Verhaal: Geen uitweg

Hey Girlscene lezeressen! Ik ben al een lange bezoekster van Girlscene en kom altijd leuke verhalen tegen. Ik wil een poging wagen om mijn eigen verhaal met jullie te delen. Het is een echt gebeurd verhaal en betekent veel voor me. Daarom zal ik mijn verhaal met gevoel en uit hart voor jullie schrijven.

Daar ging ik weer, onderweg naar school. Ik herinner me niet eens meer hoe ik ben opgestaan. Ik heb geprobeerd om me zo verzorgd mogelijk op te maken. Maar ja, hoe moet dat dan elke dag? Mijn vriendinnen beginnen zorgen om me te maken… En hij? Beseft hij geen eens dat hij zoveel schade aanricht? In plaats van dat we lief en aardig tegen over elkaar kunnen zijn, althans ik ben de gene die me daaraan probeert te houden en hij de gene is die het verpest, kan hij me alleen pijn doen. Ben ik zo dom om mijn eigen fouten niet te kunnen zien? Of heb ik echt geen fouten? Ik ga uit van de tweede, maar met angst. Want elke verdomde dag, eindig ik met tranen en schuld. Een schuldgevoel, die ik krijg uit gezeur en geweld van hem.

Ik kom de school binnen. Zoals altijd staat mijn hoekje leeg. Ik ga in mijn hoekje staan en luister aandachtig naar mijn muziek. Hanna komt binnen en wordt gelijk enthousiast, wanneer ze mij ziet. `GABY´, schreeuwt ze en rent mijn richting op, om me met een grote omhelzing te ontvangen. Ik ben al genoeg uitgeput en voel mijn schouders niet meer van haar omhelzing. Oh ja, mijn schouders… Ook bedankt. ´Hoe gaat het met je? Je ziet er weer uitgeput en vermoeid uit. Niet weer een ruzie hé?´, vraagt ze met afkeuring. ´Nee, Hanna. Gewoon slecht geslapen. Niets aan de hand´.
Wanneer de bel gaat, lopen we naar de derde verdieping. We beginnen onze dag met aardrijkskunde van onze mentor. Ik loop naar de achterste banken en zit voorzichtig op een van de stoelen. Hanna gaat voor me zitten, want als ze naast me zou zitten en Chris binnen zou komen, wat hij nauwelijks doet het eerste lesuur, zou hij op een of ander manier een reden vinden om boos op me te worden. ´Heb je je huiswerk gemaakt, dushi?´, vraagt ze. Natuurlijk probeert ze me op te vrolijken.´Ja skatje´, antwoord ik en lach even met haar mee, maar precies op dat moment komt Chris binnen lopen. Waarom vinden bij mij altijd zulke dingen plaats? Hij kijkt me voor een paar seconde nauw aan. Ja, je verwachtte dat ik hier zou zitten met tranen hé? Mooi niet. Hij loopt kalmpjes naar me toe en neemt plaats in de andere stoel. ´Hey Hanna, alles goed?´, vraagt hij aan Hanna. ´Mij kan niemand overstuur maken hoor Chris, dankjewel dat je het vraagt´, antwoordt ze sarcastisch. Chris schendt haar een nep lachje en kijkt me weer strak aan. Natuurlijk, altijd weer dat blik, die mij bang moet maken. En ook ik schend hem een nep lachje en kijk voor me. Wanneer de meester wat begint uit te leggen, knijpt Chris in me arm en trekt me voorzichtig naar zich toe. ´Je dacht toch niet, dat ik je zou vergeven hé? Vieze trut´, zegt hij op een fluistertoon, dat niemand kan horen. ´Laat me los´, protesteer ik op een zachte toon. ´We zijn nog niet klaar, meisje. Je gaat op me wachten in de pauze. En als je waagt weg te vluchten, krijg je grote problemen.´ Shit! Weer een bedreiging, die mijn dag slechter maakt. Ik ben het zat om mijn moeder elke dag in de ochtend een soort van afscheidskusje te geven, omdat ik elke verdomde dag mijn einde zie bij hem. Ik kan het niet meer verdragen. God, help me en geef me een uitweg…

Heftig!
Knap dat je het kan en durft op te schrijven!

Ga je nog verder??