{verhaal} Geheimen bij het Gardameer

Nog 'n stukje, mijn vingers jeukten! :tipping_hand_man:

Centraal Station van Utrecht

Daar stonden we dan, in de hal van het grote Centraal Station. Het was een georganiseerde chaos, overal verschillende types mensen en het leek van allemaal of ze wisten waar ze mee bezig waren. Dit was wel wat anders dan thuis… die drie perrons bij ons station kon je niet eens met dit vergelijken. Vluchtig las ik de brief de we opgestuurd hadden gekregen, in dikgedrukte letters stond er dat we moesten verzamelen bij Ingang Oost. ‘’Ingang Oost moeten we zijn ‘’ deelde ik mee aan de rest. Mijn vader wees naar een groen bord in de vorm van een pijl. Met witte letters stond er ‘Ingang Oost’ op. Met een paar meter afstand liepen ik en Michelle achter mijn ouders aan. ‘’Vind jij ’t niet eng, Leyla?’’ vroeg ze zacht fluisterend. Ik knikte bijna onmerkbaar, natuurlijk vond ik het eng. Ondertussen liepen we weer buiten, de felle zomerzon prikte in onze ogen. Ik zag een grote touringbus staan met een groep van ongeveer 30 jongeren van onze leeftijd. Het rollen van mijn koffer maakte een klepperend geluid op de klinkers van de parkeerplaats. Achter mijn ouders aan liepen we naar een vrouw die eruit zag als leiding. Ze had een lijst in haar handen. ‘’Goedemiddag’’ begroette ze eerst mijn ouders, ze gaf ze een stevige handdruk en stelde zich voor als Cindy. Ze richtte zich toen op ons, ‘’Hoi meiden’’ zei ze vrolijk pratend. ‘’Fijn dat jullie er ook zijn, mag ik jullie namen?’’ ‘’Leyla Veldkamp’’ antwoordde ik eerst. ‘’Michelle Verburg’’ zei Michelle toen. ‘’Oké, dat klopt helemaal, jullie staan op de lijst. Je mag afscheid nemen van je ouders en de bus ingaan, we gaan zo vertrekken’’ zei ze met haar hoge stem. Ik keek twijfelend naar mijn ouders. Mijn vader kwam eerst naar me toe en gaf me een knuffel. ‘’Dag meissie, doe je voorzichtig, en bel ons elke avond oké? ‘’ Ik knikte terwijl ik de tranen tegen probeerde te houden, ze moesten eens weten wat ze dadelijk meemaken, dacht ik. Nu stapte mijn moeder op me af, ook zij gaf me een knuffel. Ik kreeg medelijden met haar en even twijfelde ik aan ons plan, gauw stopte ik het idee om ons plan niet te doen weer weg. Het ging tenslotte wel om mijn zus. ‘’Echt voorzichtig doen Leyla, en dat meen ik ‘’ ik zag dat ze het eigenlijk niet leuk meer vond dat we op kamp gingen. Ik gaf mijn moeder een kus op haar wang en stapte op de opstap van de bus. ‘’Tot over 2 weken mam, ik hou van jullie!’’ riep ik met mijn vrolijkste stem, hopend dat die niet verried wat we eigenlijk van plan waren. Mijn ouders zwaaiden naar mij en Michelle. Samen stonden ik en Michelle in de bijna volle bus met alleen nog maar onze tassen, de koffers lagen al in het bagageluik van de bus. Ik zag twee lege stoelen in de hete bus. Snel trok ik Michelle mee en samen ploften we op de blauw bekleden stoelen. Onze reis kon beginnen!

Nog doorgaan ? :slightly_smiling_face:

Doorgaan!

upup. :face_vomiting:

Nieuw stukkie.
Hebben jullie misschien tips oid, alles is welkom :slightly_smiling_face:
Nog doorgaan?

Bus

Stiekem keek ik naar de jongen voor ons. Een paar van zijn bruine krulletjes staken boven de leuning uit. Ik boog me naar Michelle toe om te vragen wat zij van ‘m vond, maar voordat ik het tegen haar had kunnen zeggen klonk de hoge stem van reisleider Cindy al door de bus. ‘Goedemiddag allemaal! We gaan zometeen vertrekken, maar eerst ga ik jullie nog wat informatie geven. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten ben ik Cindy, hoofdverantwoordelijke hier. Daar achterin zien jullie Bob en naast Bob zit Laura’. Laura en Bob stonden even op en zwaaiden naar ons. Cindy vervolgde haar praatje ‘We gaan nu op weg naar Caorle, we zullen daar ongeveer morgenochtend aankomen. We zijn met een groep van 30, jullie hebben genoeg tijd om kennis met elkaar te maken voordat we er zijn, fijne reis en ik spreek jullie dadelijk!’. Er klonk een hoge piep toen ze haar microfoon terugzette. Ik boog me terug naar Michelle. Zacht fluisterend zei k: ‘’Die jongen voor ons mag ik wel… zullen we ons even aan hem voorstellen?’’ Michelle glimlachte en pakte een zak M&M’s uit haar tas. Ze tikte de jongen voor ons aan. ‘Hee… ik ben Michelle. Ook ’n beetje M&M’s ?’ zei ze met een grote glimlach. ‘Jason’ zei de jongen met een verrassend lage stem. ‘En, nee dankje, ik word daar echt altijd zó misselijk van’. Hij glimlachte naar Michelle. ‘En hoe heet jij?’ vervolgde hij, nu met zijn hoofd naar mij gericht. ‘Leyla’ zei ik, en ik voelde dat ik rood begon te worden. ‘’Hebben jullie al wel eens gekite?’’ vroeg Jason weer. Ik keek hem vragend aan, waar sloeg die vraag op? Gelukkig beantwoorde Michelle gauw zijn vraag: ‘’ Nee, wij nog nooit. Jij wel dan?’’ . Het schoot me toen weer te binnen dat we op een kitekamp gingen, niet dat dat van toepassing op ons zou zijn…

omhoooooogg.

Verder!

upje voor mezelf, ik ga vanavond (of anders morgen) nog 'n nieuw stukje posten. :slightly_smiling_face:

Sorry als het misschien eentonig of saai wordt, alleen ik moet deze stukjes erbij doen omdat het anders dalijk niet te snappen is… ^^

Jason bleek uit Gelderland te komen en ( jammer genoeg voor ons) homo te zijn. Behalve met Jason, hadden we weinig aansluiting met de rest gevonden. Het waren meer en deel jongens, en de paar meiden die er waren, waren ook net jongens. Met Jason konden we het daarentegen goed vinden, hij ging kiten om wat te doen te hebben deze zomervakantie. Echt vrienden had hij thuis niet meer nadat hij had verteld dat hij homo was, zei hij tegen ons. Ik zag dat Michelle het zielig vond voor hem, maar dat ze ’t ook heel jammer vond dat hij was. Haar blik alleen al zei genoeg; verliefd dus.
Ondertussen was het al helemaal donker geworden, er hing een welkome stilte in de bus. Ik, Michelle en Jason praatten echter zacht verder. ‘’Hebben jullie broers of zussen ofzo… ‘’ vroeg Jason fluisterend aan ons. Michelle schudde haar hoofd, wat amper te zien was in alleen het zwakke licht van enkel de lampjes in de bus. ‘’Ik heb ’n zus, alleen weet ik niet waar ze is… ‘’ fluisterde ik zachtjes. ‘’maar dat duurt niet lang meer… ‘’ voegde ik er nog zachter aan toe. ‘’Wat?’’ vroeg Jason. ‘’Ik weet niet waar m’n zus is’’ herhaalde ik. ‘’Nee, wat je daarna zei’’ zei Jason dwingend. Ik schudde mijn hoofd. ‘’Zeg op !’’. Ik zuchtte en stond voor een dilemma…

omhoooog.

upje.

mooie schrijfstijl, doorgaan :]

ik ga zodadelijk nog een stukje erop zetten.

Verderr!

Verder!

Een nieuw stukje. (Sorry hij is 'n beetje kort… (A) )

In mijn hoofd woog ik snel de voordelen en nadelen af van Jason over ons plan te vertellen. Uiteindelijk besloot ik het hem te vertellen, hij keek me benieuwd aan. ‘’Nou uh… kijk… ‘’, begon ik, ‘’mijn zus is sinds vorige zomervakantie vermist. In het kort gezegd gaan ik en Michelle haar zegmaar zoeken… ‘’ zei ik terwijl ik naar de grond staarde. Jason keek met grote ogen van mij naar Michelle. Toen Michelle goed gekeken had of de leiding niet toevallig mee zat te luisteren, maakte ze mijn verhaal af. Jason was een seconde of twee sprakeloos, maar daarna vroeg hij met een lach van oor tot oor of hij mee mocht. Ik keek Michelle aan, ze haalde haar schouders op. Het teken dat de beslissing aan mij was. Ik glimlachte en zei tegen Jason dat hij natuurlijk mee mocht. Jason was zichtbaar verrast, wij ook trouwens. Een beetje mannenkracht kan tenslotte geen kwaad!

hiiiiigher.

Superleuk, snel verder!

kleine opmerking: aan het einde van het vorige stukje stond: en ik stond in een dilemma.
Dat moet zijn: ik stond voor een dilemma.

verder alles goed!

Jaa, ik zag het ook idd. :slightly_smiling_face: Zal het gelijk even aanpassen! Dankjewel!

Nieuw stukje. :slightly_smiling_face:

Reacties / tips / anything? :slightly_smiling_face:

Ondertussen waren we net de Italiaanse grens gepasseerd, ik begon steeds meer de zenuwen te voelen die ik tijdens de busreis eerder nog niet gevoeld had. Ik had het gevoel dat ik Annelies bijna aan kon raken. Onrustig draaide ik heen en weer op de blauw bekleden stoel, mijn benen maakten tijdens het verzitten plakgeluiden op het leer.

De leiding probeerde de stemming in de bus er goed in te houden; ze zetten regelmatig CD’s aan en zojuist hadden ze weer een film gestart. Ik kon me niet op de film concentreren, elke keer dat ik mijn hoofd draaide naar de tv kwam Annelies alweer in mijn gedachten omhoog. Ik zag vanuit mijn ooghoeken dat ook Michelle en Jason zich moeilijk concentreren konden. Toen ik uit het raam keek zag ik een stralend zonnetje en een heldere, blauwe hemel. Buiten was de temperatuur ondertussen gestegen tot 24 graden. Met mijn rechterhand ritste ik het voorvakje van mijn tas open, behandig pakte ik mijn iPod. Terwijl ik de dopjes in mijn oren stopte zocht ik alvast een ’s zomers liedje. Na even zoeken dreunde ‘Walking on sunshine’ hard in mijn oren. Bij mijn gevoel paste het liedje niet, bij het Italiaanse weer echter wel.

Met mijn ogen tot spleetjes geknepen keek ik weer uit het raam naar buiten. Veel meer dan daarnet was er niet te zien: grijs asfalt, andere auto’s, bermen en heuvels. Vermoeid legde ik mijn hoofd tegen de ruit, de nacht opblijven begon zijn tol te eisen. Met moeite onderdrukte in een grote gaap. Michelle was al in slaap gevallen en na 5 minuten knikkebollen viel ook ik met moeite in slaap.

Verder :slightly_smiling_face: