[Verhaal] Het spookhuis

Mijn vingers begonnen te kriebelen toen ik al die leuke verhalen hier zag. Tips en commentaar zijn altijd welkom maar overdrijf a.u.b niet .
Alvast een stukje.

Dat was het dan. Een ijzige kou komt mijn kamer binnen, het is mijn vader.
‘Er staat iemand voor de deur’, zegt hij, met een niet goedbelovende zware stem.
Eenmaal beneden, zie ik dat er niemand meer is. Snel doe ik de deur weer dicht en vlij me neer in de zetel.
Om te gaan leren ben ik nu te moe, maar al gaan slapen? Nee, dat kan ik niet.
De tv gaat aan en ik begin te zappen ‘1,2,3,…,483’. Ik zet de tv weer af want er is toch niets meer op tv. Maar nu begint het pas.
De eikenhoutendeur vliegt weer open ditmaal is het mijn moeder ze heeft dezelfde blik in haar ogen als 2 jaar geleden want toen is al de elende begonnen.
Ze verloor haar werk en kort daarop mijn vader ook .Nu leven we van een klein leefloon dat we van de stad krijgen .
Makkelijk? Nee dat is het niet.
Valt er mee te leven? Moeilijk maar het lukt . Maar kom laat ik me niet afleiden van het eigelijke onderwerp.
Waar was ik gebleven? Oh ja mijn moeder , ze stond dus in de deuropening .
Een bijna huilende angstanjaagende blik was er te zien in haar ogen . Ze komt naast me zitten , neemt men hand vast en begingt te vertellen .
weet je , ik moet je iets vertellen. Je vader en ik , er valt een stilte . We kunnen niet meer samen zijn .
Ik kan een job krijgen in frankrijk dus … je gaat met me mee! We hebben er al over gepraat en je zult er niets meer aan kunnen veranderen .
Een vrouw die eerst zo aardig was veranderde in een ruwe heks .
Ze neemt mijn hand steeds harder vast . Ik schreeuw het uit van de pijn .
Rode vlekken vormen zich rond m’n polsen . Dan laat ze los, ze kalmeerd wat en verteld me dat ik mijn koffer moet pakken ik heb nog 2 dagen .
Maar nooit had ik gedacht dat deze 2 dagen zo een belangrijke rol in mijn leven zouden hebben gehad. Ik heb in mijn jonge jaren geleerd dat ik moet leven alsof het de laatste dag in mijn leven was .
Ik was niet zo’n typisch meisje zoals de rest , nee zo was ik niet , ik was anders. Hoezo anders? Ik droeg nooit zoals mijn leeftijdsgenoten make-up of rokjes .
Nooit was ik te vinden voor een spiegel . Ik zat volop in mijn pubertijd maar jongens interesseerde me niet .
Vrienden had ik ook niet veel. Ik was een slim blondje van 17 , redelijk lang en een rare blauwe beugel in mijn mond. Oh ja ik was mezelf vergeten voor te stellen , mijn naam is Lore .

Ik heb even globaal gekeken en ik heb alvast een tip; voor een leesteken moet geen spatie :slightly_smiling_face:

Bedankt, ik zal er proberen op te letten.

upje

Heb in het eerste gedeelte je spelling en interpunctie verbeterd en het geprobeerd wat duidelijker te maken. Het verhaal is goed, maar het zijn korte zinnen die niet in elkaar over vloeien. Veel ‘ik doe dit, daarna doe ik dat, dan doe ik zus’ snapje?
Daarnaast zou ik proberen hier echt iets speciaals van te maken, niet zomaar een cliché verhaal over spookhuizen! Als je hulp wilt, zeg t maar :slightly_smiling_face:
Veel succes!!

bedankt xx

Nieuw stukje

Laten we terug gaan naar die bewuste nacht.
Ik liep weg van huis want mijn oren konden dit niet aan. Ik wist niet waardat ik naartoe moest. Maar thuis , nee daar kon ik niet zijn. Ik moest even alles op een rijtje kunnen zetten. Even weg zijn van de wereld , weg internet , weg muziek , weg alles. Maar toen herrinerde ik me dat ik me klaar moest maken voor school.
De bel ging haast al over een halfuur terwijl ik er vaak 3 kwartier over doe om daar te graken. En ik moest nog eerst thuis zien te graken.
Ik voelde een kleine tinteling door mijn vingers vloeien. Alsof ze voor het eerst vastgehouden werden maar er was weer niemand. Uiteindelijk kom ik een halfuur te laat in de les , doodmoe zit ik in Wiskunde.
Ik zie de jongens die een bank voor me zitten fluisteren. Zou dat over mij gaan ; vast wel.
Er is eigelijk maar één jongen die ik een beetje leuk vind. Nouja een beetje , een beetje veel . Zijn naam is Thomas , met hem ga ik vaak om . Hij werd als kind achtergelaten. Hij is al 18 dus woont hij alleen , daarvoor woonde hij heel zijn leven bij zijn tante.
Plotseling krijg ik een briefje het komt van Thomas. Hij vraagt of ik even bij hem kom tijdens de pauze .

Tijdens de pauze:
Ik zet het op een loopje om toch snel bij Thomas te kunnen komen.
Hij heeft een erniste blik. Ik heb het gehoord. Wat gehoord? Dat je naar Frankrijk vertrekt, hoe kun je me dit aandoen. Ik kan er zelf niets aan doen maar ik kan mijn zin niet afmaken want hij kust me vol op mijn mond . Het gevoel in mijn mond verdwijnt zachtjes. Ikkk , jjjje stotter ik. Zou je met me willen vraagt hij terwijl hij naar mijn handen zoekt. Euhm maar ik vertrek morgen. Dan ga ik met je mee kost wat kost. Zou je dat doen dan? Dat wil ik niet je moet hier blijven en een knap meisje zoeken. Ik ga met je mee! Want dat ben je. dat waren zijn laatste woorden , dat weet ik nog goed. Tijdens de les denk ik na , over Thomas , over frankrijk en over mijn leven. Mijn leven , ja daar kan ik veel over nadenken . Maar wat me het meeste kwelt is Thomas. Zou ik dan echt knap zijn? Of zegt hij dat alleen omdat hij van me houd. Misschien is dit wel niet echt en word ik straks weer wakker . Maar o nee dit is geen droom , dit is echt…

upje

upje xx

ik vind het wel fijner als er aanhalingstekens wordt gebruikt als iemand iets zegt
verder leuk verhaal :slightly_smiling_face: