twijfel ik.
Als het goed is, heb ik iemand vermoord. Iemand die niets beters dan de dood verdiende, maar toch heb ik de ergste misdaad begaan die er bestaat. Als ik word opgepakt, breng ik de rest van mijn leven in een psychiatrische inrichting of gevangenis door.
Die gedachte maakt me bang. Ik weet dat ik niet gek ben – niet gestoord, in elk geval. Ik hoor niet tussen kwijlende mensen of criminelen.
‘Rustig nadenken,’ zeg ik zachtjes tegen mezelf, zoals ik ook doe als ik een proefwerk heb op school… School! Daar kan ik me nooit meer vertonen.
Niet aan denken, het komt goed, probeer ik mezelf te kalmeren. Diep van binnen weet ik echter dat het niet meer goed komt.
Waar kan ik heen?
Teruggaan naar huis is onmogelijk. Mijn grootouders zijn allang dood. Mijn ooms en tantes leggen de link tussen de misdaad in huis en mijn bezoek onmiddellijk. Dankzij Nick heb ik mijn vriendinnen laten vallen. Zij waarschuwden mij voor hem, vonden hem te bezitterig.
Achteraf gezien is dat nog zwak uitgedrukt. Weken of maanden geleden geloofde ik hen niet, ik vond hen jaloers en lachte hen uit.
Het besef dat ik nergens heen kan dringt langzaam tot me door en zuigt mijn laatste energie weg. Moedeloos laat ik me langs één van de muren omlaag zakken en verberg mijn hoofd tussen mijn knieën. Mijn broek wordt nat van de tranen.

Spannend, verder!

Ik ben nieuwsgierig hoe het verder gaat! Meer! :grinning:

Verder!
Ik zag dit verhaal trouwens bij Kindertent staan, haha. Ik wil de hele tijd verderlezen maar doe het toch niet, want dan is het niet meer spannend…

Ja, klopt, daar staat het ook… en daar zeiden ze dat ik hier nuttigere reacties kon krijgen. :slightly_smiling_face:

http://forum.girlscene.nl…nges/list_messages/183680

Daar heb ik mijn proloog staan! Ik zou het gaaf vinden als je het even bekijkt. En dit is ook gelijk een upje. :slightly_smiling_face:

Echt goed geschreven!