VERHAAL; Goodbye verleden, Hello toekomst.

Nicole Hoffman is een 16 jarig meisje, dochter van Jan Hoffman, de meest gewilde tandarts van Frankrijk. Ze verhuisde op haar twaalfde naar Parijs voor haar vaders werk. Ze krijgt meer kleedgeld dan ‘normale’ kinderen en kan dus shoppen wanneer ze wilt. Ze is populair op school en kan elke jongen krijgen die ze maar wilt, kortom a perfect girl life. Op een vrijdag als ze door de limousine wordt gebracht naar haar wekelijkse disco, verongelukt ze en raakt ze in coma wat haar leven totaal veranderd.

‘Wat is het mooi hier’, dacht Nicole bij zichzelf. Als het aan haar lag kon ze hier wel voor altijd blijven liggen. Alles draaide om haar heen, maar niet op die manier waardoor je er duizelig van werd.
Nicole lag op een groot grasveld, die heel helder groen leek tegenover de sneeuwwitte lucht. Was het al winter? Het laatste wat ze kon herinneren was dat het een snik hete zomeravond was. ‘Gek’, dacht ze, ‘de lucht is normaal gesproken toch blauw?’ Ze voelde zich loodzwaar en kon zich niet bewegen. Haar hoofd tintelde en haar slaap begon te kloppen toen ze probeerde te denken. Gek genoeg herinnerde Nicole zich niet hoe ze hier gekomen was en hoelang ze er eigenlijk al lag. Oh wat maakte het toch uit. Nicole had zin om rond te rennen, te zingen of te gillen, niemand kon haar toch zien. Dus niks om voor te schamen, toch? ‘Mmm, best gek’, dacht Nicole, ‘niemand was hier’. Tegenwoordig kun je nergens meer een plek voor je zelf vinden, overal vind je wel mensen. Behalve thuis maar dat vond ze niet te vergelijken met deze prachtige plek. Haar hoofd voelde warm en erg zwaar aan, versuft keek ze naar boven. Zou de dood ook zo heerlijk zijn zoals nu?
Waarom de hemel wit was en het gras groen, maakte niks meer uit voor Nicole. Het leven was geweldig zoals het nu was. Nicole wilde hier voor altijd blijven.
Opeens hoorde ze een stem, heel ver weg, de stem schreeuwde. Nicole verstond niet wat de stem probeerde te zeggen. Verdwaasd probeerde ze haar hoofd te draaien naar de kant waarvan de stem vandaan kwam. “Kijk ze beweegt!” zei de stem. Ze zag niemand alleen maar wit en groen.
Een andere stem barste in snikken uit. ‘ Word ik nu paranoïde?’ dacht Nicole. Haar lichaam kwam met tegenzin overeind. Blijkbaar had haar lichaam een eigen wil gekregen en luisterde niet meer naar haar hoofd. Nog even en dan zouden haar benen zich losmaken en weg lopen.
“Alsjeblieft schat! Wordt wakker! Doe het voor mij!” smeekte de stem. Was dat haar moeder? Wat deed mama’s stem in de lucht? Nicole wilde de stem achterna gaan maar omdat haar voeten sliepen mislukte de pogingen om rechtop te staan. ‘Ik kan niet…’ wilde ze terug roepen. Maar ze kon haar mond niet bewegen alsof de beide lippen vast gegroeid waren. Wat had het ook voor zin? Ze kon toch niet als een gek naar het niets roepen alsof iemand haar kon horen. Ze probeerde te roepen maar er kwam eerder een gedempt geluid uit alsof je heel hard schreeuwt, terwijl iemand z’n hand op jouw mond drukt om je stil te houden.

wil je dat ik verder ga? reacties of tips ?
dankjewel! :]

verder! =D
leuk hoe je de dingen beschrijft!

ik wil wel weten hoe het verder gaat.
dus ja ga maar verder!

UP.

verder!

Een week eerder:

De limousine arriveerde voor het hotel en hij toeterde twee keer om te laten zien dat hij klaar stond. Nicole zuchtte, ja, we gaan weer naar school. “Schatje!? Ben je klaar?” hoorde ze haar moeders stem in de microfoon die gevestigd was in elke kamer van het grote huis waarin ze in leefde, sinds ze naar Parijs verhuist was. Ja, ze moest toegeven het leven is veel leuker in Parijs dan in het kleine Gelderlandse dorpje Bontemorgen, waarin ze geboren en getogen was tot 12 lentes jong. Ze herinnerde niet echt veel meer van dat leven. Ze had het helemaal afgesloten, en als een blinde kwal was ze zonder tegenzin naar Parijs verhuist. Geen benul van de taal en ze kon zich ook niet redden in het Engels. “Laat die limousine maar wachten, ik kom over vijf minuten” schreeuwde Nicole naar beneden. Ze kon ook gewoon de microfoon’s knopje naar beneden drukken en de luidspreker gebruiken. Maarja ze snapte niets echt veel van de tegenwoordige technieken die in het grote huis gevestigd waren. Zo langzaam mogelijk liep ze naar de badkamer die aan de overkant van haar verdieping was. Ze keek naar haar spiegelbeeld, haar lange bruine haren hingen golvend over haar schouders. Ze was best trots op haar haar en haar fel blauwe ogen waren mooi amandelvormig. Ja, Nicole mocht dr wezen. Dat hoefde ze zelf niet wijs te maken, iedereen vond dat, en niemand had ook nog een beleding tegen haar gezegt. ‘Everybody loves me’. riep Nicole aanstellerig tegen zichzelf, dat was haar dagelijkse manier voor zelfverzekerdheid. En ze lachte haar perfecte tandarts tanden naar dat mooie meisje die in de spiegel stond.

best klein stukje, maar het is een begin
XXX ELSEWHERE.

verderr

leuk ben erg benieuwd! alleen de titel niet zo ;d NL en engels gemixt

lekkah lekkah van else.
haha nee serieus,
nice verhaal babe!
ik ben je vaste lezer, jeweetzelluf.