[Verhaal] H.E.L.

Hee meiden! Ik heb even speciaal een account aangemaakt, want ik wil hier graag mijn verhaal gaan posten. Ik hoop dat jullie het leuk vinden!

Samenvatting:
Ellis is een zeventien jarig meisje dat alles heeft wat haar hartje begeert, maar toch wil ze altijd meer. Juist de dingen die ze niet kan krijgen, zijn de dingen die ze het allerliefst wil en dit brengt haar zo nu en dan in een aardig lastig parket. Kan ze het alleen nog wel aan of werkt ze zichzelf alleen nog maar meer in de nesten?

Maandag 5 september 12.15
Zijn lichtroze lippen en zijn heldere ogen. De strakke kaaklijn die je normaal alleen bij filmsterren zag en zijn haren die perfect gekamd zaten. Misschien juist niet helemaal perfect, maar dat was juist wat het zo perfect maakte. Hij had een nonchalante, maar nette uitstraling die hem een vleugje volmaaktheid gaf. Hij hield zijn handen in elkaar gevouwen en had totaal niet door hoe Ellis naar hem zat te staren. Het was haar kleine geheimpje en ze kon niet stoppen met blijven kijken.
Haar vingers gleden over haar pen en ze probeerde aantekeningen maken terwijl hij door ging met zijn verhaal, maar ze kon zich niet focussen. Hij zelf was zo veel interessanter dan het verhaal wat hij vertelde. Ze had vaag meegekregen dat het over de verschillende aardlagen ging en wat voor soort bodem daaraan verbonden zat. Bodemsoorten, zand, strand, zee, vakantie. Dat was haar gedachtegang wanneer ze zich ook maar één minuut probeerde te concentreren op de woorden die over zijn lippen kwamen. Wat was ze toe aan vakantie zeg, ook al was het jaar pas net begonnen. Ze verlangde terug naar het exotische eiland waar ze afgelopen maanden doorgebracht had en beelde zich in hoe ze het water in dook en langs het kleurrijke koraal zwom. Vissen die angstig wegzwommen wanneer ze te dicht bij kwam en de snorkel uitrusting die zwaar aan haar lichaam woog.
Wat had ze eigenlijk een hekel aan aardrijkskunde. Het interesseerde haar niet uit wat voor materialen de bodem bestond. Ze had het vak alleen maar gekozen voor meneer Passers. Toen ze erachter kwam dat hij voor het eerst ook de bovenbouw les zou gaan geven, hoefde ze niet meer lang te twijfelen. Ze had een enorme crush op hem, wat waarschijnlijk nooit meer over zou gaan en had afgelopen zomer een heel stappenplan gemaakt om zijn hart te veroveren. Een beetje flirten, een beetje je best doen en ondertussen heel ongeïnteresseerd in hem lijken te zijn, zo moest het wel gaan werken.
‘Ellis?’
Ze schrok toen ze haar naam hoorde en haar arm waarop ze leunde schoof van de tafel af waardoor ze enorm hard met haar hoofd tegen het hout aan knalde. Iedereen keek op van het harde geluid en sommigen begonnen zachtjes te grinniken. Ze wreef over de pijnlijke plek op haar voorhoofd en zuchtte diep. Tot zover een goede indruk maken.
‘Gaat het een beetje?’
Meneer Passers liep op haar af en bleef staan voor haar tafel. Hij keek haar bezorgd aan en had een diepe frons op zijn gezicht.
‘Het doet maar een beetje pijn,’ antwoordde ze terwijl ze in verlegenheid was gebracht door zijn onverwachte aandacht.
‘Ga anders maar even naar de verpleegster,’ zei hij en hij knielde bij haar neer, ‘zij kan er wel ijs opdoen. Dan krijg je waarschijnlijk geen enorme bult.’
Ze knikte en zag hoe hij zich weer omdraaide en terug naar het bord liep. Laura, haar beste vriendin, pakte haar hand vast en keek haar even vluchtig aan. Zij was de enige die van haar plan afwist en ze had een geheimzinnige grijns op haar gezicht, maar Ellis wist precies wat ze bedoelde.
Ellis pakte haar spullen in en gooide de tas van echt slangenleer over haar linkerschouder. De tas had haar een vermogen gekost, maar gelukkig hadden haar ouders willen dokken, zoals ze dat overigens altijd doen. Vooral haar vader was nogal vrijgevig, want ze was een typisch vaderskindje. Hij verwende haar altijd net wat meer dan hij bij haar andere zussen deed, alsof hij net iets meer van haar hield dan van de rest. Ten minste, dat hield ze zichzelf altijd voor als haar ouders voor de miljoenste keer weer weg waren op een werktripje. Dat deden ze allemaal omdat ze zoveel van haar hielden en haar konden geven wat ze zo graag wilde. Al konden ze haar één ding niet geven en dat was meneer Passers.

Je schrijft goed! Ik volg

Je schrijft heel goed.
Ik volg!

Je schrijft inderdaad heel goed! En je titel vind ik leuk gekozen. Ik ga ook proberen te volgen!

Dank je voor al jullie leuke reacties! Ik zal binnenkort weer een nieuw stukje posten!

more please? ^^

Ik ga deze ook proberen te volgen!

verder :dancing_women:

Weer een stukje! ik zal trouwens proberen zo veel mogelijk te posten, maar dat kan zo nu en dan wat onregelmatig zijn door al mijn schoolwerk. Als jullie het leuk vinden, wil ik ook wat plaatjes bij elk stukje doen, zoals hieronder.

Ze klopte op de deur van de verpleegster en wachtte ongeduldig tot er open gedaan werd. In de tussentijd zat ze uit verveling de rode nagellak van haar pas gemanicuurde nagels te krabben waardoor ze er weer slordig en lelijk uit begonnen te zien. Hopelijk had ze deze week tijd om weer langs de manicure te gaan, zodat ze niet voorschut zou lopen met haar afgebladderde nagellak.
‘Ellis?’ vroeg de verpleegster toen ze eindelijk opendeed.
Blijkbaar had meneer Passers al naar de verpleegster gebeld dat ze eraan zou komen, want anders zou de oude vrouw haar naam niet weten.
De verpleegster had donkere kringen onder haar oogleden en haar dunne, grijze haren hingen slap over haar hoofd. Ellis zou er nooit zo onverzorgd uit kunnen zien, dan zou ze zich doodschamen. Ze zag zich al helemaal voor zich hoe ze de vrouw wat zou kunnen opdirken en probeerde te verzinnen hoe ze eruit zou zien met wat foundation en wat mascara. Misschien ook wat lippenstift of lipgloss en een goede kapper zou ook niet verkeerd zijn voor haar. Wie weet zou een Beatrix-kapsel haar wel goed staan. Al zou het dan wel erg bol aan de zijkant gaan zitten, wat haar nog ouder zou doen lijken.
‘Ik hoorde dat je je hoofd gestoten hebt?’ vroeg de vrouw terwijl ze samen naar binnen liepen.
Ellis knikte en nam plaats op de leren stoel die voor het bureau van de verpleegster stond. De stoel zag eruit alsof hij daar al honderd jaar stond en ze ging bijna over haar nek wanneer ze eraan dicht wie er allemaal al voor haar plaats hadden genomen op de stoel. Stel je voor dat Kip Koen op dezelfde plek had gezeten als waar ze nu zat. Eerlijk gezegd had ze geen idee waarom iedereen hem kip noemde. Zover ze het kon herinneren had hij die bijnaam al sinds de basisschool. Zijn lichaam, wat zo rond was als dat van een kip, zou wel de aanleiding zijn geweest. Bovendien waren zijn benen zo klein dat iedereen dacht dat ze zijn zware bovenlijf niet meer lang zouden kunnen volhouden en hij ieder moment door zijn benen kon zakken, om vervolgens midden in de aula tegen de grond aan te knallen. Wat zou dat een giller zijn zeg.
Voordat ze het doorhad scheen de verpleegster met een klein, fel lampje in haar ogen en ze scheen met het licht op en neer.
‘Doe als je blieft nu dat licht uit,’ commandeerde Ellis en ze hield haar handen voor haar ogen om het lampje te blokkeren.
De verpleegster zuchtte en trok ongeduldig haar handen weg.
‘Ik moet controleren of je geen hersenschudding hebt. Standaard procedure.’
‘Als je niet snel van me afblijft zorg ik dat je binnen no-time een rechtszaak te pakken hebt. En dan zal die procedure voorgoed veranderen, dus ik zou maar snel je handen wegtrekken als ik jou was.’
De vrouw slikte en keek haar verbaasd aan. Ze zette een stap achteruit en legde het lampje terug op het bureau. Ellis had geen zin meer om nog langer haar tijd te verdoen in deze smerige kamer en wilde niets liever dan weggaan, dus dat was wat ze deed. Ze stond op en zonder de stoel terug aan te schuiven liep ze naar de deur toe. Onderweg raakte haar tas een plantenbak die op een lage, houten kast stond en vervolgens aan diggelen viel op de tegelvloer. Het aardewerk lag in honderden stukjes verspreid en de plant zag er niet helemaal meer gezond uit.
‘Oeps,’ zei ze op een arrogante toon en toen liep ze de kamer uit.
De deur sloot ze niet, maar liet ze express ruim openstaan. Wat vond ze het heerijk om soms een enorme bitch te zijn. Een gevoel van vrijheid overviel haar en ze draaide vrolijk een rondje terwijl ze haar tas in het rond zwaaide. Aangezien het volgende lesuur nog meer dan een halfuur duurde en ze niet meer van plan was terug te gaan naar de aardrijkskunde les, ook al vond ze meneer Passers zo extreem knap, had ze even wat tijd om wat voor zichzelf te gaan doen.

De rode nagellak die Ellis droeg

Ik volg ook ! :smirk:

Leuk verder!

verder :slightly_smiling_face:

Upje!

Haar hakken klonken hard op de tegelvloer die in de hele school lag. Het echode als een gek en verder was er niets meer dan een volledige stilte te horen. Het was zo stil dat ze zelfs bijna geïrriteerd werd van het geluid van haar eigen hakken. Midden in de gang dacht ze dat ze op ontploffen stond en uit frustratie trok ze haar hakken uit. Ze hield ze in haar rechterhand geklemd en liep verder op niets meer dan haar zwarte panty. Haar voeten voelden warm aan tegen de koude vloer, maar dat maakte haar niets uit, zolang dat vervelende geluid maar niet meer te horen was.
Bij haar kluisje stopte ze en ze boog voorover om bij het laagste plankje te kunnen. Haar kluisje was groter dan dat van de rest, want daar had haar pappie extra geld voor betaald, zodat ze daar ook haar jas en gymkleren neer kon gooien. Niet dat ze ooit meedeed met gym, want daar had ze een verschrikkelijke hekel aan. Tijdens gym kwamen haar haren in de war, ging ze zweten en leek haar make-up langzaam te vervagen. Geen denken aan dat ze dat ze nog een keer mee wilde maken. Tegenwoordig had ze elke keer wel een andere smoes om niet mee te hoeven doen. Hoofdpijn, misselijkheid, een of andere vage blessure en vergeet niet de onverdraagzame buikpijn wanneer ze ongesteld was. Haar gymleraar was echt te goedgelovig en accepteerde het elke keer weer. Gelukkig maar, anders had ze iets anders moeten bedenken.
Uit haar tas haalde ze haar Marc Jacobs parfum en spoot dat in het rond. Ze ging met haar hoofd wat dichter naar het kluisje toe en rook de zoete geur die de stank weg deed vagen. Vervolgens spoot ze ook wat van het parfum op haar polsen en in haar hals. Daarna draaide ze de dop erop en stopte het terug in haar tas. Ze pakte haar jas van het haakje af en trok hem aan. Het zachte bond kietelde tegen haar huid en ze trok haar haren achter de jas vandaan en liet ze losjes hangen over haar capuchon. Donkerbruine, steilen haren kwamen tot aan het midden van haar rug en ze knikte tevreden toen ze in de spiegel keek die tegen de deur van haar kluisje aanhing. Ze smeerde nog even snel wat donkerrode lipgloss op haar lippen en pakte een pakje sigaretten dat verstopt lag achter haar boeken.

Haar kluisje sloeg ze dicht en met het pakje sigaretten in haar hand liep ze naar buiten. De koude wind zorgde ervoor dat ze zachtjes begon te rillen en ze trok haar jas een stukje verder dicht. Net buiten het schoolterrein stak ze haar sigaret aan en nam een flinke hijs. Een grijze wolk van rook kwam uit haar mond en ze probeerde het de vorm van een rondje te geven.
‘Zo zo, ik zie dat mevrouw weer eens een sigaret opgestoken heeft.’
Ze reageerde niet en nam nog een hijs van haar sigaret.
‘Negeer je me nu?’
Ze liep weg en zakte neer op een houten bankje dat naast het kerkhof stond. Ze keek om zich heen of er ook nog anderen in de buurt waren of dat ze met hem alleen aan het lot over gelaten was.
‘Ellis toch,’ zei hij en hij kwam naast haar zitten op het bankje, ‘je bent me nog geld verschuldigd, niet waar?’
‘Ik geef het je morgen, Joris,’ zuchtte ze, ‘kan je me dan nu als je blieft even alleen laten?’
Joris grijnsde op een geheimzinnige manier en schoof naar dichter naar haar toe. Zijn handen legde hij op haar knie neer en ze kreeg er een onplezierig gevoel bij. Toen pakte hij haar kin vast en draaide haar hoofd zijn kant op. Zijn blauw-grijze ogen keken haar verscheurend aan en ze wist wat hij van plan was. Hij duwde zijn dikke lippen op haar kleine mond en zijn tong wist zich een weg naar binnen te werken. Ze proefde zijn speeksel en ging bijna over haar nek.
‘Vanavond,’ zei hij toen hij haar eindelijk los liet, ‘op het feestje van Annemarie. Dan wil ik het geld.’
Ze knikte en zag hoe hij opstond. Haar ogen volgden hem tot hij om de hoek verdwenen was en ze weer alleen was. Opgelucht haalde ze adem en ze merkte hoe haar lichaam eindelijk ontspande. Van de stress duwde ze de sigaret weer over haar lippen, om hem vervolgens op de grond uit te trappen. Ze stampte er extra hard op, om al haar woede kwijt te kunnen in die ene sigaret, alsof haar leven er vanaf hing. Het was niet moeilijk om aan het geld te komen. Gewoon een paar briefjes stelen uit papa’s portemonnee, dat was alles. Dat kon ze toch wel doen?