[Verhaal] How can I get thinner?...

Ik was begonnen aan een verhaal, en ik was benieuwd wat jullie ervan zouden vinden. Verder gaan?
------------------------------------------------------------------------------------

Op een dag, ergens in oktober, ik herinner me het nog helder, stroomde de regen zo verschrikkelijk hard langs mijn raamzijden dat het geluid dat erdoor geproduceerd werd meer weg had van een autosnelweg dan van menig ander regenbuitje wat ik van te voren wel eens had meegemaakt. Het was verschrikkelijk warm geweest, en mijn moeder had me die dag aangeraden iets heel korts aan te trekken omdat ik anders wel had kunnen verdrinken in mijn eigen zweet. Ik weigerde. Ik wist het, mijn moeders blik. Arme vrouw, ik zou een kind als mezelf echt nooit aan toegewensd hebben. Hoe vaak had ze al raar naar me gekeken als ik weer iets totaal onbegrijpelijks voor me uit gestameld had? Ik hield het niet meer bij, misschien maar beter ook. Ik keek voor me uit, de regendruppels op het raam vervormden de wereld zodanig dat het net leek alsof alles in elkaar overliep en allerlei verschillende vormen samensmolten, jammer dat het een raam was. Je had zoveel dingen kunnen doen als het echt was geweest. Ik keek omlaag. Boos stond ik op en smeet het raam met een klap dicht, stomme seconde, stomme beweging die één momentje van rust weer tot iets afschuwelijks had gemaakt. Het was mijn eigen schuld, mijn eigen verdiende bestraffing. Dat ik überhoubt zo egoïstisch was om nog ergens boos over te zijn, ik had het toch zelf verdiend? Ik sloeg mijn armen om mijn kussen, ik kon mijn spieren voelen trillen… Het was zo koud. Opeens hoorde ik geklop op mijn kamerdeur. ‘Aukje?..’

up?

ga maar verder, je schrijft leuk!

goed! ga door!
alleen überhoubt moet überhaupt zijn :slightly_smiling_face:

verrdeeer, je schrijft nice.

verder. :expressionless: je schrijft leuk. :slightly_smiling_face:

mooie stijl!!

ik gok dat dit ovr n eetstoornis gaat

Ik vind het altijd stom dat de titel in het engels is, maar het verhaal in het nederlands.

verder!

[b]wAARRROMM GA JU NIET VERDUR?:face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow://///

aahsajsbhdnhnesnjesnjbern guhisdi
verder
verder
verder
verderrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhhh

sorry ik ben heel erg hyperachtiefff[/b]

Ik wendde mijn hoofd om, alles in mijn lichaam vertelde me dat het mijn moeder was die op dit moment ongeduldig aan de deur stond te rammelen. ‘Wacht even’, ik hief mijn benen boven m’n bed uit en probeerde op te gaan staan, het ging moeizaam. Voet voor voet strompelde ik naar mijn kamerdeur, met bij elke stap in gedachte dat ik een seconde later op de vloer zou kunnen liggen, ik was zo moe. ‘Aukje, Sanna vraagt of je vanavond misschien bij haar kan komen logeren. Ik ben voor mijn werk de hele avond weg en misschien is het leuker als je iemand om je heen hebt al ik weg ben.’ Ze keek me aan. Het was als een bel die afging, een automatisme, een verbinding in mijn hersenen die de schakeling al had gemaakt: Alleen thuis -Geen avondeten. Er ging een schok van opluchting door mijn lijf, ik was alleen. Helemaal alleen, geen toezicht op wat ik deed, of at. Misschien kon ik mama’s oude hometrainer uit de achterkast pakken om nog even die kcal van de appel van vanmiddag weg te werken. ‘Aukje, joehoe hoor je me’, versuft werd ik wakker uit mijn eigen droombeeld, kon ik Sanna wel weigeren? ‘Ehm… Mama, ik heb morgen wiskunde proefwerk, ik kan het niet maken mezelf in de verleiding te brengen te laat op te blijven en fun te gaan maken met Sanna’, ik probeerde het nog enigzings geloofwaardig te laten klinken, maar mijn moeder lette al niet meer op mijn verschijning en deelde de persoon aan de andere kant van de lijn mede dat ik het fijner vond als ik deze avond gewoon thuis kon blijven. Ik beet op mijn nagels, de zoveelste leugen, hoeveel moesten er nog komen?

up?

goed stuk!

Het is alleen wendde af ipv wendde om
up

super !
verder?

Up

Toen ik mijn moeders voetstappen de wenteltrap af hoorde gaan ging ik weer op mijn bed zitten, volgende week was de laatste schoolweek. Dat betekende: Elke dag samen moeten lunchen met mijn moeder, en geen enkele dag dat ze eerder weg moest voor haar werk. Ik hoorde mijn tanden strak over elkaar gaan, ik begreep nu de uitdrukking ‘knarsetanden’ eigenlijk pas echt goed. Radeloos sloeg ik mijn armen over elkaar, hoe moest dit nu? Dit kon ik toch niet voor eeuwig volhouden? Ooit zou mijn moeder te waarheid toch weten te achterhalen en dan… Misschien was het een beter plan haar gewoon alles te vertellen…
Aukje, lieve lieve Aukje. Hoorde ik dat daar nou goed? Wat zei je daar nou, je moeder alles vertellen. Hahaha! O soms kan ik me echt dood om jou lachen weet je dat, het aan je moeder vertellen, je bent weer even krankzinnig als altijd. Weet je schatje, het lijkt net alsof je me niet meer wilt, alsof je het blijkbaar veel meer nodig vindt je hele plannetje met de rest van de wereld uit te vogelen, in plaats van gelukkig te zijn met de hulp van MIJ! Ondankbaar nest, moet je jezelf nou horen, speel het bandje eens af, je zult opnieuw weer eens horen hoe egoïstisch en ondankbaar je bent. Verwend kreng, wat wil je nou? Weer uit gaan zien als een of andere papzak die maatje 38 moet kopen terwijl ze eerst 34 aankon?! Oh maak me dat niet wijs Aukje, denk je nou echt dat je iemand kunt zijn zónder mij?
-Nee maar… Ik, ik kan dit gewoon niet langer. Het vreet aan me. O het spijt me zo, maar elke die leugens, élke keer opnieuw weer die smoesjes die ik moet verzinnen om eronder uit te komen. Het lukt me gewoon niet meer.

Je wilt me niet meer hè, is dat het? Na al die keren die ik je geholpen heb, al die momenten die ik er voor je was. En dít krijg ik ervoor terug? Er zijn zoveel mensen die mijn hulp zouden willen. En jij krijgt het, en wat is mijn dank? Niets, helemaal niets. Alleen gezeur over hoe ver-schrik-ke-lijk zwaar je het wel niet hebt.
-Maar ana…

Niks te maar, vanaf nu gaat alles anders worden Aukje. En geloof me maar, als jij ook maar één woord tegen je moeder rept over mij dan beloof ik je dat mij nooit, maar dan ook echt nooit meer terug zult zien. En je zult weer zo’n vies walgelijk zwijn zijn als je eerst was.
Bevend sloeg ik mijn handen voor mijn ogen, maar mijn tranen… Ze waren op.

verder!!!
:slightly_smiling_face: