{verhaal} Geheimen bij het Gardameer

Ik heb al eerder 'n verhaal geplaatst maar die vond ik eigenlijk helemaal niet leuk, dus vandaar dat ik een nieuwe plaats. Ik sta natuurlijk open voor tips. Oja, en graag laten weten of je wilt dat ik doorschrijf.

Hier als eerste de proloog :

Proloog

Ik ben Leyla. Voor leraren een brutale puber. Voor oppervlakkige vriendinnen een sletje. Maar voor degene die mij wel beter kennen ben ik anders. Achter deze ‘chick’ schuilt namelijk een verhaal. Een verhaal dat ik niemand wil aandoen. Mijn zus is vanaf vorige zomer vermist. De Italiaanse politie, de Nederlandse politie en weet ik hoeveel vrijwilligers hebben geprobeerd haar te vinden, maar het is niemand gelukt. Ze ging voor een maand naar Italië, in haar eentje. Rondtrekken rond het Gardameer. De eerste drie weken kreeg ik elke dag een mms van haar op een andere mooie plek rond het Gardameer. Stik jaloers was ik. Sinds bekend werd dat ze vermist was, heeft het gevoel van jaloezie plaats gemaakt voor een veel vervelender gevoelens: de gevoelens van angst, radeloosheid en onmacht. Dagen zijn verandert in dagen van piekeren en oververmoeidheid. De weinige uren die ik ’s nachts wel slaap, zijn gevuld met nachtmerries. Mijn zus met een mes in haar keel, mijn zus schreeuwend in een kelder waar niemand haar kan horen en de meest erge, de droom waarin ik mijn zus me hoor smeken om haar te vinden.

Een half jaar is ze weg nu. Annelies heette ze. Heet ze natuurlijk. Dat haat ik van mezelf, dat ik in de verleden tijd over haar spreek. Ik ga er namelijk maar van uit dat ze leeft. Ze was 17 toen ze wegging, 1 jaar ouder dan dat ik nu ben. Ze is nu 18. Op 2 februari zou ze jarig geweest zijn. Mijn ouders zaten op die dag te wachten met moorkoppen. Wat denken ze nu!? Ik ga even op de verjaardag van mijn vermiste zus een moorkop zitten eten. Ik heb de doos moorkoppen van de tafel afgesmeten en keek toen recht in de betraande ogen van mij moeder. Mijn kwaadheid maakte meteen plaats voor dikke tranen. Snikkend raapte ik de doos met moorkoppen op en zette ik hem terug op tafel. Met een trillende stem zei ik sorry tegen mijn ouders. Ik kreeg een knuffel van ze. Ik wist dat ze die knuffel 10 keer liever aan Annelies zouden geven bij haar terugkomst. Dat zou ik ook wel willen…

Dit was het moment waarop ik besloot dat het niet bij denken bleef over knuffels aan Annelies geven. Ze zou gevonden worden, en wel door mij besloot ik. Ik ga naar Italië en ga haar vinden!

Superleuk geschreven & Superleuk verhaal.
Verderrrrrrrrrrr !

leuk! ik ben benieuwd!

Lijkt me zeeeker leuk! Verder! X

Dit stukje had ik ook al 'n tijdje vooruit geschreven dus die update ik er ook maar gelijk bij! (:

Oké, het gaat niet zo gebeuren zoals dat ik me heb voorgesteld. Ik ga niet alleen met het vliegtuig naar Verona om daar vervolgens heel heldhaftig boeven te vangen. Ik ga samen met Michelle (beste vriendin sinds de kleuterklas, samen vingerverven schept een band zeggen ze) naar kamp Dorrunga. Volgens de beschrijving de ervaring van je leven. Sure… Twee weken zeilen aan de Venetiaanse Kust klinkt héérlijk. Gelukkig gaan ik en Michelle gelijk na aankomst weg. Wij hebben wel wat belangrijkers te doen. Annelies vinden.

Met de dopjes van mijn IPod diep in mijn oren gestoken fietste ik door de polder terug naar huis. Ik voelde de wind krachtig tegen me aan waaien. De stem van Anouk die schreeuwde dat ze niemand pijn meer wilde doen, hoorde ik amper. Ik was diep in gedachten aan het bedenken hoe ik mijn ‘plan’ het beste kon uitvoeren. Ruw werd ik opgeschrikt uit mijn gedachten. Een automobilist toeterde hard, ik zag nu pas dat ik op de linker weghelft fietste. Snel stuurde ik terug naar de rechter weghelft. In de verte kwam de toren van de dorpskerk al tevoorschijn. Vroeger vond ik het vervelend dat ik zo ver van school woonde, tegenwoordig vind ik het wel fijn. Op de fiets kun je fijn nadenken, en in de polder maakt het normaal gesproken niet zoveel uit hoe gevaarlijk je fietst, er rijden bijna geen auto’s. Ik voelde een spetter op mijn neus vallen. Langzaam droop de spetter naar beneden over mijn kin. Ik tuurde naar de hemel, dreigende wolken hingen boven me. Ik begon harder te trappen, mijn regenbroek had ik in mijn kluisje laten liggen en ik had geen zin om drijfnat te worden. Ik fietste de bewoonde wereld weer in. Het begon nu echt harder te regenen. Ik zette mijn versnelling hoger en fietste nog wat harder. Na nog een paar minuten fietsen was ik eindelijk thuis. Ik duwde de klemmende poortdeur open en zette mijn fiets in de schuur. Als verdoofd liep door de tuin de keuken binnen. Ik was te erg bezig met mijn plan om mijn moeder op te merken. Mijn moeder had sinds Annelies’ vermissing niet meer gewerkt. Ze zei dat ze niet meer goed kon functioneren. Mij maakte het niet veel uit, ik ging toch mijn eigen gang wel.
‘’Leyla! ‘’. Geschrokken keek ik op. ‘’Je thee’’ zei mijn moeder terwijl ze naar het kopje wees dat nog net bleef staan op het randje van de tafel. Voorzichtig duwde ik het kopje recht. Ik moet écht beter gaan opletten.

Nog steeds verder? (:

ja hoor! ik kan me de omgeving enzo ook vrij goed in beelden, dus dat vind ik echt fijn als dat zo goed omschreven wordt :wink:

ik ben echt benieuwt hoe het afloopt

Bedankt voor het compliment! Ik probeer zelf ook tijdens het schrijven het allemaal voor me te zien, dat is fijner om te schrijven :slightly_smiling_face:

ja precies, dat probeer ik meestal ook, geen idee of je wel is naar mijn verhaal hebt gekeken.
succes in ieder geval, ben je al verder?

Nee ik heb je verhaal nog niet bekeken, zal 't gelijk even doen! :slightly_smiling_face: En, i kben wel verder, misschien zet ik er dalijk nog wat op.

nieuw stukje! nog tips/op- of aanmerkingen?

Met mijn tas in mijn handen liep ik met twee treden tegelijk de trap op. Ik kon het niet laten om nog een blik in de kamer van Annelies te werpen. Alles lag er nog zo bij als voordat ze wegging . Haar bed onopgemaakt, kleding overal over de vloer verspreidt en overal foto’s. Annelies is gek op fotograferen. Sinds dat ze voor haar 10e verjaardag een wegwerpcamera kreeg, is er geen fotocamera meer weg te denken uit Annelies haar handen. Ik sloeg de kaft van een van haar fotoboeken open. Als eerste verscheen er een foto van Annelies achter een aardbijencocktail in Frankrijk. Uit alle macht probeerde ik de tranen tegen te houden. Wanneer ik de bladzijde omsloeg en Annelies samen met mij op een bankje in Zuid-Frankrijk zag zitten, hield ik het niet meer. Zoute druppels slopen over mijn wangen naar beneden met vage, zwarte strepen van mascara op mijn wangen als gevolg. Snel veegde ik met de rug van mijn hand de tranen weg. ‘’Huilen helpt niet, sterk zijn wel’’ mompelde ik een aantal keer achter elkaar in mezelf. Met mijn mouw veegde ik de laatste traan weg en sloeg snel het fotoboek weer dicht. Genoeg gehuild voor vandaag. Voorzichtig liep ik naar mijn eigen kamer en sloot de deur. Ik startte mijn computer op. Voor de vorm deed ik een wiskundeboek open. Ik zou eigenlijk wat meer aan school moeten doen, met deze cijfers zou ik het jaar niet halen. Toen de computer opgestart was zocht ik nog wat meer informatie op over het zomerkamp…

Op 23 juli zou het zover zijn. Om 12 uur ’s middags verzamelen op het Centraal Station van Utrecht. Vervolgens zouden we met een bus naar Caorle gaan. Waar wij allemaal een sportieve twee weken vol zon, strand en vooral zee te wachten stonden. Zo vermeldde de website van kamp Dorrunga. Ze moesten eens weten…

Dubbelpost…

Ja doorgaaan!! X

Nieuw stukje. :slightly_smiling_face: Nog tips of iets?

