Verhaal: Hoop, geloof en liefde

Hoop, geloof en liefde
Met een vleugje mode, zomer, vriendschap en cocktails…

[fgcolor=#EA40ED]01.[/fgcolor]

'Waarom start dat ding niet?’ Irina schopte tegen de auto aan, met het gevolg dat ze een zeurende pijn aan haar voet had voor de komende dagen.
‘Weet ik veel. Het was niet mijn idee om met deze roestbak te gaan,’ mopperde Lorena.
Het was bloedheet. De drie vriendinnen stonden met hun blauwe autootje pal in de zon. Ze stonden in hun Frankrijk met een oververhitte motor. Wat moesten ze nou? Eleonora ging met haar hoofd in haar handen naast de auto zitten.
‘Er komt hier ook niemand langs rijden natuurlijk,’ zei Lorena. Ze stonden inderdaad in een uitgestorven weggetje, langs weilanden waar een paar koeien stonden te grazen. Toen Eleonora zo naast de auto zat bekeek ze de hele situatie en lachte. Moest je ze eens zien zitten, wat waren ze toch ook een stelletje mutsen. De drie vriendinnen kenden elkaar al sinds de brugklas. Ze kwamen alledrie in de klas zonder vriendinnen en werden al gauw de drie musketiers. Er was geen speld tussen te krijgen. Ze waren inmiddels tien jaar verder. Ze waren wat uit elkaar gegroeid, maar een hechte band was er nog steeds. Irina was de meest losbollige en impulsieve van de drie. Ze was gezegend met lange, bruine krullen en een mokka tintje. Irina had weleens vriendjes maar ze had zich nog nooit volledig gegeven in een relatie waardoor het nooit echt serieus werd. Lorena was de ijverige, slimme vriendin die altijd aardig was. Soms was dat wel vervelend, waar anderen zich dood aan zouden irriteren kon Lorena nog steeds poeslief reageren. Lorena had lange, blonde haren en een modellenfiguur. En Eleonora was de kleine maar ook mooie jongedame met bruine haren, kon overal de humor van in zien en zag je ook altijd lachen. Toch ging er achter die lach ook van alles schuil en dat wilde ze eruit halen. Daarom was ze met haar vriendinnen mee gegaan met deze idiote maar ook te gekke reis. Ze wilde zichzelf opnieuw ontdekken, en ze wist niet hoe, maar het zou vast en zeker gebeuren. Ze zouden gaan toeren met de oude krakbak van de opa van Irina, ze mochten hem zo hebben. Irina wilde er graag mee naar Italië reizen, omdat ze wist dat haar echte vader daar woonde die ze nog nooit ontmoet had. En Lorena ging mee omdat haar vriend voor drie maanden op stage was. Ze had geen zin om thuis te zitten en ze vond het heerlijk om omringd te zijn door haar vriendinnen. Ze was niet persé op zoek naar iets, zoals Irina naar haar vader of Eleonora naar haar ware ik, maar ze zou vast een zeker een mooie reis maken die haar zou gaan veranderen.

Na een tijdje kwam er dan toch een boer aan in een kleine tractor. Irina begon als een gek te springen in de hoop dat hij hen zou zien. Natuurlijk zou hij de dames zien, dus Eleonora moest alweer lachen om de soms suffe acties van haar vriendin. Lorena zorgde er met haar beste Frans voor dat de boer de wegenwacht zou bellen. Helaas moesten ze daar nog een uur op wachten. Toen de wegenwacht eindelijk de auto had meegesleept nodigde de boer de dames uit om wat te komen drinken op zijn boerderij. Dat was niet gepland, ze moesten door naar Italië, maar ze hadden ook afgesproken om een avontuur te beleven, dus dat besloten ze te doen. Eleonora wilde graag haar grenzen verleggen en daar was ze nu al mee bezig, want normaal gesproken zou ze niet met zo’n vieze, oude boer mee gaan. Ze hield niet eens van boerderijen. Aangekomen op de boerderij werden ze vrolijk ontvangen door Gisele, de vrouw van de boer. Het waren echt hele aardige mensen, ze mochten zelfs een nachtje blijven slapen.
‘Ik weet het niet hoor,’ zei Eleonora tegen haar vriendinnen toen ze even boven zaten. Ze hadden allemaal even mogen douchen en zich lekker opgefrist. ‘Het zijn wel onbekenden. Straks vermoorden ze ons in onze slaap.’
Lorena begon te lachen. ‘Natuurlijk niet lieverd. Toch heb je wel een beetje gelijk. Het is heel aardig maar misschien kunnen we beter eerst even naar de garage gaan en een goedkoop hotelletje zoeken.’
Beneden hoorden ze een deur open- en dichtgaan en een opgewekt gilletje van Gisele. De vriendinnen keken elkaar aan en schaterden het uit.
‘Volgens mij liggen ze beneden op de keukentafel,’ lachte Irina.
Toen ze opgefrist beneden kwamen zagen ze waarom Gisele zo opgewekt had geklonken. Er zat een onweerstaanbaar knappe jongeman aan tafel. Irina slaakte bijna net zo’n gilletje en verborg het snel in een kuchje. Hij keek op naar de drie dames, verward eerst, maar daarna kreeg zijn gezicht een relaxte en nonchalante uitdrukking. Alsof hij nog indruk hoefde te maken op de dames…
‘Wat heb je een vroeg verjaardagscadeau voor me meegebracht, pa.’
De drie vriendinnen lachten en gingen ongemakkelijk aan tafel zitten. Gisele stelde ze netjes voor aan haar prachtige zoon, Jerome. De boer stond erop dat de dames bleven eten.

‘Dat wordt zo’n drieduizend euro schade,’ zei de man van de garage.
Lorena betwijfelde het. Waarschijnlijk vroeg hij meer geld omdat ze eruit zagen als toeristen die er toch geen verstand van hadden. Na flink onderhandelen met meneer wist Lorena er toch nog wat vanaf te krijgen. Dolblij dat de auto weer startte liepen ze de garage uit.
‘Wat doen we vanavond dames? Zoeken we een hotelletje of rijden we verder?’
Irina gaapte. ‘Ik denk dat we genoeg hebben gereden voor vandaag. Ik ben wel toe aan een heerlijk bed.’
Na een kwartiertje kwamen ze al aan bij een bed and breakfast. Ze regelden een kamer waar ze met z’n drieen konden slapen, wel zo gezellig. Ze lagen lekker tv te kijken en Irina was al in slaap gevallen.
‘Zullen we buiten een ommetje maken?’ Vroeg Eleonora. ‘De omgeving is prachtig hier.’
Lorena stemde in. Ze schreef een briefje voor Irina en ze deden allebei een warm vest aan, het begon al flink af te koelen. Het was echt een rustige omgeving. Het kabbelende beekje maakte hen enigszins rustig.
‘Ik heb een raar gevoel,’ zei Eleonora toen. Ze had er vandaag al eerder aan gedacht en was blij dat ze nu met Lorena kon praten. Lorena was verstandig en wist altijd wel raad.
‘Oh?’ Vroeg Lorena verbaasd. ‘Wat dan?’
‘Ik weet het niet. Het heeft met onze reis te maken. Het voelt niet goed.’
‘Heb je heimwee?’
‘Nee, dat is het niet… Ik weet niet wat het is. Het voelt als iets duisters. Een avontuur waar we niet aan moeten beginnen.’
Lorena lachte. ‘Eleo, doe normaal joh. We zijn gewoon lekker op vakantie met zijn drietjes. Relax een beetje, dat vele werken van jou de laatste tijd heeft je ook niet echt goed gedaan.’
Eleo haalde haar schouders op. ‘Misschien is dat het ja. Ik ben ook moe, misschien moeten wij zo ook gaan slapen.’
Op dat moment zagen ze in de verte licht branden. Ook hoorde ze muziek.
‘Hé, volgens mij is dat een cafeetje!’ Eleo’s moeheid leek ineens weg, en ze begonnen iets sneller te lopen. Het was inderdaad een klein café, het zag er gezellig uit.
‘Laten we naar binnen gaan,’ zei Lorena, ‘ik ben toe aan een borrel.’
Zodra ze naar binnen liepen zag Lorena Jerome zitten, de knappe zoon van de boer. Jerome zag de dames ook en zwaaide naar ze.
‘Kom bij ons zitten!’ Zei hij opgewekt.
Lorena en Eleonora gingen bij Jerome en zijn drie vrienden zitten. Het werd een gezellige avond, Eleonora was vooral aan het luisteren omdat haar Frans nog niet zo goed was. Lorena sprak het al vloeiend, onze studiebol. Jerome was echt een knappe jongeman. Rond één uur gingen ze naar huis, ze zouden morgen weer vroeg vertrekken.
‘Het was me een genoegen dames,’ zei Jerome terwijl hij beide dames een hand gaf. Toen hij Lorena de hand schudde voelde ze dat hij haar een papiertje gaf. Ze kneep haar hand snel dicht en deed hem in haar broekzak. Buiten vouwde ze het open.
‘Haha! Kijk Eleo, hij heeft mij zijn nummer gegeven. Wat moet ik daar nou weer mee?’
‘Bellen natuurlijk!’
‘Nu?’
‘Nee, gek. Over een paar dagen of zo.’
Lorena bloosde een beetje. Toch voelde ze zich ook een beetje schuldig. Ze kreeg altijd de meeste aandacht. Eleonora kon er verder niet mee zitten. Ze voelde zich totaal niet aangetrokken tot Jerome. Ze had sowieso al lang geen vriend meer gehad. Waar waren al die leuke mannen toch gebleven? Misschien kon ze een knappe Italiaan vinden, die elke dag pizza voor haar maakte of spaghetti met haar at. Of die zelf ijs maakte en dat zou ze dan elke dag mogen proeven. In haar bed droomde ze verder tot ze, net als haar twee vriendinnen, lekker in slaap viel.

Verder? :slightly_smiling_face:

Het was nog vroeg, maar ze moesten een lang stuk rijden vandaag. Eleonora zou achter het stuur zitten vandaag en het was Irina’s beurt om languit op de achterbank te liggen. De eerste uren was het rustig in de auto, daarna werd het wat gezelliger. Eleo zette een CD op met vrolijke zomernummers.
‘Kijk eens wat ik heb,’ zei Lorena tegen Irina, terwijl ze met het papiertje wuifde. ‘Ik heb het nummer van Jerome!’
‘Huh? Hoe kan dat nou weer?’
‘We zijn gisteren een stukje gaan lopen toen jij lag te slapen. We kwamen bij een café en daar zat hij heel toevallig binnen.’
‘Maar hij woont toch een heel eind verderop?’
‘Hij gaat daar met z’n vrienden twee keer per week naar toe. Het was best gezellig hoor, maar niks bijzonders.’
Irina lachte. ‘Ik vond Jerome ook zo leuk! Waarom heb jij altijd geluk?’
Lorena haalde haar schouders op. ‘Heel leuk en aardig, maar wat heb ik er aan? We zijn bijna in Italië.’
‘Ik vind jou wel iemand voor een lange afstands relatie,’ zei Eleonora.
‘Haha, heb je daar ook al bepaalde types voor,’ lachte Lorena. ‘Ik zie wel wat er allemaal op mijn pad komt deze vakantie.’

02.

Ze hadden hem alledrie, maar wel in een andere vorm. Irina had hem als navelpiercing, Lorena als bedel aan haar armbandje en Eleonora als ketting. Zo droegen ze op hun eigen manier het hoop, geloof en liefde teken. Het ankertje, kruisje en hartje verbond deze drie jongedames die elkaar al vanaf de brugklas kenden. Ze wilden hun vriendschap verzegelen en door hoop, geloof en liefde hebben zij vreugde en verdriet met elkaar gedeeld. Deze drie tekens stonden ook op de auto waarmee ze deze tocht maakte.

Irina vond ‘hoop’ het belangrijkste element van de drie. Ze groeide op in een gezin met drie andere zussen. Haar moeder was stewardess geweest en geen van haar kinderen had dezelfde vader. Met als gevolg dat drie van de vier dochters op zoek waren naar hun echte vader. Mira en Sofie, Irina’s oudere zussen, hadden hun vader al gevonden. Irina’s kleine zusje had geluk, hun moeder was nog steeds samen met haar vader. Irina wilde dolgraag haar vader ontmoeten. Zou ze op hem lijken? Had ze de bruine krullen van hem? Haar moeder had namelijk stijl haar met maar een beetje slag… Had ze dat kuiltje in haar wangen ook van hem? En qua karakter? Het impulsieve en losbollige had ze wel van haar moeder. Zou hij ook getrouwd zijn? Misschien had ze wel halfbroertjes of halfzusjes. Voor de vakantie had ze een cursus Italiaans gehad. Het was wel alleen de basis, maar dan kon ze in ieder geval een beetje in zijn taal praten. Ze had nooit de hoop opgegeven om haar vader te vinden. En ze hoopte iedere dag dat ze hem ooit zou zien, en dat ze dan leuke dingen zouden doen. Ze had het altijd gemist, bijvoorbeeld toen ze slaagde op school of toen ze haar rijbewijs haalde. En haar droom was natuurlijk dat haar vader haar weg zou geven als ze ging trouwen… Ze was heel blij dat haar beste vriendinnen mee gingen naar Italië. Ze stond er niet alleen voor en als haar vader haar niet wilde zien zouden zij haar onvoorwaardelijk steunen.
Lorena was vooral gehecht aan haar ‘geloof’. Het was haar houvast om de dingen in het leven te kunnen begrijpen en te beredeneren. Ze was van huis uit christelijk opgevoed en hier was ze haar ouders enorm dankbaar voor. Natuurlijk, ze was een hele slimme en ijverige meid, maar er waren ook dingen die gebeurden waar zij geen antwoord op wist. Ze ging op zondag met haar ouders naar de kerk en ze bad af en toe voor het slapen.
Eleonora’s favoriete element was ‘liefde’. Alleen omdat ze dit nog nooit had gevoeld. Ze zag vaak verliefde mensen, ze hoorde het van haar vriendinnen. Maar wat was het? En hoe voelde het? Ze wist het niet, ze had het nooit gekend, maar ze wilde het proeven, ruiken, voelen. Het klonk zo heerlijk, bijna magisch. Ze had wel eens vriendjes gehad, maar meer om er bij te horen. Ze had nog nooit kennis gemaakt met liefde.

Upje voor mezelf dan maar :stuck_out_tongue:

verder

Het was 1 uur ’s middags en de vriendinnen stopte om te lunchen. Ze hadden sandwiches bij en watermeloen. Op een bankje zaten te rustig te eten.
‘Mis je Raoul al?’ Vroeg Irina aan Lorena.
Lorena had al drie jaar iets met Raoul. Ze leerden elkaar kennen door de jeugdgroep van de kerk. Raoul was ook best streng gelovig. Geen seks voor het huwelijk, dus. Lorena’s vriendinnen konden dat nooit zo goed begrijpen. Lorena was er juist blij mee, ze wist toch niet wat ze miste. En haar lichaam was maar voor één man. Gelukkig dacht Raoul er ook zo over.
‘Ik mis hem wel ja. Het is gewoon vervelend dat ik bijna geen contact met hem kan hebben.’
Irina knikte. ‘Snap ik. Wanneer komt hij terug van zijn stage in Curaçao?’
‘Twee maanden en een week.’
Een oude vriendin van Eleonora was ook een keer op stage naar Curaçao geweest. Ze had daar een super tijd gehad, maar het ging daar vooral om feesten. Je moet er alleen heen gaan als je vrijgezel bent, had ze gezegd. Eleonora had dat maar niet tegen Lorena gezegd, straks zou ze zich nog zorgen gaan maken. En Raoul zou toch niet vreemd gaan.
‘Ik zou ook wel een vriend willen,’ zei Irina.
‘Daar ben jij veel te wild voor,’ zei Eleonora lachend, ‘hij zou je niet bij kunnen houden en jij loopt hem zo ver.’
Irina lachte. ‘En jij dan, Eleo?’
Eleonora haalde haar schouders op. ‘Ik heb niks op het oog. Het is me niet gegund, denk ik.’
‘Leo, jij hebt genoeg aandacht hoor! Je ziet het alleen niet,’ protesteerde Lorena.
Eleonora begon aan haar watermeloen. Ze wist niet zo goed wat ze moest antwoorden. Diep vanbinnen wist ze het eigenlijk wel. Ze pakte haar bruine hoedje uit de auto, straks kreeg ze nog een zonnesteek.
Na nog drie uur rijden hadden ze het al wel weer gehad. Ze ploften neer op een terrasje. Ze waren al bijna in Italië. De ringtone van Lorena ging af. Het was een onbekend nummer.
‘Ik neem deze even, bestel maar een Pina Colada voor mij,’ zei ze toen ze met haar mobiel een eindje verderop ging staan.
‘Hallo, met Lorena?’
‘Hé! Lorena! Jerome hier.’
‘Jerome? Hoe kom je aan mijn nummer? Die heb ik toch helemaal niet gegeven?’
Ze hoorde hem verlegen lachen aan de andere kant van de lijn. ‘Klopt. Ik ben naar de garage gegaan en daar had je je gegevens achter gelaten. Sorry, ik werd gek van het wachten.’
Lorena lachte. ‘Het geeft niet.’
‘Waar ben je? Kan ik je zien?’
‘Ik vrees van niet. Ik ben samen met mijn vriendinnen op weg naar Italië. We zijn aan het rond toeren op zoek naar avontuur.’
‘Ik kan je ook wel een avontuur geven.’
Hij durfde toch wel wat meer te zeggen aan de telefoon als in het echt. Toch moest Lorena er wel om lachen.
‘Ik heb een vriend, Jerome.’
‘Dat maakt niks uit. Wil je me sms’en?’
Dat kon geen kwaad toch? ‘Oké is goed. Dag, Jerome.’

Irina en Eleonora waren al begonnen aan hun cocktails. Irina ging altijd voor ‘Sex on the Beach’ en Eleonora dronk altijd een Mojito. Lorena zoog aan het rietje wat in haar vertrouwde Pina Colada zat.
‘Wie was dat?’ Vroeg Irina.
Lorena legde het hele verhaal uit. Haar vriendinnen gierden het uit van het lachen.
‘Wat schattig!’ Zei Eleonora. ‘Hij is wel heel knap!’
‘Ik heb een vriend, Leo.’
Eleonora haalde haar schouders op. ‘En pas eenentwintig.’
Lorena dacht na over de rotopmerking van haar vriendin. Ze wilde echt samen oud worden met Raoul. Waarom zij ze nou zoiets?
‘Je moet nog wel wat avontuur beleven hoor,’ zei Irina. ‘Maar goed, daarvoor ben je ook met ons op reis natuurlijk.’

Up

verder!

[fgcolor=#FC4CF7]03.[/fgcolor]

Drie word vaak gezien als een getal dat niet handig is als je met personen bent. Er is er vaak één die zich buitengesloten voelt. Bij deze vriendinnen was dat niet zo. Ze waren gelijkwaardig, hadden allemaal een goede band met elkaar. Het cijfer drie was belangrijk voor ze, het was ook hun lievelingsgetal. In de numerologie is drie een ‘heilig’ getal. Eleonora was 3 september jarig, Irina 3 december en Lorena 3 maart. Lorena gelooft ook dat als iets drie keer gebeurd, dat het een teken is van God. Dit heeft ze meegenomen vanuit haar religie. ‘Al het goede komt in drievoud’ is ook een spreuk dat op de auto geschreven staat. Hoop, geloof en liefde zijn ook 3 elementen die de vriendinnen verbinden.

