>Verhaal< Het is niet mijn schuld

Hoi meiden,
Ik ben dus begonnen met een verhaal schijven, ik heb hem gepost als blog maar ik dacht dat ik hem ook best in dit forum kon laten zien.

Achtergrondinfo: Het verhaal gaat over een 18-jarig meisje Eline, ze is klaar met school en heeft de kans gekregen om professioneel zwemster te worden. Ze traint iedere week vier keer in het zwembad en ook voor zichzelf in de sportschool. Ze is heel dichtbij de selectiewedstrijden als haar leven compleet overhoop gegooid word.

Deel 1:
In paniek draai ik rondjes onder water, twee sterke handen duwen me verder naar beneden als ik boven probeer te komen. Verscheidene keren lukt het me om een hap lucht te krijgen, waarna ik met veel kracht weer onder geduwd word. Zo voelt dat dus, doodgaan. Ik probeer goede dingen te denken, want het zouden wel een mijn laatste gedachten kunnen zijn. Ik kijk naar het wateroppervlak boven mij. Het is woelig door mijn in paniek geforceerde bewegingen. Iedere ochtend kom ik hier om te trainen. Het zwembadpersoneel kent mij inmiddels wel, ze hebben zelfs een uitzondering toegestaan en mij al een paar weken voor openingstijd laten komen, als er nog niemand is. Maar ik had nooit gedacht dat dit zou gebeuren. Ik voel een ondraaglijke pijn in mijn borst, die langzaam omhoog kruipt naar mijn hoofd. Ik weet niet hoe lang in nu al onder water ben, anderhalve minuut, twee misschien? Het chloor brandt aan mijn ogen als ik omhoog kijk om het gezicht te zien van de persoon die mij onder water houdt. Langzaam begin ik mijn bewustzijn te verliezen als ik een stem hoor. De grip op mijn hoofd verzwakt en de handen verdwijnen. Ik zink naar beneden als ik een plons hoor. Handen sluiten zich om mijn middel en trekken mij omhoog. Ik voel te koelte van frisse lucht op mijn gezicht, en ik verlies mijn bewustzijn.

Laat me aub weten wat je ervan vindt en of je een volgend deel wilt! Kus

Leuk! Ben benieuwd

Ben benieuwd!

Verder lijkt me een cool verhaal!

morgen deel 2 :slightly_smiling_face:

Deel 2
In paniek zocht Robert zijn telefoon. Hij probeerde te beseffen wat er net gebeurd was. Hij werkte nu al vijf jaar in verscheidene zwembaden maar zoiets was nog nooit gebeurd. Er was een gestalte in een zwarte jumpsuit die Eline onder water hield. Nu lag ze voor hem, roerloos. Maar ze was niet dood. Met trillende handen toetste hij het alarmnummer in, en na een korte uitleg en een paar minuten wachten hoorde hij sirenes. Hulpverleners geboden hem opzij te gaan en begonnen met allerlei apparatuur dingen te controleren. Kort daarop werd ze op een brancard gelegd en naar de auto gereden.

De stilte was onverdraaglijk. Ik probeerde mijn ogen te openen, maar het lukte niet. Er waren wel stemmen, dat wist ik. Maar ze waren ver weg. Ik kon er niet bij komen. Ik zat vast in een grote tunnel. Aan het einde was een licht en ik hoorde stemmen. Ik wist dat ik bij ze moest komen ook al kende ik de stemmen niet. Ik zat tot mijn middel vast in lijm leek het wel, een substantie die mij verhinderde bij de stemmen te komen. Sneller en met meer kracht probeerde ik daar te komen, en eindelijk. Het lukt.

‘Ze is wakker, ze is wakker!’ stemmen vulden het vertrek en Robert schrok op van zijn gedachten. De lichten die weerkaatsten op de spierwitte muren verblindden hem eventjes. Hij liep naar Eline’s bed. Nu hij haar zo zag liggen kreeg hij een schuldgevoel dat diep in hem begon te drukken. Het was zijn schuld, dat dacht hij tenminste. Als hij beter had opgelet wat er gebeurde in het zwembad zelf, had hij deze figuur misschien binnen zien komen. Met zijn handen leunend op de achterkant van haar bed keek hij naar haar gezicht. Wat moest hij wel niet tegen haar zeggen? Een ‘Het spijt me’ zal zeker niet genoeg zijn om dit goed te maken. Het schuldgevoel knaagde verder in hem toen Eline haar ogen opende. ‘Eline? Het spijt me heel erg dat dit met je gebeurd is, ik kon er niets aan doen. Ja eigenlijk wel, als ik beter had opgelet dan…’ ‘Waar ben ik?’ Eline keek verward om zich heen. Ze zag niets dan witte muren, apparatuur en snoeren met vloeistof die haar lichaam in gingen. Ze zette geschrokken ogen op toen ze eindelijk besefte waar ze was en waarom. ‘De politie onderzoekt het zwembad’ vertelde Robert ‘maar ik denk niet dat er sporen zijn achtergelaten. Waarschijnlijk vinden ze hem nooit.’

Verder!!