[Verhaal] Gestrand

http://i50.tinypic.com/2nrpie1.png

Daar stond ik dan. Alleen op een Grieks eiland, zonder paspoort, zonder geld. Met een onuitstaanbare Australische jongen die ik wel in de buurt moest houden omdat de vriendin waarmee ik op vakantie was had besloten op avontuur te gaan met zijn beste vriend.

“Misschien moet je het eens aan de andere kant van de weg proberen.” De betweterige stem van Callum klonk weer eens in mijn oren. Het was al voor de honderdste keer vandaag en bij de tweede keer had ik er al genoeg van gehad. Terwijl ik probeerde mijn ergernis te onderdrukken keek ik hem aan.
“Goh. Denk je nou echt dat ik op jouw advies zit te wachten?” Nogmaals deed ik een poging om een auto te laten stoppen zodat ik de bestuurder kon overtuigen ons mee te nemen. Lekker ouderwets, langs de weg staan met mijn duim omhoog. Weer reed de auto door.
“Ga het anders even lekker zelf proberen, als je het allemaal zo goed weet!” snauwde ik naar Callum, die naast zijn rugzak in de dorre berm was gaan zitten. Hij mompelde iets, maar het zag er niet naar uit dat hij actie ging ondernemen.
“Sorry, wat zeg je?” Ik draaide me naar hem om en ging met een hand in mijn zij staan. Mijn andere hand hield ik ter bescherming tegen de zon boven mijn ogen.
“Dat ik tenminste aan de goede kant van de weg zou gaan staan,” antwoordde Callum luchtig. Ik trok een wenkbrauw op (iets wat ik na vele jaren oefenen eindelijk kon) en keek hem aan.
“Ik sta aan de goede kant van de weg, hoor,” zei ik. Het was nou niet zo dat de auto’s zo voorbijkwamen dat ik ze nooit kon aanhouden. Als er al een auto voorbijkwam. En als er al een voorbijkwam, moesten we geluk hebben dat de Griek achter het stuur een beetje in een goede bui was.
Met een diepe zucht kwam Callum overeind. Hij hing een hengsel van zijn rugzak over zijn schouder en kwam hij naast me staan. Zijn hand legde hij op mijn schouder en onmiddellijk deed ik geïrriteerd een stap opzij.
“Lieve Jill, laat me je een paar dingen vertellen. Ten eerste, met dat grafhoofd stopt geen enkele chauffeur voor je, hoe leuk je ook met je blonde haren wappert. Ten tweede, áls er aan deze kant al een zou stoppen zou die ons rechtstreeks naar onze beginbestemming brengen. Het is dus toch waar, dat vrouwen geen richtingsgevoel hebben.”
Beduusd keek ik hem aan.
“Hè,” bracht ik uit. Ik wist vrijwel zeker dat ik de goede kant op aan het liften was.
“Misschien had je toch maar geen dutje moeten doen,” grinnikte Callum met dat vreselijk irritante scheve grijnsje van hem. Ik onderdrukte de neiging om hem een dreun te verkopen en zette boos mijn handen in mijn zij. Ik wist dat hij gelijk had en dat ik dus na een tijdje geslapen te hebben de richtingen door elkaar had gehaald, maar dat hier geen verkeersbordjes stonden en het Engels van de meesten Grieken niet bepaald fantastisch was hielp nou niet bepaald mee.
“Had dat dan gelijk gezegd!” zei ik boos. “Weet je hoeveel tijd we wel niet zijn verloren! We hadden allang duizenden kilometers verderop kunnen zijn!”
“Ho eens even, overdrijven kan ook,” zei Callum bijdehand. “En ik heb het gezegd, jij luisterde alleen niet.” Hij stak zijn armen in de lucht alsof hij ‘eigen schuld dikke bult’ wilde zeggen en hees toen ook het andere hengsel van zijn tas over zijn schouder.
“Kom op nu, Mevrouw Ik-sta-aan-de-goede-kant-van-de-weg. We gaan nu écht aan de goede kant van de weg staan.”
Het liefst sloeg ik nu zijn hersenen in met een van de grote keien die langs de weg lagen, maar aangezien hij zojuist ook bewezen had dat hij toch nog van pas kwam besloot ik dat moment nog maar even uit te stellen, zeker toen we even later een lift kregen van een vriendelijke Griek.

meer! :slightly_smiling_face:

Klinkt leuk! (:

Ik ben fan :grinning:

Bedankt voor de reacties! :slightly_smiling_face:

“Ik weet niet of je het doorhebt, maar het wordt al zo’n beetje donker en we hebben nog steeds geen lift,” zei ik tegen Callum. Ik had mijn tas neergegooid op het zand en was er zelf naast gaan zitten. “Waarom wilde je dan ook zo nodig dat onze vorige chauffeur hier stopte zodat je kon zwemmen?”
Callum en ik zaten op het piepkleine strandje waar we in de middag afgezet waren. De weg was zo goed als verlaten, met aan de ene kant een berg en aan de andere kant zee.
“Ik weet niet of jij doorhebt dat hier nauwelijks auto’s rijden,” zei Callum op hetzelfde toontje tegen mij. “En dat jij je te goed voelde om in die pick-up te stappen.”
Verontwaardigd keek ik hem aan. “Ik voelde me niet te goed, ik had alleen niet zoveel zin om tussen al die schapen en hun schijt te zitten, is dat zo’n ramp?”
“Volgens mij was je gewoon bang dat je zelf ook in een schaap zou veranderen.”
“Ha-ha-ha,” deed ik. “Grappig hoor.”
Het was allemaal zijn schuld dat we nu in the middle of nowhere zaten, zonder eten, zonder slaapplek, met alleen elkaar. En daar werd ik op zijn zachtst gezegd niet vrolijk van. Met een dramatische zucht liet ik me achterover in het zand vallen.
“Oké dan, ik loop wel een stukje over die weg om te kijken of er bewoonde wereld in de buurt is en anders slapen we op het strand,” besloot Callum. Ik koos er bewust voor geen antwoord te geven.
“Tot zo.” Ik mompelde wat en ging overeind zitten. Ik zag hoe Callum wegliep en me hier alleen achterliet. Beter. Uit mijn tas haalde ik mijn mobiele telefoon. De batterij was bijna leeg en er was nou niet bepaald elektriciteit hier. Ik besloot Elaine voor de laatste keer te bellen, maar ze nam niet op. In plaats daarvan kreeg ik haar voicemail. Dit keer besluit ik hem wel in te spreken.
“Elaine, ik haat je. Hoe durf je leuk op avontuur te gaan met die Lukas en mij met die strontvervelende Callum achter te laten. Ik heb een dag met die jongen door moeten brengen en ik heb nu al meer dan genoeg Callum gehad voor de rest van mijn leven.
Nee, ik ben ook echt boos op je omdat je gewoon weggegaan bent zonder iets tegen me te zeggen. Je hebt alleen een briefje achtergelaten waarop je je wilde plannen snel neergekrabbeld hebt, zonder enige verdere uitleg! En dan het adres van het hotel waar jij nu waarschijnlijk lekker van een cocktail zit te lurken terwijl ik hier mag smeken om een autoritje! Je wordt bedankt. Zeker omdat mijn portemonnee nog in jouw tas zat, en dat wist je, en je gewoon bent weggegaan zonder hem even bij mijn spullen te leggen, waardoor ik nu geen geld en paspoort heb. Callum is de grootste loser op deze aardbol omdat zijn portemonnee gestolen is en het liefst zou ik jou daar ook de schuld van geven. Nu moeten we immers dat hele pokkeneind liften omdat jij bedacht hebt met Lukas mee te gaan naar de andere kant van dit eiland. Samen uit, samen thuis staat blijkbaar niet in jouw woordenboek. Ik hoop dat Lukas het waard is, want bij mij heb je het echt verpest.”

Verderrrr

Ik post morgen weer een stukje :slightly_smiling_face:

wow echt goed geschreven

wat leuk! ik volg!

leuke reacties, dankjewel :slightly_smiling_face:

“Tegen wie praat je?” hoorde ik Callum’s stem plotseling recht naast me. Geschrokken klapte ik mijn telefoon dicht.
“Tegen niemand,” zei ik vlug. Ik stopte mijn telefoon zo ver mogelijk weg in mijn rugzak en deed mijn best om Callum niet aan te kijken.
“Nee, natuurlijk niet,” zei hij droog en liet zich naast me in het zand vallen. Iets te dichtbij. Snel schoof ik een stukje opzij. Ik had niet echt behoefte aan de persoon waaraan ik me momenteel het meest ergerde zo dicht naast me.
“En, was er niet een of ander dorpje in de buurt?” vroeg ik snel, om de aandacht ervan af te leiden. Ik deed mijn uiterste best om hoopvol te klinken. Callum schudde zijn hoofd. Zachtjes mompelde ik een scheldwoord. Als er morgen ook helemaal geen auto’s langskwamen zat er niets anders op dan te gaan lopen.
“Heb jij misschien iets te eten?” vroeg ik aan Callum. Hij graaide in zijn rugzak en haalde er een zak chips uit. Dat was alles wat hij momenteel nog had, zei hij.
“Wees blij dat ik het met je deel,” zei hij. Nadat ik hem een cynische blik had toegeworpen stelde Callum voor de helft van de zak nu op te eten en morgen de andere helft als ontbijt te nemen. Ik walgde bij de gedachte aan chips als ontbijt, maar wat moest je anders als je op een verlaten stuk van het eiland zat? Niet dat we wat hadden kunnen kopen als er wel een supermarktje in de buurt was geweest, maar goed.
“Het is hier eigenlijk best mooi,” zei Callum na een tijdje. Ik keek voor me, naar de horizon. De zon was onder aan het gaan en ik kon niet ontkennen dat het er adembenemend uitzag. Ik knikte instemmend en sloeg mijn armen om mijn opgetrokken knieën. Stiekem was ik wel blij dat Elaine onze gezamenlijke koffer – nadat ze al mijn spullen eruit had gehaald en op het bed had gegooid – mee had genomen. Hoefde ik daar tenminste niet mee te sjouwen. Mijn rugzak zat vol met bikini’s, zomerse jurkjes, topjes en shortjes. Ik hoopte maar dat het ’s avonds niet al te veel afkoelde, want aan een trui of iets dergelijks had ik niet gedacht.
Maar ja, wie had ooit kunnen voorspellen dat ik op een of ander piepklein strandje zou moeten slapen, samen met een jongen die ik pas een dag kende? Zodra de zon onder was ging Callum languit op het zand liggen. Niet veel later hoorde ik hem zacht snurken. Ook dat nog. Ik rolde met mijn ogen en ging ook liggen. Het duurde even voor ik een beetje lekker dicht, maar ik deed mijn ogen dicht en hoopte dat ik snel in slaap zou vallen.

komt er nog een stukje?

morgen weer :slightly_smiling_face:

nieuwe lezer! :slightly_smiling_face:

Het lijkt me echt een geweldig verhaal om te lezen.

Dankjewel, vind ik super om te horen! :slightly_smiling_face:

Na iets dat aanvoelde als vijf minuten later werd ik wakker. De zon begon alweer op te komen, een teken dat het dus al ochtend was. Moeizaam kwam ik overeind en rekte me uit. Al mijn spieren waren behoorlijk stijf geworden. Ik moest toegeven dat dit niet de meest comfortabele slaapplek was die er bestond.
Het geluid van een grommende beer liet me zo schrikken dat ik met moeite een gil kon onderdrukken. Ik keek om me heen op zoek naar het mormel wat me op zou gaan eten, tot ik besefte dat Callum’s gesnurk driehonderd keer zo hard was geworden als toen hij net in slaap was gevallen.
Ik gaf hem een harde stomp tegen zijn schouder. Loom opende hij zijn ogen.
“Waar was dat nou weer voor nodig!” Hij probeerde verontwaardigd te klinken, wat niet echt goed ging met zijn ochtendstem. Ik onderdrukte de neiging om erom te gaan lachen door op mijn lip te bijten. Niet-begrijpend keek Callum me aan.
“Je snurkt als een grasmaaier,” zei ik. “Ik werd er wakker van.” Hij hoefde niet te weten dat dat niet waar was, zolang hij zich maar een beetje schuldig voelde.
“Ik snurk niet, je hoort spoken,” antwoordde Callum grimmig. Oh oh, meneer had nog een ochtendhumeur ook.
“Ja, dat zal het zijn. Het spijt me dat ik je beschuldigd heb,” zei ik sarcastisch. Ik viste de zak chips uit zijn tas en haalde er een handvol uit, waarna ik de zak op Callum’s buik legde.
“Hier, je ontbijt. Als je door eet kunnen we hier zo snel mogelijk weg.” Ik had het wel weer gehad met dit kleine rotstrandje en al helemaal met hem.
“Jemig Jill, vanwaar die haast ineens,” mopperde Callum. Hij kwam overeind, waardoor de zak chips van zijn buik gleed en de inhoud zich verspreidde over het strand. Maar goed dat ik al wat genomen had, ik had geen zin in paprikachips met zand à la Callum.
“Als je het niet heel erg vindt bereik ik voor het eind van de dag het hotel waar mijn lieve vriendin met jouw vriend naartoe is gegaan,” beet ik hem toe.
Callum kwam overeind en haalde zijn hand door zijn haar, waardoor al het zand wat daarin zat in mijn gezicht waaide. Hij viste een paar chipjes uit het zand, maar stak er geen enkele in zijn mond. Zou ik ook niet doen als ik hem was.
“We komen er heus wel, vroeg of laat,” mompelde hij. Hij stond op, klopte het zand van kleding en pakte zijn rugzak. Pas nadat hij me vermoeid aankeek volgde ik snel zijn voorbeeld.
“Ik stel voor dat we gewoon die kant op lopen,” zei ik, wijzend naar de weg. Callum keek me aan en trok toen langzaam een van zijn wenkbrauwen op. Nog voor hij iets kon zeggen schoot ik in de lach.
“Grapje, dit keer weet ik wel dat we van die kant kwamen,” grinnikte ik. Callum zuchtte en rolde met zijn ogen.
“Oké, grapjas. Laten we gaan.”

oké het wordt leuker. een goed teken! snel verder!

Verder! :stuck_out_tongue:

Snel verder :]