‘We zijn er!’ Riep Eleonora blij. Daar werden haar vriendinnen wakker van, die hadden de laatste paar uur liggen slapen. Eleonora zette de auto stil, stapte uit en rekte zich uit. Ze waren aangekomen in het bella Italia! Ze snoof de geur op van dit land. Ze stonden voor het hotel, een klein hotel waar ze de komende nachten door zouden brengen, als de plannen niet gewijzigd werden. Eleonora liet haar vriendinnen nog even verder slapen en ging een stukje lopen. Er was een klein pleintje met mooie, groene struiken. Er zat ook een ijszaak naast, dat was zo geweldig aan Italië, die ongelofelijk vele smaken ijs! Ze besloot alvast een ijsje te halen. Er stond een knappe jongedame achter de toonbank. Zo’n typisch Italiaanse schoonheid. Ze was mooi slank, had een bruin zonnebank kleurtje en lange, donkere haren die langs haar gezicht golfden. Eleonora probeerde een ijsje te bestellen in haar beste Italiaans (wat dus nog verschrikkelijk was).
‘Hé, een Nederlander!’ Zei de vrouw.
Eleonora schrok en lachte. ‘Ja! Huh? U bent ook Nederlands?’
Ze knikte vriendelijk. ‘Klopt. ’ Ze stak haar hand uit. ‘Ik ben Chiara. En zeg maar jij hoor, volgens mij schelen we niet zoveel qua leeftijd.’
‘Ik ben Eleonora.’ Ze had Chiara een stuk ouder als zichzelf geschat. Misschien straalde de Italianen dat uit.
‘Eleonora! Een Italiaanse naam!’
‘Klopt,’ antwoordde ze, ‘maar mijn moeder vond het gewoon een mooie naam. We zijn zo Hollands als maar zijn kan!’
Chiara lachte. ‘Wat leuk, in dit dorpje zijn bijna nooit Nederlanders. Ik heb zo pauze, zullen we even daar gaan zitten?’ Ze wees naar wat bankjes op het gezellige pleintje. ‘Wat wilde je ook alweer voor ijs? Het was best moeilijk te verstaan, maar ik hoorde aan je accent dat je Nederlands was.’
Eleonora lachte en schaamde zich.
‘Baileys en kaneel, alsjeblieft.’

nu krijg ik echt zin om op vakantie te gaan haha.
verder. :slightly_smiling_face:

Chiara schepte de bolletjes en overlegde wat met een oudere man die aan een tafeltje zat. Toen liep ze met Eleonora naar het pleintje. Eleonora keek op naar haar, ze was prachtig! Ze had niet veel make-up op maar het zat natuurlijk perfect. Ze droeg ook hele mooie witte pumps. Dat ze die krengen aan deed achter de toonbank! Je zou er maar de hele dag op moeten staan.
‘Hoe oud ben je dan?’ Vroeg Eleonora nieuwsgierig.
‘Ik ben vierentwintig. En jij?’ Zoveel scheelden ze dus niet.
‘Ik ben tweeëntwintig, in september word ik drieëntwintig.’
‘Aha. Wat doe je hier eigenlijk in je eentje?’
‘Ik ben niet alleen hoor. Mijn vriendinnen liggen te slapen, daar in die auto.’ Ze wees naar de bekladderde, maar mooie auto die voor het hotelletje stond.
‘We zijn hier vanuit Nederland naartoe gereden. Irina is op zoek naar haar echte vader, en die is Italiaans. Ze heeft een adres mee gekregen van haar moeder, waar hij vroeger woonde. Mijn andere vriendin, Lorena, had niks te doen in de zomer omdat haar vriend nu een lange tijd op stage is. En het zijn mijn beste vriendinnen en ze hebben me beloofd dat we avonturen gaan beleven, en daar was ik wel voor in.’
Ze zag Chiara denken en ze kreeg twinkeltjes in haar ogen. ‘Wat leuk!’ Zei ze. ‘Lekker impulsief.’
‘En wat doe jij hier in Italië? In een ijssalon?’
‘Mijn ouders zijn Italiaans. Ik heb hier tot mijn achtste gewoond, dus ik kan nog prima Italiaans. Daarna zijn we naar Nederland verhuisd, waar ik naar school ben geweest. Nadat ik ben afgestudeerd zijn we terug verhuisd naar Italië. Mijn ouders zijn nu met pensioen en wilde graag terug naar hun geboorteland. Al mijn familie woont hier ook. Ik wilde graag met ze mee terug naar Italië, ik hou van dit land.’
Eleonora vond het heerlijk om naar Chiara te luisteren. Haar woorden hadden een Italiaans accentje. Op dat moment zag ze haar twee vriendinnen, helemaal in paniek, de auto uitstappen. Tegelijkertijd ging Eleo’s mobieltje af. Ze zwaaide naar haar vriendinnen, die haar daarna gelukkig zagen. Je zag dat ze opgelucht waren.
‘Leo, we schrokken ons dood!’ Zei Irina. ‘Zit je hier doodleuk een ijsje te eten!’
Gelukkig konden ze er wel om lachen. Irina en Lorena kwamen erbij zitten.
‘Dit is Chiara,’ zei Eleonora, en ze vertelde hoe ze elkaar kenden. Irina wilde gelijk alles van haar weten. Of ze haar vader kende (wat een kleine kans was, en het was natuurlijk ook niet zo), wat de Italiaanse gewoontes waren, hoe ze bepaalde woorden moest uitspreken (ze had een klein woordenboekje bij en sommige dingen snapte ze niet) en waar we het beste onze pizza’s konden eten. Chiara werd helemaal vrolijk van de dames, ze waren zo energiek en levendig. Ze was blij dat ze Nederlandse mensen in de buurt had zitten nu. Al wist ze natuurlijk niet of het voor lang was.

