[Verhaal] Geen uitweg meer (af)

Hi!

Ik ben bezig met een verhaal dat ik inmiddels wel een naam heb gegeven, ik ben heel erg benieuwd wat jullie vinden dus plaats ik hier wat. Ik plaats steeds wat kortere stukjes. Inmiddels is dit verhaal helemaal afgerond, maar nog steeds ben ik benieuw naar jullie meningen en tips!

Intro
Wat doe je als je geen uitweg meer ziet? Wat als je er helemaal doorheen zit en er niemand is om je te helpen? Soms zijn de gevolgen dan niet te overzien….

Ilse was ooit een normaal tienermeisje dat nooit problemen had. Na de dood van Bas en haar vader werd haar leven een hel. Haar moeder neemt de overhand en Ilse heeft niets meer te vertellen. Haar moeder is een heks, een monster en slaat haar dagelijks. Ilse raakt verstrengeld in het dagelijkse ritueel en maakt zichzelf helemaal kapot. Al helemaal als het onwerkelijke waarheid lijkt te worden.

Het verhaal is ook te vinden op wattpad (ge-update tot hoofdstuk 15, hier ben ik al aan het einde van het verhaal)
wattpad: geen uitweg meer

Gemaakt door: Erica

Het verhaal

Proloog

Ik zat, dat was het enige wat ik nog kon. Alles was mij afgenomen. Alleen mijn leven had ik nog. Om mij heen klonk geschreeuw, maar ik zat alleen, stil in een hoekje. Terwijl ik een hap van mijn brood nam keek ik om mij heen. Ook al waren ze het niet waard. Niemand hielp mij toen ik het nodig had. Toen de hulp welkom was liet iedereen mij stikken. Ik verplaatste mezelf met moeite naar de prullenbak en deponeerde mijn brood erin. Ik haatte het leven op deze manier. Het ging zo niet langer.

Dus ik had mijn beslissing genomen.

Hoofdstuk 1

Ik, Ilse van Zanten, stond voor de spiegel en bekeek mezelf. Ik was zestien, zat in Havo 4, had lang blond en golvend haar. Menig personen waren jaloers op mijn haar. Ik vond mezelf lelijk en belachelijk, maar ondertussen wist ik dat dat niet zo was. Mijn leven was heel ‘normaal’. Ik was vrijgezel, geen enkele jongen zag mij staan, had een goede vriendin en twee minder goede vriendinnen. Ik had het altijd leuk en was altijd vrolijk, behalve als mama mij sloeg.

Emma was mijn beste vriendin. Ze was zestien en zat in Havo 4. We waren al beste vriendinnen sinds de basisschool. Veel mensen zeiden dat vriendschappen op de basisschool kapot gingen als je naar een andere school ging. Maar bij ons was de vriendschap nog net zo sterk.

Emma was verliefd op Sander, de mooiste en een van de populairste jongens van school. Ik was ook verliefd op hem, maar dat wist niemand. Het was een van de weinige geheimen die ik voor mijn beste vriendin had. Ik haatte liegen en geheimen, maar het kon gewoon niet anders. De waarheid kon ze niet aan. Nu ik het zo zeg klinkt het vreselijk dom en stom. Maar mijn beste vriendin en ik zaten achter dezelfde jongen aan die al bezet was. Lachwekkend, zo zou je het ook kunnen noemen.
Emma vertelde al weken hoe geweldig ze Sander vond en hoe ontzettend verliefd ze was. Er was alleen één probleem: Sander had een vriendin. Dus alles was nutteloos. Hij had al drie maanden met Noa een van de mooiste meiden op onze school. Ik vond het erg van mezelf dat ik had bijgehouden hoe lang hij al met Noa ging, ik vond het nog erger dat ik hoopte dat het stuk zou gaan tussen die twee. En nog het meeste hoopte ik dat hij uiteindelijk voor mij zou kiezen en dat Emma mij zou begrijpen. Dat ze mijn keuze zou accepteren. Ik voelde me ontzettend schuldig over de gedachte die constant door mijn hoofd spookte. Maar het was nou eenmaal zo, het kon niet anders, ik kon er niet om heen. Ik was verliefd en dat stopte je niet zomaar weg.

