[Verhaal] Hersenkronkels

hersenkronkels
mijn leven.

ik zit hier alleen want dat doe ik soms als mijn gedachtes zich gaan hervormen tot een gezwel van gepieker en stres. Het is ook een eenzame bestaan waar weinig mensen vanaf weten, het is het eeuwig synchroniseren herbeleven en het weten dat hoe hard we ook proberen het een eeuwig gevecht blijft.
Ik zeg dit niet omdat ik een uitgestorven optimist ben maar meer omdat ik het een waargenomen leugen vind om in vast te blijven hangen. Waarom doen alsof als we toch allemaal allang al weten dat dit gedoemd is om te mislukken, dus ja het is een risico en het is een slechte maar als dit überhaupt gaat lukken is dat al een wonder aanzich.
Ik wens iedereen inclusief mezelf heel veel succes met deze dwaze maar toch wel uitnodigend aanbieding. Het is namelijk niet het gevaarlijk dat ons tegenhoudt maar eerder het gevaar dat ons aanlokt.

Dat is altijd al zo geweest wij zijn mensen maar ook vechters, we willen voor dingen gaan en te makkelijk is nooit goed en niet te min aanlokkelijk, want wie die makkelijke kans ook wil nemen zal nooit een tevredenheid of een enkele vorm ervan ervaren.

Het is dus je eigen keuze en dat is het altijd al geweest. Ga je voor de mammoet of voor de leeuw. Ieder mens trekt zijn eigen geluk en onheil aan en dat is ook altijd al zo geweest. Ik denk dat ik mij niet anders kan herinneren. Ik denk voor mij de mammoet denkt voor hem en zo blijf ik of de mammoet veilig. Ze zitten toch achter slot en grendel tegenwoordig

Mijn keuze ging toch altijd al uit naar de leeuw

en tot slot is het mij een genoegen om te leven en te zeggen dat ik het geprobeerd heb in plaats van altijd maar leven in een illusie waar ik niks om geef. Het gaat er niet om hoe leuk en aardig alles er buitenaf ziet want buitenstaanders speelde nooit een belangenrijke rol. Ik doe wat ik doe grijp de kansen die ik kan krijgen en niet kan krijgen. Laat de buitenwereld in de illusie van hunzelf leven. Het zou namelijk een gemis zijn om hun ideeën en waarnemingen te verpesten als het al een geweldig verhaal is geworden en dat ook zo kan blijven.
Ieder mens lijdt een eigen leven en hoe leuk we het ook vinden om te zeggen bestaat er geen wij geen wij in niks eigen gevoelens, eigen emoties en eigen levens.
Het is een bijrol en geen hoofdrol. Ik doe niet tekort aan ik. Hoeveel mensen er kijken maakt mij helemaal niks uit. Volle zalen lege zalen zolang het podium er maar is zal er altijd een middelpunt zijn.

Het ging mij namelijk nooit om de aandacht en de roos. Na afloop bederft de roos toch wel dus het water reikt door mijn lichaam en de bladeren liggen in een boek.

Wie er ooit naar zal kijken is maar de vraag . Dat mag jezelf bepalen .

Hersenkronkels

Wow klinkt interessant! Ik kan je alleen wel adviseren om meer komma’s te gebruiken zodat de zinnen wat makkelijker weglezen! Ze zijn namelijk erg lang. Ik volg!

Dankjewel!
Ik zal op de interpunctie letten.

Als een soort oermens was het normaal om in een grote groep te leven beter gezegd overleven.
Niet vroeger maar zelfs nu nog, we leven in grote groepen, familie vrienden.
Net als een kudde schapen die elkaar opzoekt.
Ik heb mij nog nooit veilig gevoeld in grote groepen.
Zoveel persoonlijkheden meningen en andere ideeën, Het kan nooit goed gaan.
Maar tegenwoordig kan je niet de bijl erin zetten.
Het is een spinnenweb van mensen die elkaar kennen, niet kennen veroordelen.
Er is niks zo erg om in een grote groep je eenzaam te voelen.
Het verliezen van jezelf door de waanideeën van iedereen is een machtig wapen. Het ligt er alleen aan wie het gebruikt.
Wat ik laatste erg geleerd is dat je niet iedereen kan blij maken.
Misschien ben ik wel egoïstisch als ik zeg dat je altijd op de eerste plaats moet komen.
Ik denk dat dit in alle gevallen geldt.
Niemand heeft wat aan je als je altijd andere probeert te voldoen en daardoor tekort doet aan jezelf.

Ze zeggen niet voor niks altijd dat je eerst je eigen zuurstofmasker moet opzetten.

Liefde voor jezelf is altijd de basis en zonder basis is er geen opbouw ,
en geen opbouw maakt een relatie heel moeilijk om recht op te blijven staan.
Hoe cliché dat ook klinkt. Het was en is de waarheid en als er iets moeilijker is dan een relatie aangaan en is dat wel het opnieuw beginnen.
Vergeten en vergeven zijn 2 totaal andere woorden die vaak genoeg met elkaar vergist worden.
Natuurlijk moeten we niet als kwelgeesten de ander aan zijn of haar fout constant laten herinneren dat zou een eerder een rotte oogst worden.
Sommige dingen veranderen nou eenmaal niet hoeveel tijd er ook overgaat,
Sommige worden geleid door angsten voor het heden en anderen juist weer door het verleden.
In dat geval is het gewoon een kwestie van loslaten

dat is zo makkelijk gezegd, en zo moeilijk gedaan.

foutje.

Hoop was een houvast geweest, ontsnapping van de kille werkelijkheid.
Hoop was alles wat onzeker was, wat ik zeker probeerde te maken.
Hoop is een mooi geschenk maar als je niet oppast verlies je jezelf erin.
Hoop was voor ons en voor mij.
Hoop was omdat als er geen hoop was er geen rede was om te vechten.
Hoop kan goed zijn.
Hoop kan slecht zijn

Want ik was soms op een plek geweest waar er geen rede meer was om te hopen.
Het oppervlakte van opgeven had mij in verbeelding gelaten dat hoop nu zelfs een fabel was.
Hoop maakt en breekt mensen.

Is hoop dan een slecht ding? want hoopt laat ons soms juist in bepaalde dingen hangen terwijl we juist moeten loslaten.
Toch blijft het een onvoorspelbare keuzen of je moet loslaten of juist moet vasthouden.
Ik zie hoop meer als vasthouden. Vasthouden aan iets wat al weg is of vasthouden aan het gene wat nog moet komen.

Hoop was nu het enigste wat ons samenbracht.

Ik durfde niet te kijken, bang dat alle hoop die ik had verwoest zou worden.
Hoop is nu alles
alles wat ik heb, alles wat ik had.
Een hoopje hoop

Valse hoop?

Terug, terug naar jou.
Breng mij terug naar mij, naar ons.

Als je mij een jaar geleden vroeg wat ik wou worden zou ik zeggen gelukkig.
cheesy mucho, nu ben ik er wel achter gekomen dat gelukkig zijn meer een soort van langdurige emotie is dan een eindbestemming.
Het zou ook niet gezond zijn als je pas op je 100st gelukkig zou worden, dan pas?
Gelukkig zit in zoveel dingen dat we gewoon blind zijn dat we gelukkig als een soort groot ding zien.
geluk zit ook in kleine dingen.

Ik wil

  • Gelukkig door het leven gaan.
  • Tevreden zijn met wat ik bereik, dat betekent dat ik alles uit mezelf wil halen.
  • Werk met passie doen.

Ik wil namelijk leven, en ja er is een verschil tussen leven en lucht in ademen.

Leven, ik