verder

@xsjaakie: Kei leuk dat je mijn verhaal volgt! :grinning: Ik hoop wel op meer lezers hihi!

Ben wel benieuwd! Verder graag (:

De vriendinnen hadden hun koffers uitgepakt en uitgerust in het hotel. Chiara had verteld dat er dichtbij een geweldige pizzeria was, dus daar zouden ze vanavond gaan eten. Ze hadden Chiara ook uitgenodigd. Dit was hun eerste avondje ‘uit’, ze hadden wel zin om zich op te doffen want ze hadden lang genoeg in die auto gezeten. Lorena ging altijd voor het simpel maar toch chique. Ze had een zwart jurkje aan met één schouder, met daaronder zwarte hakken. Ze had haar blonde haren in een nonchalant vlechtje gedaan. Irina droeg een baggy broek met een strapless wit shirtje, waardoor haar gebruinde huid mooi naar voren kwam. Daaronder droeg ze haar rode Vans. Haar springerige krulletjes droeg ze los. En Eleonora droeg een wit jurkje met roze bloemetjes, met daaronder sandaaltjes. Ze had haar haren in een staart gedaan. Toen ze bij de pizzeria kwamen stond Chiara al met de eigenaar te praten. Eleonora keek weer haar ogen uit, Chiara was echt een verschijning om te zien. Als alle Italiaanse vrouwen er zo uit zouden zien kon ze het wel vergeten met de mannen hier. Chiara droeg een rood jurkje, ze had haar haren opgestoken en ze droeg een rode bloem in haar oor. Als Eleonora die look zou moeten maken was ze vast een uur bezig, maar het zag eruit alsof Chiara er zo mee klaar was. En dat was waarschijnlijk ook zo.
‘Hoi ladies!’ Zei ze vrolijk. ‘Ik heb al een tafeltje geregeld.’
Lorena, Irina en Eleonora gingen aan tafel zitten en bekeken de kaart. Ze hadden enorme honger.
‘En, wat voor avonturen hebben jullie allemaal al beleefd?’ Vroeg Chiara toen ze ook aan tafel kwam zitten.
Lorena lachte. ‘Nog niet echt veel. Onze motor was oververhit dus de auto moest naar de garage. Toen mochten we even bij de boer blijven, en hij had een ontzettend knappe zoon. Hij heeft me zijn nummer gegeven, maar ik heb al een vriend.’
Ze hadden het nog even over Jerome en daarna ging het over Chiara’s liefdesleven.
‘Ik ben bi,’ zei ze. Het viel even stil aan tafel.
‘Dat had ik nou echt niet verwacht!’ Zei Irina.
Chiara lachte. ‘De meeste mensen weten ook niet zo goed wat ze moeten zeggen. Ik ben niet anders als jullie hoor. Alleen dat ik ook op vrouwen val.’
‘Heb je een vriendin dan?’ Vroeg Lorena nieuwsgierig.
‘Nee,’ zei Chiara, ‘ik heb wel twee keer een vriendin gehad.’
De vriendinnen wilden van alles weten over Chiara’s liefdesleven. Hoe was de seks met twee vrouwen? Hoe reageerden haar ouders toen ze het vertelde? Kijkt ze ook nog wel naar jongens als ze uit gaat? Chiara beantwoorde al hun vragen, ze vond het fijner als mensen het haar vroegen dan wanneer ze achter haar rug om over haar zouden praten.
Na de heerlijke pizza’s werd het tijd voor cocktails. De vriendinnen gingen voor hun standaard cocktails (Pina Colada, Sex on the Beach en Mojito) en Chiara dronk toevallig ook altijd een Mojito.

Up for myselfff

Upje

verder .

verder!