[Verhaal] Hurt

Eigenlijk is dit voor een schoolopdracht geschreven, voor Nederlands, maar ik kan het hier ook wel even plaatsen, haha. Veel heb ik nog niet, en ook zal ik niet erg vaak nieuw updaten, maar af en toe natuurlijk wel :slightly_smiling_face: Tot nu toe heb ik alleen nog dit.


Daar ging ze dan. Door de storm. Grote stralen regen raakten de wonden op haar lichaam, terwijl honderden mensen lachend langs haar heen liepen. Hadden ze het dan echt niet in de gaten? De wereld ging aan haar voorbij. Alles wat ze voelde was pijn. Pijn door de open wonden, pijn door het eindeloze lopen, ze was op. Haar spieren waren te verzwakt om zichzelf overeind te houden. Maar ook een stekende, misschien nog wel ergere pijn vanbinnen.

Mooi geschreven! Ben benieuwd…

Dankjewel!

Oh, tips zijn natuurlijk ook van harte welkom :slightly_smiling_face:

Up.

Lijkt me wel leuk :slightly_smiling_face: Ik volg :upside_down_face:

Dankjewel! (:


Kom op, geef niet op, het is zo voorbij. Dat was wat ze zichzelf probeerde te vertellen. Diep vanbinnen wist ze dat dit niet waar was, het is nóóit over. Ze keek om zich heen en pas toen ze zeker wist dat niemand haar zag, rende ze een restaurant binnen. De mensen daarbinnen zeiden geen woord, ze merkten haar niet eens op. Maar dat was ze gewend, niemand had haar ooit opgemerkt. Ze voelde zich alleen, heel alleen. Ondanks de hevige pijn, liep ze door naar de toiletten. Snel het hokje in, snel de deur op slot. Had echt niemand haar gezien? Zou niemand haar hier vinden? Ze sloot haar ogen en haalde diep adem.

echt kapot mooi love it <'3

Dankje! :grinning:

Up

Up haha.

Mooi geschreven!
Misschien kun je de volgende keer iets langere stukjes posten? Ik vind het bij zo’n korte stukjes altijd moeilijk om echt in het verhaal te komen omdat het naar een paar regels alweer over is zegmaar.

Dankjewel! Je hebt gelijk inderdaad, alleen het probleem is dat ik (nog) niet zo veel heb. Daarom zou het na twee of drie keer wat posten al klaar zijn, haha. Maar ik ga proberen meer te schrijven (:

Het bleef stil, gelukkig. Niemand volgde haar. De eerste tranen kwamen. Zoute, prikkende tranen die pijn deden op haar gewo­nde gezicht. Waarom zouden ze haar ook volgen? Niemand had haar nodig. Ze stond op en bekeek zichzelf in de spiegel. Heel even maar, dit wilde ze niet. Tranen stroomden over haar wangen toen ze zichzelf zag. Overal wonden, blauwe plekken en strepen. Maar het ergste was nog haar figuur. Altijd was tegen haar gezegd dat ze een vies, vet varken was. Dat ze lelijk was. Dat ze niks waard was. Ze was niets. Ze hield haar adem in en telde tot tien. Tot twintig. Tot dertig. Langzaam werd het zwart voor haar ogen.

Mooi! :upside_down_face:

upp

ben verliefd op je verhaal zo mooi!!!

:hugs: Sisi

Ahw bedankt, haha (:

More?

Je schrijfstijl leest makkelijk, dus na één minuut was ik er al doorheen helaas. Hieronder een feedback, hopelijk heb je er wat aan.

Wat vind ik goed:

  • De drama
  • De emotie in het verhaal
  • Je schrijfstijl

Wat denk ik dat beter kan:

  • De verhaallijn. Voor het grootste deel beschrijf je emoties. Leuk, alleen doet het me weinig als ik het verhaal erachter niet (gedeeltelijk) ken.

Ga zo door!!!