[Verhaal] ➳ ♦ Gebroken harten en geknakte ego's [AF!]

Thanks! :slightly_smiling_face:
Ik noem ze zelf trouwens Rosh. Eigenlijk Rash, maar dat vond iemand klinken als uitslag, haha :stuck_out_tongue:

Nog een stukje, gewoon omdat het kan :smirk:


11. Jongens versier je niet in gele rubberlaarzen

Je kon veel over Sofie zeggen, maar als ze ergens goed in was, dan was het wel met blush en foundation. In het opmaken van mensen blonk ze uit. Haar smokey eyes? Picture perfect.
‘Zit eens stil!’ siste ze, een mascaraborstel in haar hand. ‘Anders prik ik je ogen eruit met dit!’
Het onschuldige borsteltje werd een wapen, een levensgevaarlijk mes in haar hand. Ik wilde er niet over nadenken dat ze waarschijnlijk echt mijn ogen eruit zou kunnen halen als ze dat wilde.
‘Ik meen het,’ voegde ze toe met een dreigende grom aan het einde.
Zuchtend ging ik rechter zitten en ik liet Sofie haar werk doen. Er was één nadeel aan het laten doen van je make-up door Sofie: je moest lang stil zitten en daar zou ik nooit een voldoende voor halen.
‘Zal ik zo wat kleding pa-’ begon ik, maar ik werd afgekapt door een heftig en fel ‘Nee!’ uit drie monden.
Aubrey vervolgde op een vriendelijkere toon: ‘als we jou je gang laten gaan, dan kun je ons wel de Yellow Rain Boots Squat noemen. Jongens versier je niet met gele rubberlaarzen aan je voeten, dat is nog nooit iemand gelukt. Bovendien krijg ik stinkpoten door rubber.’
‘Het is de perfecte kans voor een originele openingszin,’ zei ik, terwijl ik met mijn neus snuivende geluiden maakte. ‘En iedereen krijgt stinkvoeten erin, ook die leuke jongen. Ik denk trouwens niet dat hij meteen aan je voeten gaat ruiken, behalve als hij daar natuurlijk op kickt.’
Toen zuchtte ik dramatisch en sloot mijn ogen. Mijn vriendinnen waren soms te vermoeiend.

Het leek twintigduizend lichtjaren later toen Sofie me een spiegel aanreikte en haar make-up begon te verzamelen. ‘Misschien moet je overwegen om geen nieuwe Victoria’s Secret Angel te worden, maar hun visagiste,’ zei ik, terwijl ik mezelf in de handspiegel bewonderde. ‘Je bent hier zo goed in en niemand heeft een perfect figuurtje zonder putjes, grote tieten, een taille van vijftig centimeter en benen van twee meter. Niemand doet eyeliner zo strak als jou en ik ken niemand die beter is in smokey eyes.’
De paarse oogschaduw liet mijn ogen perfect uitkomen, de lichte lippenstift gaf een illusie dat ik perfecte hartvormige lippen had.
‘Ik lijk zowaar wel een lekker ding.’
‘Je bent ook best leuk als je al je rare kleding weg zou gooien en als je een keer niet denkt: hoe meer kleur, hoe beter.’ Ze knikte naar mijn benen die onder mijn paarse rokje uitstaken. ‘En een paarse rok met die gele laarzen is niet hip, Road. Nooit.’
‘Wat is er mis mee? Wordt dit niet altijd de perfecte festivaloutfit genoemd? Dat claimen die tijdschriften die jij leest toch altijd? Dat dit hip is en dat je je eigen stijl moet vinden.’
‘Niet als dat inhoudt dat je regenlaarzen aan moet trekken. Daar komt alleen Kate Moss mee weg op Glastonbury.’
Ik wiebelde met mijn tenen. ‘Mogen Allstars wel of zijn die voorbehouden aan jongens met warrig, maar sexy haar dat eruitziet of ze zo uit bed gerold zijn, terwijl er in werkelijkheid een pot gel per keer in gaat? Of mogen alleen schoenen die tien centimeter aan mijn lengte toevoegen?’ Ik gebaarde naar de roze pumps aan Sofies eigen voeten. Waar de rest van ons meestal dansend op gympen door het leven ging, was dat voor Sofie natuurlijk veel te saai.
‘Dat is beter dan geel rubber,’ zei Emma toen en ik keek haar met een frons aan.
Meestal was Emma degene die haar mond hield, behalve als iemand het nadrukkelijk vroeg. Dan gaf ze haar mening, maar hij was in elk geval altijd eerlijk.
‘Nou, ik hou mijn laarzen aan. Ik wil toch geen jongens versieren. Waarom zou ik me dan wel moeten kleden of ik zin heb in een avontuurtje? Bovendien ben ik bezet.’
‘Ash zou het vast kunnen waarderen.’
Met een ruk draaide ik mijn hoofd. ‘Ash? Serieus? Ash? Als hij me echt leuk vindt - wat niet zo is - dan vindt hij me ook leuk in een vuilniszak. Of in een vleermuispak. Of in mijn Batmanpyjama.’

‘Je hebt je best gedaan, zie ik. Leuke laarzen.’ Cameron wees naar mijn laarzen en ik volgde zijn vinger voor ik me realiseerde over welk schoeisel hij had. Natuurlijk had hij het daarover. Ik had zijn hulp niet nodig om erop gewezen te worden wat ik aan mijn voeten droeg.
‘Jouw schoenen zijn een beetje saai,’ zei ik, terwijl ik zijn gympen - Allstars: check, warrig haar: check, sexy: totaal niet - bekeek. ‘Erg standaard ook.’
We hadden zonder problemen Camerons huis in kunnen lopen en nu bevonden we ons in de ruimtes die roken naar bier, cola, mixdrankjes, zweet en tieners. Vooral tienerjongens. O, en vergeet de parfums en deodorantgeuren niet die zich heerlijk gemixt hadden. Mijn vriendinnen was ik na tien minuten kwijtgeraakt.
Cameron duwde me een geopend flesje bier in mijn hand en ik pakte het aan, meer uit automatisme dan wat anders. Eigenlijk wist ik niet zo goed waarom ik het aanpakte.
‘Hoe kom je hier?’ vroeg hij toen, nadat hij een slok genomen had.
‘Achterop bij Aubrey. Zij is mijn bob, ze drinkt toch niet.’
Iemand liep achter ons langs en dat zorgde ervoor dat Cameron tegen me aan knalde. Ik gromde kwaad en de jongen haalde verontschuldigend zijn schouders op. Gelukkig had hij me een ongemakkelijke bierdouche bespaard door niet te morsen.
‘Anders kan ik je ook wel thuisbrengen, dan hoeft Aubrey niet om.’ Ash dook achter Cameron op en trok me tegen zich aan. Hij plantte zijn lippen op mijn wang - het bezorgde me een tintelend gevoel - voor een klapzoen. Ik rook de alcohol. Waarschijnlijk zou ik eerder zijn bob worden dan hij die van mij. Zacht duwde ik hem weg, maar zijn greep was te stevig om zijn hand om mijn middel weg te duwen.
Cameron keek geamuseerd toe vanaf de eerste rij en ik zag de glinstering in zijn ogen.
‘Haal je maar niets in je hoofd, meneer Davids. Er is nog altijd niets tussen ons.’
‘Nog niets,’ lispelde Ash met dubbele tong.
Ja, ik was zijn bob vandaag.

Na mijn tiende biertje voelde ik me beslist niet meer onbeschonken, al kon het me op dit moment niet eens meer schelen hoe ik thuis kwam. Desnoods sliep ik ergens op de vloer. Niet in Camerons bed, dat wilde ik niet. Zelfs niet met een aangeschoten hoofd. Dan was de vloer een betere optie. Ik wankelde naar de gang om een luchtje te scheppen. Sofie deed een poging tot zoenen met een jongen. Het zag er zo achterlijk uit dat ik moest lachen, maar ze hoorden het gelukkig allebei niet.
‘Dansen?’ lispelde een verleidelijke stem in mijn oor en er werd een arm om mijn middel geslagen. Ik keek naar beneden en ik bestudeerde de arm. Fijne haartjes, gespierd, een bekend litteken… met een ruk keek ik op, recht in het gezicht met de neus die ik nog altijd eens wilde breken. Maar hij zag er ineens schattig uit. Sexy misschien wel.
Ik gaf de drank de schuld van mijn gedachten, omdat het simpelweg onmogelijk was dat ik zo over hem dacht. Woorden als sexy pasten er niet bij als ik aan Ash dacht. Er was maar één Van de Sandt die ik leuk vond en dat was Ash absoluut niet. Hij zou het ook niet kunnen zijn.
Voor ik mezelf tegen kon houden, had ik al een hand door zijn haar gehaald. Het was nog altijd zo zacht als eerder, als voor die stomme weddenschap.
Hij greep mijn pols en trok me mee naar de woonkamer. Uit mijn hand kwam een klagelijk geluidje, maar hij hoorde het niet. Zelfverzekerd trok hij me mee door de massa van lichamen alsof hij precies wist waar hij heen ging.
De jaloerse blikken negeerde ik, omdat dit Ash was. Meisjes keken toch wel naar hem. Mensen wilden bij hem in de buurt zijn en ik mocht dat, maar ik wilde het niet. Ik kon hem aanraken als ik dat wilde. Ik kon mijn vingers door dat aanlokkelijke sexy haar halen en ik - Geschrokken trok ik mijn vingers weer terug die zich vervlochten hadden in zijn haar. Hij keek me aan met een scheve grijns aan. ‘Really, Road?’
‘Ash,’ zei ik ademloos.

Omg ik had rosh ook al verzonnen
Dus nouis het team Rosh awesome
Maar Nolan is ook zooo schattig,mag er een trio zijn​:sob::joy:
Stukkie?

Maar cam is ook schattig😭

Nieuw hoofdstuk! :slightly_smiling_face:
Het lijkt hier op het forum trouwens altijd zo weinig :frowning_face:

[b]
12. Giechelen is voor meisjes met gele regenlaarzen

Zijn vingers gleden langs mijn blote onderarm en mijn lichaam deed of zij het koud had. Ik was blij dat ik niet het door Sofie voorgestelde topje aangetrokken had.
‘Dit moet je aan, Road! Er zitten glitters op!’ had ze geroepen in een poging om mijn innerlijke ekster wakker te schudden.
Ik verwachtte dat er een langzaam nummer zou komen, want dat gebeurde in de film. In plaats daarvan knalde het foute Blurred Lines door de kamer. Ik kreunde zachtjes. Een langzaam nummer was dus serieus nog beter geweest dan dit.
Ash liet me los en begon te bewegen. Hij draaide met zijn heupen en het was bijna sensueel. Ik kon niets anders doen dan naar hem staren, dan kijken hoe hij zijn lichaam bewoog. Het voelde of ik betoverd was.
Met een vinger wenkte hij me en ik hoorde mezelf giechelen. Giechelen! Ik reageerde als de eerste de beste doos met een gigantische verliefdheid voor Ash. Normaal was ik allang weggelopen, had ik hem in zijn sop gaar laten koken, maar ik kon mijn ogen niet losrukken van hem en heupwiegend liep ik naar hem toe. Het bier was de enige schuldige aan deze situatie. Dat, en de wetenschap dat maandag niemand het meer zou weten, zorgde er ook voor dat ik moediger was dan anders. Hij graaide naar mijn middel en trok me met een brede grijns tegen zijn heupen aan. Ik voelde zijn bewegingen door de dunne stof van mijn rokje. Zijn warmte was fijn tegen mijn lichaam, troostend en ik ging mee in zijn bewegingen, mee in de muziek. Ik deed mijn best om een poging te doen om goed te dansen, al wist ik best dat ik niet kon dansen en danste als een dronken gans zonder enig gevoel voor muziek. Maar niemand zou het meer weten. Niemand.
Hij leunde tegen me aan en blies zijn warme adem in mijn oor. Het deed me grinniken, omdat het kietelde. Ik sloot mijn ogen om me mee te laten nemen in het moment. Blurred Lines ging over in een ander nummer en dit keer was het wel een langzaam nummer. Het was niet voor het eerst dat Ash me vasthield, maar het was wel voor het eerst dat het anders aanvoelde, dat het aanvoelde alsof we op een grens stonden en dat we die langzaam overschreden. Ik rook de alcohol en hij murmelde dronken woorden tegen mijn huid, terwijl we langzaam dansten, tegen elkaar aan bewogen.

Ik zag een beetje dubbel, terwijl ik naar de biertjes op de tafel keek. Met een grinnik schudde ik met een flesje om te kijken of hij echt leeg was. Mijn hersenen hadden plaatsgemaakt voor een heleboel watten.
‘Misschien moeten we maar eens naar huis,’ mompelde ik tegen Ash die me als plakband volgde. Hij humde iets onverstaanbaars en keek glazig uit zijn ogen. Waarschijnlijk zou hij meteen slapen als ik hem ergens in een bed stopte. Ik draaide om mijn eigen as, op zoek naar dat bed. Een slaapplek zag ik niet, wel Cameron die net langs kwam lopen. Wilder dan ik anders gedaan zou hebben, trok ik hem aan zijn mouw. Bij die beweging ging de jongen bijna neer en ik kon de lach niet binnenhouden. Hij vond het duidelijk minder grappig, hij keek me een beetje zuur aan.
‘Heb je…’ begon ik, over mijn tong struikelend, ‘ook een bed?’
Zijn wenkbrauwen gingen omhoog en zijn ogen schoten even van Ash naar mij en toen weer terug. Hij keek me veelbetekenend aan. ‘Heb je de weddenschap nu verloren? Goed gedaan!’ Hij wilde Ash een high five geven, maar hij miste zijn hand finaal. Het was duidelijk dat hij ook niet meer helemaal nuchter was, want hij vond het duidelijk behoorlijk grappig dat hij de hand van zijn vriend niet geraakt had.
‘Wat? Nee! Ash is moe, ik hoef geen bed. Wat… Waarom zou ik een bed moeten? Ik ga heus niet met hem,’ ik wees naar Ash, ‘liggen krikken, hoor! Ik heb een vriendje, een vriendje! Weet je wel wat dat is?’ Ik deed een stapje naar Cameron toe en prikte in zijn borst, terwijl ik omhoog keek in zijn ogen die glazig stonden. Ik moest omhoogkijken, omdat de jongen een flink stuk langer was dan ik. ‘Ik ben hem trouw, weet je. Ik ga heus niet liggen krikken met hem, weet je. Dat ga ik heus niet doen, hoor. Ash moet gewoon slapen,’ bromde ik.
Cameron hield zijn hoofd schuin. ‘Hij ziet er anders niet echt moe uit, hoor. Jullie willen gewoon een bed hebben om te rollebollen, ontken dat nou maar niet.’ Hij grinnikte en wilde een hand door mijn haar halen, maar ik deed een stap naar achteren. Daar had ik helemaal geen zin in.
‘Dan gaan we wel op het gras slapen,’ zei ik toen en ik trok Ash mee de gigantische tuin in.
Camerons tuin was beroemd, omdat hij was aangelegd door een bekende tuinarchitect. En berucht door de hot tub en het grote ronde zwembad in het midden. Ergens wilde ik erin springen en even overwoog ik het, maar een zacht knijpende hand hield me tegen en dit keer werd ík mee naar het gazon getrokken. Het leek of de halve school inmiddels naar buiten was gegaan. Uit het zwembad klonk gelach en gegil en ik twijfelde er niet aan dat sommige mensen geen bed nodig hadden voor de dingen die ze deden. We waren tenslotte allemaal tieners en die lopen over van de hormonen. Ik plofte naast Ash in het zachte gras en ik besloot dat dit een stuk uitnodigender was. Boven ons twinkelden de sterren en ik was blij met de heldere nacht.
‘Dit doet me aan vroeger denken,’ zei Ash zacht, mijn gedachten uitsprekend.
Als kinderen hadden we een blauwe maandag de sterren bestudeerd en toen was ik er van overtuigd dat ik astronoom wilde worden, in een sterrenwacht wilde werken. Ik was acht, dus dat kun je me niet helemaal kwalijk nemen. Het was in de tijd dat ik Ash nog niet zo heel stom vond, dat kwam pas toen we naar de middelbare school gingen en hij ineens populair werd. Populaire jongens worden nu eenmaal geen astronoom en ze kijken niet langer sterren met hun buurmeisje. Ze doen dan andere dingen met meisjes waar sterren niet per se bij nodig zijn.
Zijn stem leek van een andere planeet te komen toen hij dat zei, maar tegelijkertijd was zijn stem zo vertrouwd als het maar zijn kon en ik glimlachte tegen de lucht waar we onder lagen.
‘Weet je dat nog, Road?’
Ik knikte. ‘Ja.’
‘Dat lijkt zo lang geleden.’
‘Dat is het ook, we waren acht, negen. Zoiets.’
Naast me klonk gelach. ‘Die ene gezamenlijke vakantie waarbij we elke nacht onze tentjes uitslopen om naar de spaanse lucht te kijken. En waarbij Lavender ons betrapte en die dacht dat we andere dingen gedaan hadden.’
Bij die herinnering grinnikte ik. ‘Het was overduidelijk dat zij veel minder onschuldige dingen in gedachten had gehad.’ Het was de zomervakantie geweest voor we naar de middelbare school zouden gaan. We waren elf en we wisten niet dat we na die vakantie elkaar zouden mijden. In elk geval: ik mijdde Ash. Was het andersom eigenlijk ook zo? Ik kon het me ineens niet meer herinneren of het alleen van mijn kant kwam of ook van die van hem. Voor mijn zus was het duidelijk dat we hadden zitten zoenen onder de Spaanse sterrenhemel, maar ik was er toen totaal nog niet mee bezig geweest. Hoe dat bij Ash zat, wist ik niet. No way dat ik dat ging vragen.
De bonkende muziek kwam uit het vrijstaande huis en dreef de tuin in. Ik rolde op mijn buik en ik keek toe hoe er tieners op het terras stonden te dansen. Dit was niet alleen onze klas, dit was waarschijnlijk de halve school. Het leek op zo’n typisch feestje uit een Amerikaanse high school movie. Die foute films waar ik stiekem dol op was - niet dat ik dat ooit toe zou geven, want dan stond ik voor gek.
‘Hoe gaat het tussen Nolan en jou?’
Zijn vraag verraste me en ik voelde me verstijven. Ik deed alsof ik hem niet gehoord had, terwijl ik mijn hoofd in mijn armen begroef en met de neuzen van mijn laarzen het perfecte gazon kapotmaakte. Sorry, meneer en mevrouw Davids.
‘Road?’
Nu keek ik wel op, al wist ik niet zo goed waarom ik nu wel keek. Maar het maakte ook niet zo heel veel uit. Ik haalde mijn schouders op. ‘Wel goed, geloof ik. Het is niet dat we constant bij elkaar moeten zitten, daar houden we allebei niet zo van.’
‘Ik zie je niet vaak meer bij ons thuis de laatste tijd,’ zei hij zachtjes. ‘En ik hoor mijn broer de laatste tijd ook niet meer zo vaak over jou, dus ik dacht dat er misschien wat aan de hand was.’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, we hebben het gewoon druk met onze eigen dingen, denk ik. Niets bijzonders.’
Maar zijn vraag had me verrast en ik wist niet zo goed wat ik ermee moest. Eigenlijk wist ik zelf niet eens zo goed het antwoord. Nolan en ik waren de laatste tijd inderdaad minder close dan eerder en ik had eerlijk gezegd geen idee waarom. Met een zucht rolde ik op mijn rug en ik staarde naar de lucht, met in mijn oren de feestvreugde van de anderen. Waarschijnlijk was ik niet zo goed in feestjes en kon ik alleen het gazon van een paar extreem rijke mensen molesteren.

Tja nou Nolan nu moeten Ash en Road wel iets krijgen he. Je let niet goed op je meisje,sukkol :hammer:

Rosh, Asoad, Raoshd (hun namen door elkaar)
Wacht met smarttt op het nieuwe -hopelijk zeer groot- stukje!
En nog een vraagje,schrijf jij samen met duntax Roberts #2- Stole my heart van Levi en Zoë? aka Stuiterbal en Puntjes :beer: op Wattpad?

Klopt :slightly_smiling_face:
dun en ik zijn samen GoudenConfetti :wink:

Heeerlijk verhaal en ik vind de stukjes altijd groot genoeg hoor!

Oooh,ik wist niet wie goudenconfetti was,daarom vroeg ik het ff :blush:

Stukje :flushed:?

Nu wel :slightly_smiling_face:


13. Kots nooit op een trui van Armani

Het was een tijd stil toen er naast me een geeuw klonk en Ash rechtop ging zitten. Ik keek zwijgend toe hoe hij zijn shirt over zijn hoofd trok en ik uitzicht kreeg op zijn ontblote bovenlichaam. Dankzij de sterren zag ik ook wat.
‘Wat ga je doen?’ mompelde ik. Door de drank was ik soezerig geworden en het liefste was ik in slaap gevallen. Ik had ook bijna geslapen.
Een antwoord kreeg ik niet, wel een ruk aan mijn arm en een scheef lachje toen hij me overeind getrokken had. Langzaam, maar zelfverzekerd begon hij me mee te trekken in de richting van het terras. ‘Wat ga je… o, nee. Je gaat me niet…’ Ik probeerde om mijn hakken in het gras te zetten, maar hij was te sterk en trok me onverbiddelijk mee in de richting van het zwembad.
Het enige dat ik nog net kon doen, was mijn telefoon uit mijn zak halen en naast Ash’ shirt gooien. Niet dat ik zo’n hip ding had, mijn telefoon was feitelijk een bejaard en afgedankt exemplaar van mijn oudste zus Swan Lake - ja, serieus, dat is haar naam -, maar als ik er iets mee zou gebeuren, dan had ik helemaal niets meer.
Hij keek me met een brede grijns aan. Dat was het laatste wat ik zag voor ik kopje onder ging en chloor in mijn ogen, neus en oren kreeg.
‘Klootzak!’ zei ik, happend naar adem zodra het kon.
Kwaad stak ik mijn hoofd boven het water uit en duwde de natte slierten haar uit mijn gezicht. Ash stond lachend op de kant, Cameron ernaast met een biertje in zijn handen ook lachend. Door de onverwachte duik in het zwembad was ik in één klap nuchter. Ik vloekte nog een keer, terwijl Cameron nog altijd stond te lachen. In een impuls greep ik in de lucht en ving de spijkerstof tussen mijn vingers. Mijn vingers klauwden in de stof, graaiden en toen trok ik hem omver. Met een plons, harder dan die van mij, belandde de gastheer in het water. Ik had verwacht dat ik er innig tevreden mee zou zijn, maar het viel een beetje tegen. Er was geen genoegdoening. Ook Ash trok ik het water in, terwijl Cameron sputterde en proestte naast me, grommend dat dit niet zijn schuld was. Ash liet het gelaten over zich heenkomen en maakte een paar flauwe opmerkingen over ‘nat zijn.’
Ik spetterde een hand vol water naar hem toe en toen hees ik mezelf op de kant. Nu ik druipend naast het zwembad stond, was het niet langer een zwoele zomeravond. Het was kil en koud en ik verlangde hopeloos naar iets warms. Een bed of zoiets. In plaats daarvan kreeg ik een biertje. Dat was ook prima, want van alcohol werd ik ook warm.

Ik had geen idee hoe ik in het bed terechtgekomen was waar ik lag toen ik wakker werd. Na het gesprek met Cameron was sowieso alles een vage brei van geluiden, geuren en mensen geworden. Ik ging rechtop zitten, mijn hoofdpijn negerend. De arm die over mijn borstkas lag, duwde ik weg. Een moment bleef mijn hart in mijn keel steken toen ik de arm zag. Ash. Was dat… lag ik met… Ash in een bed? Was dat na de duik in het zwembad gebeurd? Ik kon me na de duik in het zwembad alleen nog de harde vloer van iets herinneren. Wat wist ik dan niet meer. Dat, en een kampvuur waar ik bijna rillend in was gaan liggen. Door de duik in het zwembad had ik het koud gekregen.
Ik haalde een hand door mijn haar en ik keek eerst rechts. Lang blond haar lag op het kussen naast me en ik hapte opgelucht naar adem. Sofie lag naast me. Toen keek ik naar de linkerkant van de matras en opnieuw hapte ik naar adem, maar het was dit keer niet opgelucht. Ik lag wel degelijk met Ash in bed. Shit! Ik vloekte, terwijl ik overeind schoot.
‘Waar ben jij zo van geschrokken, Weggetje?’ kraakte een stem naast Sofie en er kwam nog een lichaam overeind. Cameron, zonder shirt, keek me vragend aan. Ondanks zijn ongetwijfeld met een kater doordrenkte toestand, zag hij er misselijkmakend helder en uitgerust uit. Hij had zijn shirt dan wel niet meer aan, maar zijn broek en schoenen hingen nog om en aan zijn lichaam. Zijn haar stond alle kanten op en onder zijn oog had hij een bloeduitstorting.
Het bed bleek geen echt bed te zijn, maar het waren een paar matrassen tegen elkaar aan geschoven. Door het licht dat door het raam kwam, kon ik de ruimte in me opnemen. Een luxieus rond tweepersoonsbed in het midden van de grote kamer, een bureau, een kast. Aan de muren hingen posters van schaarsgeklede vrouwen. In één van de hoeken lag een gigantische berg kleding.
De ruimte was onderhand net zo groot als mijn huiskamer en ik kon niets anders doen dan met open mond om me heenkijken, ondanks mijn nog niet helemaal nuchtere staat. Mijn ogen schoten naar Cameron die inmiddels opgestaan was en een hoodie uit de stapel gevist had. Door die beweging werd ik me er bewust van dat ik niet eens gekeken had of ik mijn kleding nog aan had. Mijn ogen schoten naar beneden, maar tot mijn opluchting droeg ik nog altijd mijn rokje. Ik had er echter een onbekende sweater op aan waar mijn rokje bijna helemaal onder verdween.
‘Die trui, die is van mij,’ zei hij, wijzend naar mij. ‘Ik ben blij dat je er niet op gekotst hebt, want het is er eentje van Armani.’
Ook al wilde ik het niet, ik schoot in de lach. ‘Waarom leen je je dure truien uit aan meisjes die je eigenlijk helemaal niet mag? Je had net zo goed eentje van H&M uit kunnen lenen.’
Hij keek me aan of ik een vies woord gezegd had. ‘Van die winkel? Daar heb ik niets van in mijn kast hangen, dus dat zou niet kunnen.’
Ik plukte aan het boord van de trui. ‘Wanneer heb je me deze gegeven?’
‘Toen je als een verzopen kat uit het zwembad kroop. En ik ook.’ In die woorden hoorde ik een overduidelijke beschuldiging.
‘Als je me niet uitgelachen had, dan had ik je misschien op de kant laten staan. Ach, troost jezelf,’ zei ik met een gemeen lachje, ‘ik heb in elk geval je xbox niet in het water gegooid.’
‘Wat slapen ze schattig, vind je niet?’ Hij maakte een gebaar naar de twee op de matras en liep toen bij me weg, het balkon op.
Mijn ogen schoten door de ruimte. ‘Moeten we eigenlijk de boel niet opruimen voor je ouders thuiskomen of zoiets?’ vroeg ik aarzelend.
‘Neh, daar hebben een schoonmaakster voor, die kan het opruimen.’ Hij maakte een wegwerpgebaar. ‘Daar hebben we haar voor aangenomen.’
Zijn woorden waren dan misschien wel de waarheid, maar het was ook bot en denigrerend. Ik begon hem net een beetje meer te mogen, maar door deze opmerking verpestte hij het meteen weer. Eens een klootzak, altijd een klootzak.
‘Dat is gemeen van je,’ zei ik snauwend.
Het enige dat hij deed was zijn schouders ophalen. ‘Ik ben een hele gemene jongen, daarom ga ik ook om met Ash.’
‘Die is anders helemaal niet gemeen, die is heel erg aardig.’ Zodra ik de woorden uitgesproken had, voelde ik dat mijn wangen verkleurden en Cameron keek me aan met een intense blik. ‘Aardig wil niet zeggen dat ik hem nu ook leuk vind,’ zei ik langzaam. ‘Dat vind ik niet. Dat zal ik nooit vinden.’
‘Hij heeft je anders wel meegenomen naar een concert.’
‘Ja, omdat zijn broer niet kon. Niet omdat hij zo graag met mij wilde,’ zei ik mompelend, terwijl ik probeerde om mijn wangen weer normaal van kleur te krijgen. ‘Bovendien konden zijn vrienden niet. Dus toen bleef ik over.’
‘Hij had ook alleen kunnen gaan.’
Ik snoof. ‘Ga jij dan weleens in je eentje naar een concert?’ Toen keek ik opzij, net op tijd om te zien dat Cameron knikte.
‘Ik ben weleens alleen gegaan, ja. Ik kon niemand mee krijgen naar A7x.’
‘Sorry, maar wat?’
‘Avenged Sevenfold,’ zei hij met een brede grijns. ‘Dat is een heavy metal band.’
Ik haalde een hand door mijn haar. ‘Ik wist niet dat jij into dat soort dingen was.’
‘Het klinkt nu net of je het over drugs hebt. Maar wat ik ermee wilde zeggen: zelfs de meest begeerde jongen van school doet weleens dingen in zijn eentje. Hij had alleen kunnen gaan, maar jij en ik weten allebei waarom hij je meegevraagd heeft.’
Ja, dat wisten we allebei.
‘Door die stomme weddenschap.’

Ik denk om een andere reden but okaaaaaay​:heart::joy::raised_hands::raised_hands:
Danke voor het leuke stukje! Ik vind Cam ook echt schattig omg maar alsnog teamrosh❤

Ze zijn zo lief allemaal, ik weet niet meer voor wie ik ben. :flushed:

Prachtig wanneer komt het volgende stukje??:heart::kissing_heart::kissing_heart::ok_hand:t2:
Ik zou graag haar echte vriendje eens echt leren kennen!!!

Over een paar dagen waarschijnlijk. Ik wil niet te snel posten (ik heb een paar hoofdstukken op voorraad), want anders heb ik niets meer over en op het moment ben ik te druk met herschrijven voor een schrijfwedstrijd. Dat houdt dus in dat ik nu eigenlijk niet schrijf, omdat de deadline van die schrijfwedstrijd eind deze maand is.

En dat echte vriendje wil er maar niet in blijven :grinning_face_with_smiling_eyes: Vervelend jungske.

Haha😂

Veel succes met de wedstrijd!! Schrijf en schrap ze nog even…

. Indeed good luck🍀

Hey ik heb een vraagje, ik heb ook sinds kort hier een verhaal opstaan, het noemt ‘1 game and everything is over’. Mijn probleem is nu dat tot nu toe precies nog niemand het eerste stuk heeft gelezen en dat ik niet weet hoe ik een cover moet maken… Alleszins bedankt​:smiley::smiley:

Dank je :slightly_smiling_face: Schrijven nu vooral, want ik zit inmiddels al onder het maximale.

Ik maak mijn covers altijd met Photoshop en stockfree plaatjes (Rechtenvrije plaatjes zijn dat).

Is photo shop gratis? Dankje