[Verhaal] Hopefully

Hallo,

Ik ben bezig met een verhaal, het leek me leuk om dat hier te gaan posten. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Dit hieronder is een korte samenvatting van het hele verhaal.

Loes, is 15 jaar. Een lieve meid, maar ongeloofelijk onhandig. Ze is nooit bezig met jongens of de liefde, totdat ze op een dag de 16 jarige Kees ontmoet. Haar leven veranderd in één klap. Ze doet korte jurkjes aan, maakt zich op, en zet zichzelf natuurlijk nog meer voor de schut. Hopelijk komen Kees en Loes bij elkaar en kan Loes weer normaal leven.

Ik hoop dat jullie het wat vinden, zo ga ik ook nog even een stukje posten!

Ik zwaaide het dekbed van mijn lichaam af en sprong uit het bed. ‘Loes, doe even normaal!’ Hoorde ik van beneden. Ik was het al gewend. Ik kon niet normaal doen, zo was ik gewoon. Ik hees me uit mijn kleren en trok mijn spijkerbroek aan met een leuk rood shirtje. Zo dacht ik daar tenminste over, na al die negatieve reacties van de kinderen op school, denk ik dat ze mijn rode shirt niet echt op prijs stellen. Ik prop mijn voeten in mijn witte gympen, (die al helemaal niet meer wit zijn, omdat ik gisteravond in de modder ben gestapt) en loop naar beneden, waar mij een lekker ontbijtje staat te wachten. ‘Loes, broodje pindakaas, of chocola?’ Ik wreef over mijn dikke buik. ‘Ach, daar kan nog we een broodje chocola bij.’ Mijn moeder smeerde het voor me, omdat anders mijn hele vingers er onder zaten, en ik at het met grote happen op. ‘Lekker.’ Zei ik met open mond. ‘Loes, er zitten hier meer mensen aan tafel.’ Mijn zusje bevestigde dat met een diepe zucht. Ene oor in andere oor uit, dacht ik bij mezelf. Voor de stemming aan tafel, vroeg ik maar, wat mijn zusje Robin vandaag ging doen. ‘Naar school, duh.’ Dan maar bij mijn moeder proberen. ‘En jij?’
‘Ik wacht op jullie vader, we gaan zo naar parijs met de auto, en dan nemen we daar een hotelletje.’ Mijn mond vloog open, (en ja met al mijn eten resten erin) ‘naar Parijs? Daar weet ik helemaal niks van! En wij dan?’
‘Loes, dat heb ik je vorige week toch gezegd? Papa en ik willen er even tussen uit, en jij kan toch makkelijk op Robin passen voor een weekend?’ Nu zuchtte ik, ‘ja dat kan.’

Leuk verhaal, je schrijft heel grappig :slightly_smiling_face:. Een volger :slightly_smiling_face: :upside_down_face:

Bedankt! :bowing_man:

Na het horen van het verschrikkelijke vooruitzicht voor vanavond, stond ik op van de tafel en deed mijn jas aan. Ik pakte mijn overvolle schooltas en propte er nog 2 boterhammen bij. ‘Doei Loes, veel succes op school!’ Ik liep vooruit, maar keek tegelijkertijd achteruit om te kijken wat mama deed. Ik bonkte tegen de muur en wreef op een rood plekje. Buiten pakte ik mijn fiets en sprong erop. Ik had een aardig overgewichtje, dus het verbaasde me steeds dat ik niet door krakte. Ik bestuurde mijn fiets naar links,rechts en rechtdoor. Gelukkig woonde ik niet zo ver van school af. Toen ik naar rechts keek, trok iets mijn aandacht. Het was een verhuis bord. Ik schonk er niet veel aandacht aan. In de verte zag ik mijn vriendin ‘Loes’ fietsen. We hadden, ja, dezelfde naam. ‘Loehoess!’ Riep ik hard naar mijn vriendin. ‘Loesje!’ Zoals ze me altijd noemde, zij was Loes, ik was Loesje. Loes stopte met fietsen en ik ging naast haar staan. ‘Hoe ist met Loesje?’ Omdat ik zo enthousiast wou vertellen, liet ik mijn fiets op haar grote teen vallen. ‘Auw! Doe even nornaal hé.’ Onozel keek ik Loes aan, ‘ging perongeluk…’

[size=2]‘Laat maar.’ Loes sprong weer op haar fiets en ik deed haar na.


[size=2]‘Weet ik.’

‘Moderne spreekwoorden zijn in. En…’ plakte ik er achter aan. ‘Op tijd op school zijn ook.’ Ik bevestigde dat door heel snel weg te fietsen, en mij en mijn oude fiets op het schoolplein te laten betreden. Met een big smile stond ik midden op het plein. Natuurlijk was ik trots, zo hard in mijn leven, had ik nog nooit gefietst!

:slightly_smiling_face:

Hahaha, leuk verhaal!

'plus’een volger!

Dankjewel :slightly_smiling_face:

Verderr!