[VERHAAL] grijs.

Hello Lieve Girlsceners. ik verveelde me dus schreef ik een verhaaltje.
totaal geen schrijfervaring of wat, dus zeg maar als het stom is :stuck_out_tongue: / kritiek/ advies.
alvast bedankt!

Zuchtend sta ik op de schoolbus te wachten. En aangezien dat nog even gaat duren, kan ik mezelf beter even voorstellen. Hoi, ik ben Anouk. Ik ben 16 jaar en ik zie er normaal uit. Dat wil zeggen, ik zit overal “midden in”. Ik heb geen blauwe ogen, geen groene, maar zo’n nietszeggend grijs kleurtje. Ik heb geen blond haar, geen bruin haar, maar zo’n saaie peper-en-zout kleur. Vandaag is het een belangrijke dag voor mij, want het is de eerste schooldag. In Engeland. We zijn verhuisd naar Engeland omdat mijn vader een baan kreeg aangeboden. Wat voor baan… …iets met computers. Maar niemand weet het precíes. Daarom noemen we hem altijd maar Geheim Agent. Een grap die mijn moeder vroeger vaak maakte.
Als de bus er is, zoek ik een plekje aan het raam. Mijn schooluniform jeukt. God, wat heb ik een hekel aan dat ding. Kon ik nog maar gewoon mijn leuke rokjes aan naar school, die ik altijd samen met Felicia kocht. Geen kleurencombinatie ging haar te ver! Felicia is mijn beste vriendin, en ik moet toeggeven, ze is een beetje gek. Maar dat maakt haar juist zo leuk! Ik mis haar. Net zoals Damir. Damir is de liefste en leukste jongen die ik ken, met de mooiste donkerbruine ogen van het westerlijk halfrond. Als ik naar de voorbijvliegende bomen kijk, voel ik de tranen opkomen.
En dan schrik ik op van een jongen, die met een woedende blik mijn kant op komt lopen. “New here?” vraagt hij. “That’s my seat mate!” En voordat ik iets terug kan zeggen, duwt hij me van mijn plek af. “Euh, I’m so-orry…” stamel ik nog. Snel ga ik ergens anders zitten. Een groot grijs gebouw doemt op, en de bus stopt. We zijn er. Mijn nieuwe school. Als ik uitstap, vallen er regendruppels in mijn nek. Ja hoor, de hel is compleet.

Verder?

Kan het kloppen dat je dit verhaal als is een keertje eerder hebt gepost? Want het komt me vaag bekend voor. Wel leuk! Van mij mag je verder.

ja, heb het eerder gepost. maar door de vakanties zat er veel te veel tijd tussen.
heb het nu ook een beetje veranderd :wink:

verder!

leuk

leuk!

leeeuk! meer

Eindelijk! De bel gaat. Deze lange dag is afgelopen en met mijn blik op de grond gericht loop ik naar mijn kluisje. Op mijn briefje staat 512. Langzaam tel ik de nummers, 509, 510,511,… 512. Oh, dat meen je niet!
Een klein kluisje aan de grond. Zuchtend buk ik, en ik pak mijn boeken. Engels, Geschiedenis… en waar is mijn wiskunde boek nou? Snel kijk ik om me heen.
“Lost something?” een knappe jongen met bruin haar en kleine sproetjes overhandigt me met een glimlach mijn boek. Voordat ik wat terug kan zeggen, is hij alweer verdwenen. Wooh! Wat was dat? Niet verkeerd… en opeens merk ik dat ik bloos.
Als ik naar buiten loop, zie ik dat er een wonder is gebeurd. De zon schijnt! Ik besluit om te gaan lopen in plaats van de bus te nemen. Eigenlijk had ik al niet zo’n zin om weer met alle andere leerlingen in de bus te zitten. De hele dag heb ik nog niet écht met iemand gepraat. Iedereen kent elkaar natuurlijk al, en mij kijken ze een beetje raar aan.
Ik schrik wakker uit mijn gedachten, door een piepend geluid. Ik ga er op af, het jankende geluid klinkt steeds harder. Verderop zie ik iets bewegen. Als ik dichter bij kom, zie ik een jong hondje verstrengeld in een bosje!
De takken met stekels zorgen ervoor dat zijn riempje vast zit. Langzaam loop ik naar hem toe. Voorzichtig probeer ik hem los te maken.
“Heb jij een baasje?” fluister ik.
En net op het moment dat ik op zijn halsband wil kijken, hoor ik iemand schreeuwen aan het eind van de straat. Een meisje met een rood aangelopen hoofd komt op me af.
“There he is!” Ze pakt het hondje van me af en knuffelt hem. Dan pas kijkt ze naar mij.
“Oh my god, you found him!” schreeuwt ze nog half. Dan ziet ze mijn verschrikte gezicht, en begint ze te lachen .
“Sorry, ik zal even overnieuw beginnen. Ik ben Alex, en toen ik terug kwam van boodschappen doen, heb ik mijn deur open laten staan. Hartstikke stom natuurlijk…” Nogmaals knuffelt ze haar hondje.
“Maar jij hebt hem gevonden! Waar woon je?” vragend kijkt ze me aan. “Dudley Road, 507”, mompel ik. “Echt waar! Dat meen je niet! Dan zijn jullie dus mijn nieuwe buren!” roept ze vrolijk.
Opeens voel ik me schuldig. Mijn ouders wilden graag met de nieuwe buren kennis maken, maar ik had geen zin. Ik probeer te lachen.
“Kom op! Dan trakteer ik mijn nieuwe buurvrouw als beloning op een milkshake.” Dan haakt ze haar arm in de mijne, alsof ik haar al jaren ken.

Leuk!

Alleen eerst praten de mensen in het engels en dan in het nederlands ^^

Misschien moet je dan alles in het nederlands doen en er bijv. achter zetten: ‘‘blablabla’’ sprak hij met een typisch engels accent… ofzoiets?

ja, ik wou eerst aangeven dat ze in engeland is, maar omdat dat een beeetje lastig word met langere gesprekken, doe ik het gewoon in t nederlands :grin:

leuk,
ga verder !

oeeeps, sorry voor het lange niet-schrijven, alle mensen die dit volgen! (niet zo veel, maar ach.) ik ga nu wat schrijven!

Als ik ’s ochtends wakker word, kruip ik snel even achter de computer. Een nieuw mailtje van Felicia!

Van;felizzefizz@ hotmail.com Aan;anoukvandam@ hotmail.com

Liefste Anouk! Hoe is het daar in Engeland? Heb je al een beetje nieuwe vrienden? Hoe is je nieuwe huis? Ik wil alles weten. Hier is het maar saai, zoals altijd. Alhoewel het zonnetje nu lekker schijnt. Mail snel terug hè? We missen je allemaal heel erg. Enne, sinds jij weg bent, is Damir wel erg stil.
Dikke kus van Felicia.
PS. Ik heb dat leuke groene jurkje gekocht! Ik heb bedacht om het te combineren met mijn paarse cowboylaarzen en mijn oranje haarbandje. Wat denk jij?

Die Felicia, wat is ze toch leuk. Daar gaat het leven natuurlijk gewoon door. En toen ze het over Damir had, maakte mijn hart even een sprongetje. Hij is erg stil. Wat zou dat betekenen? Ik besluit om snel even terug te mailen. Het is al half 8, en om 8 uur moet ik op school zijn. Opschieten dus!

Van;anoukvandam@ hotmail.com Aan;felizzefizz@ hotmail.com

Heey Felies,
Leuk dat je mailt. Wel even wennen, maar het is hier best oké. Gister ben ik een meisje tegengekomen, Alex. Ze bleek mijn buurvrouw te zijn! Ze is 18, en ze woont op zichzelf in het appartement naast ons. Ze is hartstikke aardig en ze heeft me veel verteld over de buurt. Ze heeft ook een puppy; Dribbles. Echt een schatje! Maar hoe gaat het met jou? Ik mis jou en Damir ook heel erg.
Enne, over je nieuwe outfit… dat lijkt me de perfecte combi!

xxxx Anouk.

Als ik op de klok kijk, schrik ik me kapot. 10 voor 8! Helemaal de tijd vergeten! Ik pak mijn tas en ren de deur uit.

verveel me, dus schrijf ff een stukje.
Het is pauze, en aarzelend loop ik naar de kantine. Vanochtend had ik de bus gemist, dus moest ik lopen naar school. Het eerste uur heb ik toen maar gespijbeld, en volgens mij hebben ze niks gemerkt. Langzaam volg ik de stroom leerlingen, die allemaal een dienblad pakken om hun eten te halen. Dit is de eerste keer dat ik naar de kantine ga. Gister moest ik nog even in het lokaal blijven, zodat mevrouw Addington van scheikunde mij de juiste boeken kon geven. Ik zie er tegen op om alleen aan een tafeltje te zitten. Zuchtend pak ik een dienblad, en ik ga in de rij staan. Dan word ik opeens ruw opzij geduwt door een brede jongen. “Ga eens achteraan staan, Hollandse!” roept hij in mijn gezicht. Ik knijp mijn ogen woedend samen, klaar om iets terug te zeggen. Maar er komt niks uit mijn keel. Hollandse, dat is dus mijn nieuwe naam. Ik ga aan een leeg tafeltje zitten. Stomme mensen. Stom uniform. Stomme school. Dan wordt er op mijn schouder getikt, meteen kijk ik om. Twee donkerbruine ogen kijken me aan. Damir! Is het eerste wat ik denk. Maar het is iemand anders, de jongen van gisteren! “Are you ok?” hij kijkt me aan met vragende ogen. “euh, i’m fine, thanks.” stotter ik. Hij lacht en pakt er een stoel bij. “Ik zag je gister ook al helemaal alleen staan. In welke klas zit je?” Ik probeer na te denken, maar ik word afgeleid door zijn leuke, warrige haar. “4B” komt er na een tijdje uit. “Je kent vast nog niemand… Wil je misschien mee naar het lentefestival, deze zaterdag? Veel mensen van onze school komen er. Je mag ook iemand meenemen als je wilt…” Dan overhandigt hij me een kaartje. Hij geeft het niet, hij overhandigt. En ik knik, zonder enig idee te hebben van wat hij net allemaal heeft gezegd. Ik kijk op het kaartje. Spring Festival. Dan gaat de bel. Hij bukt en pakt mijn tas, morrelt wat aan het ritsje, maar ik ben in gedachten verzonken. Hoe heet hij eigenlijk? Als ik me besef dat ik niet weet hoe hij heet, zegt hij: “Trouwens, ik heet Craig. En jij?” alsof hij mijn gedachten kan lezen. “Anouk,”stamel ik. En voordat ik het weet, is hij alweer verdwenen.
verder?

verder? :slightly_smiling_face:

leuk leuk leuk !

leuk leuk leuk leeeeeeeeeeuk. verder dus! (:

Craig. Ik zucht. Wat is dat toch een mooie naam. Craig. En hij heeft me uitgenodigd voor een feest! Er zullen natuurlijk heel veel anderen zijn, maar je zou het toch als een soort afspraakje kunnen zien? In gedachten verzonken sla ik de deur net iets te hard dicht.
“Anouk!” schreeuwt mijn moeder, “wat had ik nou gezegd over die deuren?”
Ik gooi mijn schooltas op de bank en loop naar haar toe. “Sorry” zeg ik, en ik knipper bambi-achtig met mijn ogen. Gelukkig begint ze te lachen.
“Nu je er toch bent, kun je dit pakketje even wegbrengen? Het is verkeerd bezorgd.” Licht geïrriteerd bekijk ik het pakketje. Dudley Road 517. Zuchtend loop ik weer naar buiten.

511, 513, 515… en bij nummer 517 sta ik stil. Het huis ziet er een beetje groezelig uit, en ik vraag me af of het nog wel bewoond word. Het hekje kraakt akelig en als ik de voortuin in loop, blijf ik hangen in spinnenwebben. Ieuw! Ik bel aan en ik zie dat er een naambordje op de deur hangt. “Zomerhuis” staat er. Nou “Spookhuis” was een betere geweest!
Dan gaat de deur met een ruk open. Een smoezelige, dikke man kijkt me achterdochtig aan.
“Wat moet jij hier meissie? “ vraagt hij met een stem die klinkt alsof hij te veel gerookt heeft.
“Er was een pakketje van u bij ons bezorgd, en…” tijd om mijn zin af te maken heb ik niet, want hij onderbreekt me met een vreugdekreet.
“Aah! Eindelijk!" En even lijkt het alsof de man vrolijk is. Dat is meteen verdwenen als hij het pakketje uit mijn handen grist en snauwt: “Blijf af! Breekbaar!”
Dan neemt de man het pakketje in zijn armen en het lijkt alsof hij het knuffelt.
“Dat is heel aardig van je. Heel aardig.“ mompelt hij zonder me aan te kijken. Maar dan schenkt hij me een glazige blik.
“Kom maar even binnen, wijffie.”
“Euh, nee danku. Ik moet weer naar huis.” zeg ik meteen. Dan grijpt hij me opeens bij mijn polsen. Ik schrik.
“Kom. Binnen.” Dit klinkt meer als een bevel, en nu ik zo dichtbij hem ben, zie ik dat er speeksel in zijn mondhoek zit. Ik probeer me los te rukken uit zijn greep, maar hij is sterker dan ik dacht. Ik ben bang, want in plaats van dat hij me loslaat, houdt hij me nu nog steviger vast en probeert hij me mee naar binnen te trekken. Hij zweet, en de geur doet me denken aan champignons. Dan schrik ik me rot. De man begint opeens heel hard te gillen. Het klinkt zo hard dat mijn oren er pijn van doen.
”Hou op! Laat me los!”schreeuw ik. Dan kijkt hij me verdwaasd aan, alsof hij vergeten was dat ik bestond.
“Jij hebt helemaal niks te zeggen. Helemaal niks. Helemaal niks.” En hij begint met zijn vieze nagels in mijn polsen te knijpen. Ik ben bang. Ik ben nu echt bang. Maar net op het moment dat ik om hulp wil roepen, voel ik een stevige hand op mijn schouder.

Verder!:smiley:

nog een stukje!!