[verhaal] Het verkeerde pad

al een tijdje trouwe lezer van een aantal verhalen hier. Nu dacht ik bij mezelf, misschien is het leuk als ik zelf ook eens een verhaal ga maken. Ik ben hier dus mee begonnen maar weet niet of het goed is :flushed: hoop dat jullie het leuk vinden!
TIPS ZIJN WELKOM, eerste keer dat ik dit doe;)

http://i41.tinypic.com/2hphflh.jpg

‘Je hebt wat gedaan?!’, riep Rosa boos.
‘Hoe kon je dat nou doen! Hij is mijn vriendje en jij bent mijn beste vriendin, ik had dit nooit, maar dan ook nooit van jou verwacht. Ik vind dit echt heel triest’.
‘Sorry Roos, ik weet dat ik fout zat, maar … ja ik weet niet, het gebeurde zomaar. Het is stom, écht en ik heb er echt heel veel spijt van’, Rosa begon te huilen.
‘Ik weet niet of je ik ooit nog kan vertrouwen’ en ze rende mijn huis uit.
’Roos wacht nou even, dit moeten we even uitpraten anders komt het straks nooit meer goed tussen ons en dat wil ik echt niet!’ Rosa hoorde mij niet en bleef maar doorrennen. Ze rende zo hard, ze zag waarschijnlijk de auto niet, anders was ze wel gestopt met rennen.

’WACHT!’ riep ik nog, maar het was al te laat. Snel kneep ik m’n ogen dicht, want wat er zou gebeuren wilde ik absoluut niet zien. Het volgende moment hoorde ik piepende banden en een knal, voorzichtig opende ik mijn ogen en schrok van wat ik zag. Daar lag ze, niet bewegend, een paar meter verderop. En de auto? Daar was helemaal niets van te bekennen.
‘Eikel’, zei ik hardop, maar tegen wie praatte ik nou, er was niemand.

Hmmm, het voegt niet heel veel toe met dat ‘wat er vooraf gebeurde’, had je er net zo goed voor kunnen zetten. Maar als ik het goed begrijp neemt ze het vrij luchtig op dat haar vriendin dood op straat ligt? :’)

dankje heb het er nu voor gezet. en nee dat was eigenlijk niet de bedoeling… heb het ook maar even weggehaald;)

eerste hoofdstuk dan maar?

Hoofdstuk 1
Daar zit ik dan, wachtend in het ziekenhuis en hopend dat Rosa nog wakker zal worden. Op het moment kan ik alleen maar huilen, niets anders dan huilen. Dit was mijn schuld! Als ik niet met het vriendje van Rosa had gezoend dan was er niets gebeurd. De dokter staat ineens voor mijn neus en ik kijk verschrikt op.
‘En?’
‘Op dit moment kan ik nog niet veel zeggen, ze ligt in een coma, haar toestand is nog kritisch’, antwoordt de dokter.
‘Oke, bedankt dokter…’, ik kijk naar zijn naamplaatje.
‘Chris’, hij glimlacht naar mij, maar eigenlijk ben ik al weer in gedachten verzonken.
Mijn gedachten worden onderbroken wanneer ik mijn naam hoor.
‘Mam! Eindelijk! Weet je hoelang ik hier alleen heb moeten zitten, zelfs de ouders van Rosa zijn nog niet gekomen.’
‘Nee ik weet het lieverd, maar je weet toch dat de ouders van Rosa op vakantie zijn, die zijn nu druk bezig om terug naar Nederland te komen’, antwoord m’n moeder.
‘Ga je mee naar huis? De dokter heeft gezegd dat je morgen weer langs kan komen, maar je moet ook even rust nemen en wat eten.’
Terug in de auto kan ik eigenlijk alleen maar denken aan het ongeluk. Het staat op mijn netvlies gebrand. Het is ook echt allemaal mijn schuld ik ben zo stom geweest.
‘Ik hoop zo erg dat ze weer uit haar coma komt, anders vergeef ik het mezelf nooit.’
‘Lieverd, zo moet je niet denken, jullie hadden ruzie en het is gewoon stom afgelopen.’

ik volug!

Oké hier volgt wat feedback:

Je vertelt nu heel letterlijk wat er gebeurt. Zo van “Eerst dit. Toen dit. Dan dit. Dan weer dit. Toen dat. Nu zus. Dan zo.” (je gebruikt niet letterlijk die aanduidingen natuurlijk, maar zo leest je verhaal voor mij wel). Probeer het allemaal wat meer uit te werken. Voorbeeld:

“‘Chris’, hij glimlacht naar mij, maar eigenlijk ben ik al weer in gedachten verzonken.
Mijn gedachten worden onderbroken wanneer ik mijn naam hoor.”

In wat voor gedachten dan? Ja, natuurlijk kunnen we ze invullen, maar nu leest het heel raar omdat ze in gedachten verzonken is en BAM volgende zin wordt ze weer naar het hier en nu getrokken. Ik denk dat het beter werkt als je hier dan bijvoorbeeld iets vertelt in de zin van:
“Chris.” Hij glimlacht naar mij, maar ik merk het niet op. Alles wat ik voor me zie, is Rosa’s lichaam. Gebarsten. Gebroken. Haar bloed, dat uit haar slaap druipt, door haar lange, blonde haren - de haren waar ze altijd zo trots op was. Het bloed, dat langzaam aan de stoep begint te kleven en het zachtroze van de stenen rood kleurt. Dit is het laatste beeld dat ik van mijn beste vriendin heb. Een lijkbleek meisje in een grote plas bloed. Ik voel mijn maag een salto maken.
“[Naam hoofdpersoon!”"

Ik hoop dat je ongeveeeer snapt wat ik bedoel. Zo laat je de emoties meer naar voren komen, laat je zien hoe aangeslagen de hoofdpersoon is, en hoe ze zich erbij voelt. + Dan weet de lezer meteen hoe de hoofdpersoon heet, en krijgt iets meer achtergrond op de vriendin. Dat maakt je personages wat ronder/dieper.

Verder vind ik het een heel interessant plot, dus misschien dat ik je verhaal wel blijf volgen :slightly_smiling_face:

En nog even een like voor je titel! Erg origineel.

jaa! heel erg bedankt voor je feedback, hier kan ik zeker wat mee! wel even wennen hoor om een verhaal te schrijven (a) maar ik vind het leuk!

thankss :upside_down_face:

Hoofdstuk 2
‘NEEE’, ik word schreeuwend wakker en voel dat ik aan het zweten ben. M’n moeder komt mijn kamer binnen gestormd.
‘Lizzy, wat is er?’
‘Ik had een nachtmerrie en het leek allemaal zo echt. Rosa, waar is Rosa?’
‘Heb je gedroomd over haar ongeluk?’, ik kijk mijn moeder verschrikt aan.
‘Is het echt gebeurd? Oh mam, ik dacht dat het allemaal maar een droom was’ en ik begin te huilen.
‘Ssst, het komt goed! Zal ik wat water voor je halen?’
Als mijn moeder terug komt met water lig ik nog steeds te huilen.
‘Dankje.’
‘Probeer nog eventjes te slapen, ik meld je morgenochtend ziek op school.’
‘Ja ik zal het proberen’, en voor ik het weet val ik weer in een onrustige slaap. Het enige wat ik zie is haar lichaam, op straat.
Als ik de volgende ochtend wakker wordt, voel ik dat ik opgezwollen ogen heb. Ik heb ook bijna de hele nacht gehuild. Ik probeer nog een beetje te slapen want ik had gezien op mijn wekker dat het nog maar half 9 was. Na een half uur te draaien in m’n bed weet ik dat ik niet meer kan slapen. Kreunend sta ik op en loop naar de badkamer, ik kijk maar niet in de spiegel want ik weet nu al hoe vreselijk ik er uit zie.
‘Lizzy!’, hoor ik mijn moeder van beneden roepen.
‘Er is iemand voor je, kom je even naar beneden?’, pff denk ik bij mezelf, waarom zo vroeg? Ik gooi nog snel even wat water op mijn gezicht en pak mijn ochtendjas. Beneden aangekomen zie ik een agent met mijn ouders praten. Oh shit daar had ik niet op gerekend!
‘Hallo, jij bent zeker Lizzy? Ik ben hier om een aantal vragen te stellen. Zou je even willen gaan zitten?’ Ik kijk m’n ouders angstig aan, maar ze stellen me gerust en zeggen dat ik moet gaan zitten.
‘Hoelaat was het ongeveer dat jij en je vriendin naar buiten gingen?’, vraagt de agent.
‘Ik denk rond een uur of half 3’
‘Was er iets opvallends gebeurd voor het incident?’
‘Ik eh…’, ik kijk naar mijn voeten en voel de tranen al weer opkomen.
‘Ik had ruzie met haar, toen is ze huilend en boos weggerend en heeft de auto niet zien aankomen.’
‘Waar ging die ruzie over?’, vroeg de agent rustig door.
‘Over een jongen…’
‘En de auto, heb je het nummerbord gelezen?’
‘Nee, wat denk je zelf, mijn vriendin ligt op de straat en het eerste wat ik doe is de auto nakijken. Ik ben meteen naar haar toe gegaan en de auto is doorgereden.’
‘Zonder het nummerbord kunnen we de aanrijder niet achterhalen, maar toch bedankt voor je antwoorden. Op dit moment heb ik geen vragen meer maar misschien kom ik nog eens langs als we op het bureau nog iets te horen krijgen.’ Hij stond op en gaf mij en m’n ouders een hand.
‘Bedankt en een fijne dag nog verder!’ ik zucht, dat was minder erg dan ik dacht.
Voordat mijn ouders ook maar iets kunnen vragen over ‘’die jongen’’ sprint ik naar boven. In mijn kamer aangekomen kijk ik naar mijn bureau. Er staat een foto van Rosa en mij. Rosa met haar donkere haren en blauwe ogen en ik met mijn sproeten, blauwe ogen en blond haar. Rosa was altijd al een knap meisje geweest waar ik af en toe best jaloers op was. Op de foto staat nog een tekst: ‘’Every brunette needs a blonde best friend’’, een cadeautje wat ze aan mij heeft gegeven, de schat. Rosa en ik zijn 2 handen op 1 buik, we voelen het aan als de één zich verdrietig is en we bellen sowieso iedere dag. Ik hoop dat ze er snel weer bovenop komt, want op dit moment voel ik me alleen. De ouders van Rosa heb ik nog niet gesproken, mijn moeder en ik gaan er morgen heen. Ik hoop dat ze niet heel boos zijn, maar misschien weten ze niet eens dat ik en Rosa ruzie hadden voor het ongeluk.