4 maanden later

Ik hoorde het schelle, scherpe geluid van de deurbel. Ik liet mijn koffer voor wat hij was en rende vlug naar beneden. ‘’Miees!’’ Michelle stond met haar grote gele koffer in de gang. Gelukkig had ze ook haar grote rugzak om. Weglopen met een grote hutkoffer was niet echt aan te raden… Maar twee weken zeilen met alleen een rugzak was ook zo verdacht tegenover je ouders. ‘’Kom je mee naar boven Mies, ik moet de laatste spullen nog inpakken’’ vroeg ik aan Michelle terwijl ik al halverwege de trap was. Ik had de vraag niet eens hoeven stellen, ze had haar jas al uitgetrokken en liep bijna achter me. Dat was zo fijn van Michelle, je hoefde haar nooit iets uit te leggen of te vragen, ze wist het gewoon. In mijn kamer aangekomen sloot ik de deur meteen, ik had geen behoefte aan meeluisterende ouders. Samen met Michelle nam ik de inhoud van mijn tas door, Michelle had thuis een lijst gemaakt van wat we allemaal bij ons moesten hebben. Nog een ander pluspunt aan Michelle als je beste vriendin hebben: niemand kon zo goed plannen als zij. ‘’Tandpasta, tandenborstel, slaapmatje, een bidon, zaklamp… ‘’ riep Michelle. Ik controleerde of ik alles bij me had. In mijn koffer had ik de onnodige dingen gedaan waarvan verwacht werd dat je ze mee zou nemen. Een tweepersoons slaaptentje lag al in de achterbak van mijn vaders auto. Ik heb geen idee hoe we dat tentje dadelijk mee moeten dragen, maar dat zien we dan wel. En anders slapen we in de open lucht.

upje voor mezelf. :grinning:

Door door door.
echt leuk!

spannend!!

Nieuw stukje, ik wil er een beetje snel doorheen omdat ik door wil naar het ‘echte’ verhaal. :stuck_out_tongue: Maarja, nog iemand tips of commentaar? En moet ik nog doorgaan?

Er werd drie keer op mijn kamerdeur gebonsd waarna hij met een zwier open gegooid werd. Het kalende hoofd van mijn vader verscheen om de hoek van de deur. ‘’ Leyla, we vertrekken over 10 minuten, zorgen jullie dat jullie dan beneden staan? ‘’ zei hij, terwijl hij afkeurend naar de vele bagage van mij en Michelle keek. ‘’Moet dat echt allemaal mee dames?’’ vroeg hij met een afkeurende trek rond zijn mond. Tsja, wat mij betreft hoeft alleen het hoognodige mee, dacht ik bij mezelf. ‘’Ja pap.’’ zei ik, en ik probeerde zo onschuldig mogelijk te kijken. Liegen ben ik nooit goed in geweest dus ik hoopte dat al mijn leugens een beetje geloofwaardig overkwamen. ‘’Pap… jij wilt mijn koffer wel naar beneden dragen toch?’’ vroeg ik met mijn liefste stem. ‘’Wat denk je zelf… ‘’ klonk het brommende antwoord van mijn vader. Michelle greep het hengsel van mijn rugzak, haar koffer had ze beneden laten staan. ‘’En je pakt niet eens mijn koffer?’’ vroeg ik lachend aan haar. Ze schudde haar hoofd, waarbij haar blonde staart meezwiepte op haar schouder. Met een zucht pakte ik mijn eigen koffer op en droeg hem de trap af naar beneden. Beneden aangekomen pakte mijn ‘behulpzame’ vader toch m’n koffer toch nog over. Met grote passen beende hij naar de auto en met een plof belandde mijn koffer in de achterbak. De gele hutkoffer van Michelle en onze tassen legden we er ook bij. ‘’Zo, zijn jullie klaar om te gaan dames?’’ zei mijn vader met een gemaakte glimlach. Mijn moeder deed ook haar best om vrolijk over te komen, maar zonder veel succes. Je zag dat ze hard op haar kiezen beet om de tranen te voorkomen, ze was natuurlijk bang dat er met ons hetzelfde zou gebeuren als met Annelies, ze zou dalijk wel de schrik van haar leven krijgen als wij ook ‘vermist’ blijken te zijn. Als Annelies terug is zal ze die schrik vergeten zijn, nam ik mij maar voor.

Allemaal namen we plaats in de auto, de motor begon zacht te brommen toen mijn vader de sleutel omdraaide in het contact. Daar gaan we dan, dacht ik bij mezelf. Op weg naar Dorrunga, op weg naar Annelies.

uuupje. :woman_student:

omhooooog! :grinning_face_with_smiling_eyes: