[Verhaal] Haar Nieuwe Leven

Oke, het klinkt misschien een beetje stom,
maar ik verveel me dood en dacht:
Waarom begin je niet aan een nieuw verhaal,
die anderen zijn toch op niks uitgelopen.

Dus mijn plan was om dat te doen:

Waar moet je heen als je weg wilt van huis? Weg van je moeder die je slaat, weg van de klasgenoten die je alleen maar pesten. Gewoon weg van alles, maar niet dood. Niet dat er iemand om zou treuren als ze van de wereld verdween, maar ze wil het haarzelf niet aandoen. Wat ze wil is opnieuw beginnen, een schone lei. Een frisse start, zoals haar vader het altijd noemde. Helaas was hij er niet meer. Treinongeluk. Eigenlijk geloofde ze er niks van, en was ze bang dat hij gewoon vermoord was, maar niemand dat aan haar wilde vertellen. Aan haar vader wou ze op dit moment niet denken, maar de tranen stroomden al over haar gezicht. Die lieve papa, waar ze bij kon wonen, omdat haar moeder slecht was. Zonder dat iemand het wist, de politie wist ook van niks. Ze ging haar eigen moeder toch niet verraden? In haar ogen was dat laf. Ze liep nog liever weg met haar Björn Borg sporttas vol met spulletje, een nieuwe wereld tegemoet, dan dat ze haar moeder verried. Ze had geen top-moeder, dat wist ze zelf ook wel. Maar dankzij haar moeder stond ze hier toevallig wel als 17-jarige meid. Dat had ze aan haar moeder te danken, en lelijk was ze ook niet. Sterker nog, ze was mooi. Heel mooi. Maar niemand die haar moest hebben. “Wat moet ik nog meer meenemen?” vroeg ze zichzelf af terwijl ze midden in haar kamer stond met haar sporttas naast zich. Haar toilettas met spullen zat er nog in. “Dat ik dat kon vergeten, kleren natuurlijk!” waarom wist ze niet, maar altijd als ze alleen was, praatte ze inzichzelf. Heeft ze ook altijd al gedaan, ze had er geen moeite mee. Met wie moest je anders praten als er niemand anders was? Ze pakte een stapeltje kleren en begon met uitzoeken; -een paar T-shirts, -een paar broeken, -een rok, -twee korte broeken, -een dikke trui die ze gelijk aantrok, -een stel sokken, -een paar beha’s -en als laatste wat ondergoed. Dat moest genoeg zijn vond ze. Alles paste met gemak in de tas, het was dan ook een hele grote tas. Mooi en groot. Langzaam liep ze naar haar bureau toe waar haar laptop op lag. Even overwoog ze of ze hem niet gewoon meenam. Maar ze wist dat ze hem toch niet ging gebruiken en liet hem liggen. “Bijna vergeten.” mompelde ze, en ze pakte haar tekenboek en etui. Ze had van haar oma en mooi rood boek gekregen, ongeschreven en zonder lijnen erin. Er konden wel honderd tekeningen in. Die kreeg ze toen ze zestien werd, maar ze had niet eens vrienden gehad om het mee te vieren. Je zestiende verjaardag hoor je met je vrienden en familie te vieren. Niet met je oma, vader en moeder. Meer familie was er niet. Haar vader was 2 maanden na haar verjaardag gestorven en haar oma volgde al snel. Ze keek even in het boek en stopte dat vervolgens in de tas, net als haar etui. “Jezus, je vergeet wel alles he Tessa?” zei ze weer tegen zichzelf. En ze pakte haar portemonnee. Er zat een creditcard van haar moeder in, haar eigen pinpas en honderd euro aan briefgeld. De handtekening van haar moeder was gemakkelijk en ze leken veel op elkaar, dus dat zou geen probleem zijn. Ze tilde haar tas op en liep naar beneden, opende de deur en de herfsgeur waaide in haar gezicht. Het nieuwe leven kon beginnen!

→ Als er fouten zijn, graag melden, dan kan ik het veranderen.
Misschien is deze slechter dan mijn andere verhalen of juist beter,
ik weet het niet. Zeggen jullie het maar.
Zeg het ook maar als iemand een betere titel weet,
ik moest iets kiezen en wist niks.
Dus heb ik er maar van gemaakt: Haar nieuwe leven.

Hoi! ik heb je andere verhalen niet gelezen maar dit is een mooi stukje! (: raar dat andere nog niet hebben gereageerd!

Liefs, Michelle

Thanx voor je reactie :grinning:
Volgens mij zijn er veel op vakantie…
Misschien dat ze daarom niet reageren?
Geen idee eigenlijk…

`xxx

Geen upjes meer?
:frowning_face:

iemand?
alsjeblieft?

Misschien moet je een volgend stukje plaatsen?

Het is niet echt mijn soort verhaal, maar ik zou wel verder gaan =]

Had al ideetje voor een nieuw stuk, eerst kamer opruimen, zucht…
daarna ga ik een stukje doen! :grinning:

hoi!
leuk stukje, ik ben benieuwd naar het volgende.
idd vreemd dat niemand reageert.
ik had iets geplaatst hier, en er werd niet op gereageerd, dus ik dacht dat het gewoon slecht was, maar jij schrijft goed, en daar word ook niet op gereageerd.
ik ben benieuwd naar het volgende stukje!

Haar vader was 2 maand na haar verjaardag gestorven en haar oma volgde al snel.

het moest zijn 2 maanden

je moet je echt niet druk maken om die reacties, ik heb ook een verhaal hier (nieuw leven) en daar had ik ook heel weinig reacties op. Ik ben inmiddels al bijna een jaar geleden begonnen en heb een stuk of 3-4 vaste lezeressen. Je moet gewoon voor jezelf schrijven, dat levert je veel meer op. Ik ben nu serieus trots op mezelf dat mijn verhaal iets meer dan 22.300 woorden heeft (ookal is het maar 1/4 of 1/3 van een normaal boek)
Vaak is het ook zo dat mensen liever eerst wat meer lezen voordat ze een mening geven, dan kan je die mening beter onderbouwen als dat gevraagd wordt.

hey!
ik vind het wel een goed stukje.
alleen ik snap 1 ding niet dat van: die lieve papa waarbij ze kon wonen omdat haar moeder slecht was. ( zoiets was het toch? )

maarja,
ik wacht op je volgende stukje :grinning:

Het was nou wel een leuk idee van haar, maar waar moest ze in godsnaam naartoe? Waar in godsnaam…? “Joost mag het weten.” zei ze hardop toen ze richting de stad liep. Toen ze zich omdraaide schrok ze zich dood, want daar in de verte, stond hij. Mitch. Haar ex van een jaar geleden, nog steeds was ze gek op hem. Maar hij had het uitgemaakt, en liefde is niet te koop. Als versteend bleef ze staan. Langzaam bewoog Mitch zich haar kant op. Stap voor stap. En steeds kwam hij dichterbij. Ze maakte geen aanstalten om weg te rennen, de bosjes in te duiken of zoiets. Hij was iets van plan met haar, iets goeds. Dat kon ze zien aan zijn houding. Wat zag hij er ook knap uit zo, met zijn donkerbruine haren, zijn gespierde lichaam en zijn helder blauwe ogen die zo mooi kunnen kijken. Zijn ogen lachen altijd met hem mee. En dan heeft hij nog van die kuiltjes in zijn wangen als hij lacht. “Uhm, Tessa. Wat ben je van plan?” vroeg Mitch haar. Ze twijfelde even, vertellen? “Je gaat weg he? En je komt ook niet meer terug, heb ik gelijk?” hij staarde met zijn blauwe ogen in de hare. Langzaam knikte ze. “Mag ik mee?” en hij bloosde eventjes. Hij wilde mee? Even was ze verbaasd, maar ze wou hem wel meenemen, dat betekende meer problemen als er iets fout ging. Dat ze minder geld hadden, en alles moesten delen. Maar het maakte haar niet uit. Dan hoefde ze hem tenminste niet meer te missen dan dat ze al deed. Maar waarom wou hij mee? Zou hij haar toch weer leuk vinden? “Jawel. Heb je alles?” vragend keek ze Mitch aan. Hij had geen tas mee, eigenlijk een stomme vraag van haar. “Nee, maar ik zag je weggaan. Soms ben je net een open boek. En ik wou mee, maar moest eerst zeker weten of je wel ging.” “Dan halen we je spullen wel even op.” zwijgend liepen ze samen terug, naar het huis van Mitch. Ze zat na te denken over waarom Mitch weg wou. Er stak een wind op en het begon zachtjes te regenen.

—> Reacties? :grinning:
Is kleiner dan verwacht, opeens niet meer zoveel inspi. :S

wat snap je niet dan?
ik zal het voor de duidelijkheid uitleggen:
ze kon bij haar vader wonen omdat haar moeder slecht was enzo,
als in slaan ofzow iets.
snap je? maar toen hij dood ging, moest ze daar wonen, verder had ze geen familie meer.

snap je het nu?

Ik vind het wel een leuk stukje, maar een beetje typisch, hij wil ineens mee, en hij heeft al zijn spullen al, misschien moet je het wat uitgebreider maken
verder is het wel leuk bedacht!
misschien wil je mijn stukje ook eens lezen
zomervakantie met je vrienden is de titel

Oke, ik heb net even een stukje van je verhaal gelezen en het is harstikke leuk, ik ga binnekort verder lezen!
ik denk dat ik bij mn eigen stukje nog maar een stukje erbij doe.
misschien vindje het leuk om er even naar te kijken, hoeft niet hoor.
ik ga iig jou verhaal lezen!

Stukje 2 heb ik iets gewijzigd, lees maar…
Sorry, maar als je goed leest merk je het wel.
`xz

Uhm, geen reacties?

haha het is een beetje vroeg om 8 uur, maarrrr, ik vind stukje twee realistischer zo, goedzo!
snel nieuw stukje

Binnekort stukje, vanavond hoop ik.
ben nu druk met msn en hyves :stuck_out_tongue:

xxxx

Heej,
ik weet niet of dit stukje wat word, ben nogal tjah, verdrietig.
Ik heb met de jongen waar ik op ben (en hij op mij) moeten besluiten dat we niks met elkaar kunnen hebben, en verder moeten, ondanks dat het zow lastig is… :cry: (allemaal door die stomme afstand! grrr!)

Ze waren aangekomen bij het huis van Mitch, het regende nog steeds zachtjes. Het leek wel alsof hij de deur niet open durfde te maken, want hij treuzelde ze veel als het maar kon. “Is er iets?” vroeg ze twijfelend. “Ik ga dit huis niet graag in.” was zijn antwoord. “O, oke.” even was ze verbaasd, hij had dus problemen. Maar welke? Ze was hier nooit eerder geweest, ook niet toen ze een relatie hadden. Bij haar thuis ook nooit… “Deze kant op.” weer zwegen ze en ze liepen omhoog. De trap op, aan de muur hingen allemaal schilderijen met landschappen erop. Maar ook foto’s. En als ze goed keek, zag ze Mitch als 5-jarige in een bootje zitten. “Wat lief.” ze ze zachtjes. Mitch draaide zich om, keek even en liep verder.

“Heb je nu alles?” “Ja.” ze liepen weer naar beneden, deur open, deur weer dicht. En ze stonden buiten. “Waar heen?” vroeg hij zachtjes. “Gewoon, we zien wel.” Het was harder gaan regenen en samen liepen ze de straat uit, zonder iemand tegen te komen. Want de meeste mensen zaten heerlijk op de bank tv te kijken. Lekker gezellig en samen, zonder zorgen aan hun hoofd. “Mitch, waarom wil je mee en waarom wil je weg?” ze wachtte op antwoord maar kreeg dat niet. Ineens deed hij zijn mond open en begon van alles te vertellen.