Ik volg :upside_down_face:

Nog een stukje :slightly_smiling_face:

Mama was een heks, ze sloeg, met of zonder reden, het maakte haar niet uit. Thuis komen was een van mijn grootste angsten.
Mijn broer Bas en papa waren dood. Ze waren er niet meer om mij te beschermen. De eerste keer dat ze mij sloeg was het ergst, ik lag op bed te huilen. Ik miste mijn vader en Bas, ik had immers een goede band met beide mannen.
‘Hou je smoel!’ schreeuwde mijn moeder toen ze boos mijn kamer binnen kwam. Buiten sjeesde de auto’s langs en kletterde de regen luidruchtig op de straten, binnen hoorde je alleen het geschreeuw van mama. Ik wist het nog goed, ze had een rood jurkje aan, met hoge zwarte pumps eronder. Ze was net uit geweest en haar mascara was uitgelopen.
‘Ik mis ze,’ jammerde ik. Ik keek mijn moeder met betraande ogen aan.
‘Zeur niet, je weet niet hoe het voor mij is! Ze hebben mij alleen achter gelaten!’ riep mama terwijl ze naast mijn bed was gaan staan. Het stak me, ze was alleen? Ik was er toch nog? Ik, haar bloedeigen dochter was toch ook iemand? Eigenlijk wou ik mijn gedachten niet hardop uitspreken maar ik deed het toch.
‘Alleen, je hebt mij toch?’ vroeg ik. Mama schudde haar hoofd en lachte naar me. Alsof ze wou zeggen : ‘Jij, jij bent niets, jij bent slechts een vreselijk mormel.’ Ze zei het niet.
Ineen raakte haar hand mijn gezicht, tranen sprongen in mijn ogen. Daarna liep mama weg. Ik begreep het niet en ze negeerde mij de hele dag. Ze liet mij wegrotten, alsof ik niets waard was. De volgende ochtend gebeurde hetzelfde; ze negeerde mij.
In avond schrok ik wakker van geklop op mijn deur. Mijn maag maakte net zoveel lawaai als een voorbij razende trein en mijn mond was gortdroog. Ik had immers nog niets gegeten of gedronken. Het interesseerde mij niets, niets interesseerde mij. Ik was kwaad. Ik negeerde het geklop en draaide mijn gezicht naar mijn roze muur. Samen met Emma had ik de muur in verschillende tinten roze geverfd. Aan de muur hingen foto’s, foto’s van Bas en papa, maar ook van de leuke momenten met mijn vriendinnen.
Er klonk nog meer geklop. Een deur opende en mama liep mijn kamer binnen. Ik bleef naar de muur kijken terwijl mama naast mijn bed ging staan.
‘Het spijt me,’ had ze gezegd, vervolgens verliet mama mijn kamer. Ik geloofde haar sorry niet. Zacht snikkend bleef ik achter, maar ik besloot voor altijd te zwijgen over de vreselijke klappen.
Klappen kwamen steeds vaker en steeds harder, de pijn was vreselijk en niemand mocht het weten. Ook Emma wist van niets, zij wist niet wat er gaande was en dat zou voorlopig ook zo blijven. Telkens was mijn lichaam bont en blauw en moest ik vreemde smoesjes bedenken om niet met mijn vriendinnen mee te gaan zwemmen. De klappen betekende lange mauwen en je rot zweten in de zomer. Ik kon er niets tegen doen, het gebeurde gewoon. En ik maar liegen tegen leraren en mijn vriendinnen. Niemand die wist wat ik voelde, of wat er in mij omging.
Gister nog stond mama vroeg bij mijn bed, zonder enige reden begon ze op mij in te slaan. Met als gevolg de helse pijn. De tranen maakten mijn wangen nat en lieten mijn mascara uitlopen. Ik schreeuwde om hulp, maar er was niemand. Niemand om mij te helpen.
En daarvoor had ik al een gekneusde vinder: een paar trappen en het was zo gebeurd.
Pijn beheerste mijn leven, al drie jaar lang.

Dit is trouwens nog een beetje een vertel gedeelte waarbij je Ilse leert kennen, later begint ze echt dingen mee te maken xd Om het zo maar even te zeggen.

iemand?

Go on… :upside_down_face:

ik volg ook!

Wauw, wat een dramatisch verhaal. Op de een of andere manier bleef ik doorlezen en dat is een goed teken, goed gedaan.

Alleen zou ik wel willen weten waarom de moeder van Ilse haar dochter slaat, want er moet meer achter zitten dan enkel het verlies van haar man en zoon. Ook ben ik benieuwd hoe het afloopt met die jongen.

Ik volg in ieder geval xD

In wiskunde was ik echt een ramp, het klinkt als een cliché, iedereen noemde zichzelf een ramp in wiskunde, op een enkeling na. Maar ik was écht een ramp in wiskunde. Ik kon niets, wat best wel bij mij paste.
Als ik geen fatsoenlijk cijfer zou halen zou ik nooit over gaan naar mijn laatste jaar, dan zou ik nooit van die school af zijn en zou ik nooit op kamers kunnen wonen, iets wat ik graag wou sinds papa en Bas er niet meer zijn.
Als ik dit jaar niet zou halen was ik een nul, een grote loser, dat waren mama’s woorden. Misschien was het ook wel zo, misschien was ik ook wel een nul. Ik kon niets, zelfs niet over gaan naar mijn examenjaar.
Mama zou gaan schreeuwen, ze zou me slaan als ik geen voldoendes zou halen. Ik was blij met een vier, dan ging mijn gemiddelde omhoog. Maar thuis barstte de hel los met dat cijfer. Mama kon het niet hebben, ik was niet perfect genoeg voor haar. Op verzoek van mijn wiskunde docent en mama kreeg ik bijles. Ik wilde niet, maar het moest. Het moest om de klappen en de helse pijn te voorkomen.
De bijles zou ik krijgen van een jongen uit 6 vwo, misschien was het zelfs wel een goede vervanger voor Sander. Ook al kon dat bijna niet, Sander was echt perfect.
Mama wilde eigenlijk dat ik bijles zou krijgen van een meisje, want stel je toch voor dat haar dochter verliefd werd en iets met een jongen kreeg. Ze wilde dat ik oud zou worden met zestig katten en een kanarie. Nou, daar had ik alles behalve zin in. Vooral een kanarie, wat moet ik ermee?

Waauw wat mooi & spanned
Ik volg (:

Dankje :slightly_smiling_face:

Het was donderdag, ik had mijn eerste bijles. Mama had mij nog op het hart gedrukt dat ik direct na de bijles thuis zou komen, dus geen afspraken met vriendinnen en al helemaal geen afspraken met bijlesleraren of andere jongens. Mama was panisch, waarom wilde ze mij niet gelukkig zien?
Het liefst kwam ik eerder thuis, dan sloeg ik die bijles over. Het was voor het eerst dat ik ergens meer tegen op zag dan op het thuiskomen.
Ik liep richting het lokaal waar mijn bijles zou zijn. Er heerste een vervelende stilte in het lokaal waar ik wachtte. De doodse stilte werd vervelender tijdens elke minuut dat ik wachtte. De tijd tikte voorbij, maar er kwam niemand. Gelukkig, geen bijles.
Toch wachtte ik even. Mijn boeken lagen al opengeslagen op de goede bladzijden, maar het leek nutteloos. Er zou toch niemand op komen dagen. Wie wilde mij nou bijles geven? Wie wilde mijn hoofd vrijwillig zien?
Ik wachtte vijf minuten toen ik door had dat ik in het verkeerde lokaal zat. Echt een Ilse-actie. Ik bedankte de man die mij vroeg waarom ik in een aardrijkskundelokaal wachtte op een wiskundebijles. Snel pakte ik mijn spullen bij elkaar en liep ik het lokaal uit terwijl ik de rode tas over mijn schouder sloeg. Ik liep de trap af en ging bij elke stap langzamer lopen. Stiekem hoopte ik dat ik te laat was en dat de jongen al weg was. Ik sloeg links af en liep de gang in, de wiskundegang dit keer. Ik versnelde mijn wandelpas en lip met een rood hoofd het lokaal binnen.

Daar schrok ik mij dood.

Oehhh leuk ik volg :slightly_smiling_face:

ik volg, ga maar verder :grinning:

Ik heb echt een enorme voorraad van dit verhaal :slightly_smiling_face: (driekwart van compleet verhaal ongeveer)
alleen ik ben aan het herschrijven en dan plaats ik pas hier, dus daar moet ik niet mee achter gaan lopen. Maar hier nog een stukje:

Achter het bureau zat Sander, ik keek hem aan als een domme koe en voelde gewoon dat hij verkeerd zat. Het moest zeker wel. Dit kon niet.
‘Jij bent zeker Ilse?’ vroeg hij.
Het was wel waar. Ik kreeg bijles van Sander.
Ik knikte en nam met een glimlach plaats bij het tafeltje voor het bureau.
‘Ik ben Sander,’ zei hij. Hij schudde mijn hand en ik glimlachte naar hem. Ik voelde mijn hoofd rood aanlopen en keek snel weg. Zeg iets slims, doe iets, maak indruk!
‘Sorry ik zat in het verkeerde lokaal’ zei ik. Fout, dit was niet slim, zo maakte ik alles behalve indruk. Nu was ik gelijk de sukkel die niet eens een lokaal kon vinden in de school waar ze al vier jaar zat. Goed gedaan Ilse. Ik lachte nog een keer naar Sander, de bloedstollend knappe jongen. Ik smolt weg toen ik in zijn diep heldere blauwe ogen keek. Zijn blonde haren krulde in zijn nek en stonden alle kanten op. Hij zag er geweldig uit. Ik zag hoe hij op stond en bij het bureau bleef staan, Sander keek mij verwachtingsvol aan. Ik pakte mijn boek en sloeg het op een random pagina open.
‘Misschien moet je het goede hoofdstuk even voor je pakken,’ zei Sander. Een schaamte gevoel borrelde direct op. Ik bladerde door naar het goede hoofdstuk en keek naar het bord.
Ik wist dat ik bloosde en een achterlijke indruk achterliet. Ik was hier zo slecht in.
Trillende handen lieten het potlood dat ik vast had constant vallen. Ik kon niets meeschrijven omdat ik het nodig vond om te trillen als een rietje. Het flesje water stond verleidelijk het hoekje van mijn tafel. Ik nam een slonk, in de hoop iets rustige te worden. In films werkte het op zulke momenten, dus nu misschien ook. Langzaam dronk ik het hele flesje leeg, maar werd er helemaal niet rustig van. Niets hielp.
Sander schreef het bord vol met formules en oplossingen. Als mij niet verteld was dat dit wiskunde was had ik het voor chinees aangezien. Ik kraste wat onleesbare dingen in mijn schrift en probeerde naar zijn uitleg te luisteren. Ik snapte het ongeveer, maar mijn gedachte was er totaal niet bij.
Hij was knap.
Waarom zoende ik hem nu niet? Waarom zat ik nu niet dicht tegen hem aan gedrukt? Waarom was dat de taak van Noa en niet die van mij? Ik sloot mijn ogen en zag hoe Sander zijn lippen op de mijne drukte. Er verscheen een brede lach op mijn gezicht.
‘Ilse? Ilse?’
‘Huh? Ja, sorry,’ stamelde ik toen ik uit mijn dagdroom werd gehaald. Sander lachte en ging weer verder mijn zijn bijles.
Sowieso had verliefd zijn op Sander geen zin, ik kon het Emma niet aandoen. Emma was mijn beste vriendin en verliefd op Sander, zij had meer kans, was leuker en liever. Mama zou mij trouwens ook slaan als ik verkering zou hebben.
De uitleg ging door en ik probeerde mij op iets anders te concentreren dan op de prachtige jongen voor de klas. het lukte niet, ik kon alleen maar denken aan Sander en dat hij hier voor mijn neus stond. Emma zou nu spontaan slecht willen zijn in één van haar beste vakken.
Een rilling liep over mijn rug. Het was koud. Het raam stond wagenwijd open. Buiten was het wel warm , voor de tijd van het jaar dan.
Sander vroeg mij of ik de opdracht even wou maken, ik knikte slechts en boog mij over mijn schrift heen.
4x+5x2 = 0 stond er op het bord geschreven. Ik schreef het over en bleef naar het lege vel papier voor mij staren. Ik snapte er niets van, ik zal wiskunde nooit begrijpen.
Zeven minuten lang keek ik naar een leeg papiertje en een som die zich niet uit zichzelf oploste. Net leek het veel makkelijk. Sander begon door te krijgen dat ik er niets van begreep en ging vlak naast mij zitten. Ik voelde zijn lichaam dicht tegen de mijne aan. Mijn hart maakte een sprongetje en een hele horde vlinders vlogen door mijn maag.
Ik was gewoon smoorverliefd op die jongen, zo erg was het nog nooit geweest.
Hij hielp mij met de som en ik deed alsof ik alles heel goed begreep, anders ging hij mij misschien nog dom vinden. Ook al vond hij dat waarschijnlijk al.
Emma’s gezicht spookte door mijn hoofd, ik zag precies voor me hoe ze zou kijken als ik haar vertelde over mijn verliefdheid.
Ik voelde me schuldig, ik had zoals mijn docent levensbeschouwing het noemde last van morele gedachtes. Ik vertelde iets heel belangrijks niet. Eigenlijk twee belangrijke dingen niet. Ik was een slechte vriendin, ik voelde me schuldig. Verliefdheid overkwam je gewoon, daar kon je niets aan doen, maar aan dat zwijgen kon ik wel iets doen.
Ik had het kunnen doen, nu was het al te laat.

wow dit stukje was best wel lang :stuck_out_tongue:

Maar super mooi!
Thumbs up!

Dankje :slightly_smiling_face:

Upje ? :slightly_smiling_face:

Leuk leuk leuk ben nu al een fan haha ik hou van je schrijfstijl als ik dit zag liggen in de bieb zou ik het zeker lenen als het ware :slightly_smiling_face:

Dankje :slightly_smiling_face: