[Verhaal] ➳ ♦ Gebroken harten en geknakte ego's [AF!]

Ik wil meer van dit leuke verhaal! :upside_down_face:

we want more :upside_down_face:

Nee, want de hoofdstukken hier zijn langer + Niets is wat het lijkt is al een tijdje af en die ben ik aan het herschrijven en dat heeft even voorrang. En die schreef een stuk makkelijker helaas :frowning_face:
Ik probeer hem wel 2-3 keer per week te updaten, maar daar beloof ik niets voor.

En thanks voor de lieve reacties :smiling_face_with_three_hearts:

Ik merk echt geen verschil dat je het andere prachtverhaal makkelijker vindt om te schrijven. Als dit verhaal je toch echt te irritant word, dan zal je wel stoppen toch?

Gauw een stukje?

Nou ja, irritant is het niet, hoor. Ik kan niet zo goed omschrijven wat het is met dit verhaal. In elk geval is hier een nieuw hoofdstuk.

[b]♢
8. Wiskunde is voor watjes

Sofie rolde snuivend met haar ogen en keek langs me heen. ’Wat ben je toch een brave augurk.’
’Je mag me best een muts noemen, ik beloof dat ik niet zal slaan,’ zei ik lachend, maar Sofie schudde zwijgend haar hoofd met opeengeklemde kaken. Er was één ding dat ze om de één of andere vage reden nooit zou doen en dat was vloeken. ’En ik ben niet braaf.’
’Je maakt je druk omdat je je huiswerk niet gemaakt heb, dat noemen ze braaf. Kunnen we het niet van ons Emmertje overschrijven?’
Ik rolde met mijn ogen. Ook al woonde Sofie hier al jaren, ze zou nooit gewoon doei zeggen, maar houdoe. De eerste keer had ik haar verwonderd aangekeken toen ze het zei.
’Ze is niet ons Emmertje. Je woont langer hier dan dat je in Brabant gewoond hebt. En bovendien moet Emma naar de tandarts, dus ze is er niet eens.’
Ik had geen idee wanneer we Emma Emmertje waren gaan noemen, het was er gewoon ineens. Haar bijnaam
Al had ze het dan waarschijnlijk alsnog gemaakt.
’We kunnen spijbelen?’ was Sofies volgende suggestie.
Ik schudde mijn hoofd op hetzelfde moment dat een zware jongensstem zei: ’Dus toch niet zo braaf als jullie lijken dus.’
Van schrik vloog ik bijna tegen het plafond.
Cameron leunde achter ons tegen een blok kluisjes, nonchalant of hij daar altijd stond. In zijn mond een niet-aangestoken peuk, een blikje cola in één van zijn handen en een brede grijns op zijn gezicht.
’Ik ben helemaal niet braaf,’ zei ik brommend, terwijl ik langs de jongen liep. ‘Ik heb mijn huiswerk niet gemaakt, dat doen alleen meisjes die niet braaf zijn.’
Het enige dat het opleverde was een grijns van meneer Sukkel himself. Ik had het idee dat Ash maniertjes van deze jongen overgenomen had.
‘Oeh, je hebt je huiswerk niet gemaakt. Dat is inderdaad heel stout. Foei, Road, foei. Nu moet je over de knie.’ Hij keek me aan met een glinstering in zijn ogen.‘Ik weet zeker dat Ashje dat met liefde doet, hoor.’
‘En ik rook, dat doen brave meisjes ook niet. Ik drink sommige weekenden teveel bier.’
Cameron grijnsde. ‘Maar nooit op mijn feestjes, daar zie ik je nooit.’
‘Nee, en weet je waarom niet, Cam? Ik ga liever naar feestjes met leuke mensen.’
Toen stampte ik weg in de richting van het Wiskunde-lokaal, Sofie op mijn hielen.
‘Hij wilde ons uitnodigen voor een feestje en jij wijst het af,’ siste ze, terwijl ze mijn mouw beetgreep. ‘En we worden er uitgestuurd, we hebben ons huiswerk niet gemaakt en je weet hoe Theunissen daar tegenover staat. Nablijven moeten we toch, dus waarom gaan we geen ijsje eten in de stad?’
Ik keek Sofie aan, terwijl ik nadacht. Natuurlijk had ze een punt. We moesten nablijven, zoveel was zeker.
‘Je bent me een ijsje schuldig.’
Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Waarom? De laatste keer heb ik volgens mij ook al getrakteerd. En ik krijg nog steeds vijftien euro van je.’
Het was niet zo dat ik alles op een schaaltje woog of dat ik een krent was, maar ik betaalde meer dan Sofie. Die gaf haar geld liever uit aan kleding.
‘Dankzij jou loop ik een feestje mis.’
O, daar was ze dus boos om. Ik rolde met mijn ogen. ‘Wie zegt dat Cameron ons uit wilde nodigen? Er is niets veranderd tussen hem en ons, Soof. Hij hoort bij het populaire groepje, jij en ik niet.’
‘Wel nu Ash en jij een weddenschap hebben,’ hield ze vol.
'Nee, nu ook niet. Er verandert niets, ik ga die weddenschap zo hard winnen. En laten we dat ijsje gaan halen.
Het hele zachte ‘je weet het nooit’, negeerde ik.
‘Misschien moeten wij dan ook maar meegaan.’ Cameron dook tussen ons in en sloeg om onze schouders een arm die ik geïrriteerd wegduwde.
‘Niet zo chagrijnig, Weggetje.’ Opnieuw legde hij zijn arm op mijn schouders, maar dit keer greep hij mijn schouder iets steviger beet waardoor ik hem niet weg kon duwen.
Ik bromde dat ik zijn Weggetje niet was, maar het leek hem niet veel te kunnen schelen. Het was duidelijk dat hij het behoorlijk grappig vond.
‘De meeste meisjes zouden zich nu gevleid voelen.’
‘Ik ben de meeste meisjes niet,’ bromde ik. ‘En ik val niet voor jouw charmes, Cam.’
Tot mijn tevredenheid betrok zijn gezicht bij het horen van die bijnaam en het gaf me een goed gevoel.
Het was zijn eigen schuld. Waarom zou hij mij wel bij mijn bijnaam mogen noemen, maar andersom niet? Het was niet dat ik het leuk vond om te doen, maar hij had het toch echt aan zichzelf te danken dat ik hem nu Cam noemde.
Ik verwachtte een opmerking, maar tot mijn verbazing kuchte hij alleen en knikte toen.
‘Maar ik vind het een serieus goed idee dat wij meegaan. Ik hoorde Soof hier net zeggen…’
‘Sofie voor jou,’ bromde Sofie. ‘En wie zijn wij? Jij en je tienduizend vrienden, Cameron? Heb je het over je eigen ego? Dat kun je inderdaad wel een wij noemen, ja.’
Dat viel me dan mee dat ze dat zei, ik had niet verwacht dat ze een opmerking zou maken, maar blijkbaar kon ze het toch wel. Soms had ik het idee dat ze tegen de populaire kinderen opkeek, zo erg dat ze alles voor ze zou doen.
Cameron negeerde haar opmerking. ‘… dat jullie je huiswerk niet gemaakt hebben en dat jullie toch na moeten blijven. Toeval wil dat wij ons huiswerk ook niet gemaakt hebben. Ik dacht trouwens altijd dat jij je huiswerk maakte.’
De ‘jij’ was ik. Het was duidelijk dat Cameron heel wat keren had zitten slapen tijdens de lessen, want ik was meer dan eens betrapt op het feit dat ik mijn huiswerk niet gemaakt had.
Ik snoof spottend, maar voor ik iets kon zeggen, dook er iemand voor ons op en ik kreunde hardop toen ik zag wie het was. Ash. Natuurlijk was het Ash.
‘Stalk je me of zo?’ bitste ik.
Hij hield zijn hoofd schuin en schudde toen langzaam zijn hoofd. ‘We zitten op dezelfde school, daar valt weinig aan te stalken. Ik ken je rooster, omdat we praktisch hetzelfde rooster hebben. Nou, gaan we nog een ijsje eten of niet? Ik trakteer.’
‘Waar heb je geld mee verdiend? Met het dealen van drugs?’
‘Nee, met het verkopen van suikerklontjes aan paarden.’

'Twee bolletjes op een hoorntje,' zei ik, terwijl ik mijn ogen langs de schappen liet dwalen, twijfelend over wat ik moest kiezen. De anderen hadden hun keuze allang gemaakt, maar ik vond het lastig om een smaak te kiezen. Er was zoveel. Chocolade, vanille, koffie, mokka, citroen, stracciatella, aardbei. 
'Ze wil chocolade en mokka,' zei Ash toen naast me en hij schoof een briefje van vijf euro in de richting van de jongen achter de toonbank. In een impuls legde ik mijn hand op die van Ash om te voorkomen dat hij zou betalen. Zijn hand was warm, heel warm en ik kon er niets aandoen, maar ik huiverde. Zwijgend duwde ik zijn hand van de toonbank af en ik keek hem fel aan. Hij keek terug, duidelijk niet van plan om op te geven. 
'Ik wil helemaal geen chocolade en mokka,' zei ik uiteindelijk en nu draaide ik mijn hoofd weg, maar ik liet mijn hand liggen op die van hem. Zelfs nu het afleidde. 

De ijslepel hing vlak boven de bak met mokka en de verkoper keek me vertwijfeld aan, alsof hij niet goed wist wat hij moest doen. Alsof hij bevroren was in de tijd.
‘Je neemt altijd mokka en chocolade.’ Vertwijfeld keek Ash me aan en ik zag dat hij niet goed kon peilen waarom ik dit zei. Het kon me niet schelen dat hij zo keek.
‘Nu niet,’ zei ik bijdehand en ik keek hem niet aan bij die woorden. Ik had dolgraag dezelfde smaakjes altijd willen nemen, maar dan zou ik Ash gelijk geven. Soms was het vervelend dat hij me zo lang kende, dat onze ouders vrienden waren. Daardoor wist hij veel te veel van mij. Dingen die ik eigenlijk niet met hem wilde delen.
‘Maar…’ stamelde hij.
‘Als onze tortelduifjes dan ook kunnen kappen met hun gedrag, dit is irritant,’ merkte Sofie en Cameron knikte om aan te geven dat hij het met haar eens was.
Verraadster.
‘We zijn geen tortelduifjes,’ zei ik boos. ‘Ik wil graag een bolletje vanille en een bolletje kaneel,’ zei ik eigenwijs en nu keek ik Ash wel aan. Triomfantelijk. Ik kon uit zijn gezichtsuitdrukking niet veel opmaken.
Hij haalde zijn schouders op en mompelde: ‘Ik dacht dat je vanille vies vond.’
Dat vond ik ook, maar ik was niet van plan om dat toe te geven.
De jongen van de ijssalon stak me het hoorntje toe en ik schoof hem de gevraagde twee vijftig toe. Toen liet ik eindelijk Ash’ hand los en ik schoof hem het briefgeld toe. ‘Ik kan prima zelf betalen,’ beet ik hem toe, onhoorbaar voor de rest. Ik had geen zin in gezeur. ‘Trakteer je die uitvreter van een beste vriend maar en Sofie die daar zo naar hunkert. Maar niet mij.’
Met het ijsje in mijn hand beende ik weg.

Je hwbt 2x die zin
“Maar je neemt altijd cholade en mokka.” vertwijfeld kijk Ash me aan.
Of zoiets dan maar die staat wr 2x in

En Weggetje doe nou is ff lief tegen hem​:heart_eyes::heart_eyes::heart_eyes:

Woeps! Heb er 1 weggehaald. Is waarschijnlijk fout gegaan met kopieren :wink:

Oeh super leuke stukjes :bowing_man:

Nieuw hoofdstuk! :slightly_smiling_face:


9. Niemand heeft gezegd dat ik muzikaal ben

Ik vond mijn zusje in tranen in de achtertuin met haar mobieltje in haar hand. Verbaasd nam ik haar in me op, terwijl ik me afvroeg wat voor drama er gebeurd was.
‘Is er iemand dood?’ vroeg ik bot.
‘Zayn is uit One Direction gestapt,’ snifte ze en ik kon alleen maar met mijn ogen rollen.
Nu zou ik dit nog weken te horen krijgen en zou ze op volume maximaal alle zielige nummers draaien, keer op keer op keer.
‘Wie? Dat is alles? Moet je daarom huilen? Dan kun je eindelijk eens naar echte muziek gaan luisteren,’ bromde ik, terwijl ik mijn fiets tegen de muur van de schuur gooide en naar binnen liep. Mijn moeder stond in de keuken en keek me misprijzend aan. Wat had ik nu weer gedaan?
’Wat?’ vroeg ik vijandig aan haar. Normaal zou ik zo’n toon niet gauw aanslaan, maar ik ergerde me aan hoe ze naar me keek.
’Doe eens aardiger tegen je zusje, ook als je last hebt van PMS.’
Ik opende mijn mond om te zeggen dat ik daar helemaal geen last van had, maar het zou toch geen zin hebben.
’Haar favoriete band valt uit elkaar, dus je zou wel wat meer begrip voor haar op kunnen brengen.’ Mijn moeder ging verder met het schillen van appels en ik pikte een partje dat ik in mijn mond stak.
’Er is één suk- jongen uit, niet allemaal. Als je kunt rekenen, weet je dat er nog vier over zijn,’ zei ik nadat ik het stukje fruit doorgeslikt had.
’Road! Jij zou op die leeftijd net zo hysterisch geweest zijn als Lincy.’
Ik was het daar niet mee eens en schudde mijn hoofd. ’Toen was ik al te wijs en zou ik me echt niet met zulke puberale dingen hebben bezig gehouden. Ik-’ Ik wilde nog wat zeggen, maar op hetzelfde moment klonk de brievenbus.
Gered door de post.
Zonder uitleg ging ik er vandoor. De verwachte post lag niet op de mat. In plaats daarvan lag er een briefje van vijf euro en ik wist precies hoe het hier kwam. Of beter gezegd: Ik wist precies wie het door de bus gegooid had.
Kwaad keek ik naar het briefje, terwijl ik mijn gedachten probeerde te ordenen. Toen griste ik het van de mat en even, heel even overwoog ik om het kapot te scheuren, maar dat zou zonde zijn. In plaats daarvan trok ik de voordeur open, stapte over de lage heg dat onze voortuin scheidde van de buren en liet de bel door het huis schallen. Hij moest thuis zijn, hij had dit net door de brievenbus gegooid.
‘Ik weet dat je er bent, Ash,’ bromde ik boos en toen bukte ik om door de brievenbus te kijken.
Twee ogen keken me aan en ik gaf een harde gil voor er een vloek onsnapte. Geamuseerd vroeg Ash: ‘O, ja? Weet je dat?’
‘Waarom heb je dit door mijn brievenbus gegooid?’ Ik wapperde met het geld. Waarschijnlijk kon hij het niet goed zien, maar ik had een aardig idee dat hij wist waar ik het over had.
‘Ik heb iedereen getrakteerd, maar jij hebt je eigen ijsje voorgeschoten.’
‘Betaald, Ash. Niet voorgeschoten. Ik kan prima mijn eigen spullen betalen. Daarvoor heb ik jouw geld niet nodig?’
‘Denk je dat het een versiertruc is om die weddenschap te winnen?’
‘Ja!’ Mijn stem klonk fel. ‘Dat is het toch ook? Ik kan geen andere reden verzinnen namelijk.’
Hij grinnikte en ik stelde me voor hoe hij in de smetteloze witte gang op zijn hurken voor de brievenbus zat, pratend met mij. Ergens was dat een hilarisch beeld. ‘Ik heb voor de rest ook hun ijsje betaald, dus geloof me maar dat je niet zo bijzonder bent.’ Hij snoof spottend.
Ook al waren dit de woorden die ik wilde horen, toch voelde het pijnlijk om ze echt te horen.
‘Met de rest heb je geen weddenschap,’ mompelde ik. ‘Met mij wel.’
‘Je bent er anders behoorlijk zeker van dat je gaat winnen, dus waar maak je je druk om?’
Hij keek me met een schuin hoofd aan. ‘Of ben je stiekem een beetje voor me aan het vallen?’
‘Nee!’ Het kwam er feller uit dan de bedoeling was en hij glimlachte naar me, maar hij zei niets. Het was wel duidelijk wat hij dacht en ik kon het hem niet eens kwalijk nemen. ‘Natuurlijk val ik niet voor je, ik heb het niet zo op jongens met zulke grote ego’s als jij.’
‘Maar je vond het wel fijn toen ik je uit het gedrang haalde bij het concert, toch?’
Ik haalde mijn schouders op. Eigenlijk wilde ik het niet toegeven, maar ik had niet echt een keuze. Geen andere keuze dan toegeven dat ik dat inderdaad fijn gevonden had, omdat ik geen idee had wat er gebeurd zou zijn als ik was blijven staan. Misschien was ik dan wel echt flauwgevallen en dat was iets dat ik liever niet had. ‘Dat is anders. Dat zou ik ook voor Soof doen en ik val niet op haar.’
‘Is het niet handiger om gewoon de voordeur open te doen?’
Met een schok draaide ik me om en ik viel bijna om. Nolan stond achter me, een sporttas hangend aan zijn schouder en zijn sleutelbos in zijn hand. Zwijgend ging ik rechtop staan en hij trok me naar zich toe om me te kussen. Ik kuste hem terug, wanhopig bijna. Mijn lichaam duwde ik tegen hem aan.
‘Dat is nog eens een warm welkom, zeg. Zit mijn broertje achter de brievenbus?’ Ik kon alleen maar toegeven en ik knikte zwijgend.
Lachend liep hij langs me heen en opende de voordeur. Als hij gehoopt had dat Ash om zou vallen door de naar binnen zwaaiende voordeur, dan had hij pech. Ash zat op de onderste tree van de trap, zijn lange benen voor zich uitgestrekt.
‘Hoi broertje.’ Nolan haalde een hand door het donkere haar van zijn broertje die wegdook en zijn ogen dichtkneep.
Waar Nolan blond haar had, was dat van Ash behoorlijk donkerbruin, zwart bijna. De jongens hadden dezelfde soort neus, al werd die van Ash versiert met een heleboel sproetjes. Ook hun ogen en hun oogkleur leken op elkaar. Ze leken niet extreem veel op elkaar, maar genoeg om te zien dat ze broers waren.
Toen keek Nolan me met een lach aan.‘Ik heb je trouwens al een tijdje niet meer over Confetti gehoord.’
‘Confetti?’
Ik haalde mijn schouders op en ik negeerde Ash’ vraag. ‘Er valt niet zoveel te zeggen. We maken nog steeds herrie en we zullen nooit doorbreken.’
‘Wat is confetti?’ herhaalde hij en dit keer was Nolan degene die antwoord gaf.
‘De band van mijn vriendinnetje,’ zei hij met een brede grijns en hij trok me tegen zich aan. ‘Met muziek die voor geen meter klinkt.’
Ash’ ogen vlogen naar mij. ‘Ik wist helemaal niet dat je muzikaal was.’
‘Niemand heeft gezegd dat ik muzikaal ben.’
‘Dus bij dat luchtgitaar spelen…’ begon hij en hij keek me opnieuw vragend aan. Misschien keek hij ook wel een beetje onzeker.
‘Toen wist ik een soort van wat ik deed,’ bekende ik en ik voelde hoe ik rood werd.

Echt leuk verhaal. Ik heb gedrukt op dat ik steeds een notificatie zou krijgen als er een bericht word gepost, maar ik krijg steeds niks. Heel irritant :frowning_face:. Maar nogmaals, ik vind het verhaal echt geweldig. En je hebt echt leuke namen in je verhaal btw

Komt het niet in je spamfolder terecht? Want heb ik dus (bij een ander topic). En thanks :grinning: Road komt van iemands gebruikersnaam af eigenlijk, haha.

Ik volg! Wat een goed verhaal. :upside_down_face: Ik was ook verslaaft aan Niets is wat het lijkt, die was echt geweldig! Ik keek elke avond of er een nieuw stukje bijgekomen was. Ik mis Riley en Arabella… :bored:

Mag je teams maken? Want ik ben nu voor road en ash en 5 min geleden voor road en nolan.

Geweldig stukje weer,hoe je beschrijft of ash onzeker kijkt ofsoheb k zo eerg medelijden met hem :heart::heart::sob:
Snel een stuk ?:heart:

Eindelijk iets van je aan het lezen! Je hebt zoveel geschreven, maar dit kan ik nog wel bijlezen. 2 hoofdstukken gehad. Je schrijft heel erg vlot! Alsof het zo uit je pen rolt (bij wijze van spreken dan en ik weet dat dat niet zo is, het is zwoegen en zweten). Fijn van die waarschuwing vooraf dat het cliché is, :wink:

Je vroeg om fouten te laten weten, nou hier zijn ze… (valt mee, hihi, je schrijft erg goed)

H1
Vind hij me leuk of niet? = vindt

H2
Maar ik voel het, van binnen = vanbinnen
Ik voel me heel heel apart van binnen = zie hierboven

Ik lees verder!

Neee ook niet in m’n spam. Heel vreemd, ik krijg soms ineens wel een bericht en andere keren niet. Nouja, ik moet maar goed in de gaten houden haha. Oooh, nou wel bijzonder!

Van mij wel :wink: En ik heb geen idee met wie ze gaat eindigen, haha.

Ik stiekem ook een beetje :frowning_face:

Dat is wel raar dan. Of misschien notificatie uitzetten en weer aanzetten?

Oeps… die spelfout. Gok dat dat haast geweest is. Ik ga het even aanpassen. Thanks! Er zullen trouwens best zinnen zijn waarbij er woorden missen, dat is een beetje mijn handicap: woorden vergeten :grinning_face_with_smiling_eyes:

En mijn andere verhaal kun je nu wel volledig lezen natuurlijk, want die is af :wink:


10. Vaders met een midlife crisis

‘Jij bent de gitarist? Jeetje, Road, je blijft me verbazen.’
‘Hoezo, blijft? Ik geloof niet dat ik dingen doe die jij niet weet. Waarom zou ik het sowieso aan jou vertellen? Het is niet dat we vrienden zijn, we wonen gewoon naast elkaar en zitten op dezelfde school. Dan ben je niet meteen vrienden.’
‘Jullie delen ook een weddenschap en ik weet heel zeker dat Road je in gaat maken, broertje.’ Nolan liet de sporttas onder de kapstok vallen.
Ik had hem nog niet eens gevraagd wat hij hier eigenlijk deed. Nolan en ik waren een stelletje, maar we waren beslist geen klef stelletje. Er waren dagen waarop we niet wisten wat we deden.
Ik denk niet dat één van ons het zag als een voor altijd en dat was prima. Het was een beetje rommelen en plezier hebben, meer ook niet. Maar ik was ook niet het type voor een plakvriendje, voor iemand die alles samen wilde doen en die nu al zeker wist dat we samen kinderen zouden krijgen, zouden trouwen, in het bejaardentehuis zouden belanden. Als iets me afschuwelijk leek, dan was dat het wel. In de middeleeuwen ging dat zo, maar het waren niet meer de middeleeuwen en zwanger worden voor je trouwt, was ook allang geen schande meer.
‘Hoezo weet je dat zeker?’ Ash’ stem haalde me terug uit het verleden en ik stond weer in de werkelijkheid.
‘Ik heb de betere genen geërfd, broertje. I am so awesome.’ Hij grinnikte om zijn eigen grapje en ik beet op mijn lip om ook niet te lachen.
De broertjes deelden niet alleen uiterlijke overeenkomsten, maar ook hun zelfvertrouwen, al was dat van Ash altijd duidelijk aanwezig en Nolan gebruikte het alleen als het moest.
Hij mompelde iets onverstaanbaars en loom rekte hij zich uit. Ik kon er niets aandoen, maar mijn oog viel op het kleine reep huid dat door die beweging zichtbaar werd. Het stukje huid vlak boven de rand van zijn boxershort die net boven zijn spijkerbroek uitpiepte. Ik kreeg spontaan een droge keel en ik moest mijn blik bijna met geweld losrukken. In plaats daarvan deed ik of ik naar de trap keek. ‘Heeft jullie vader hem eindelijk geverfd?’ zei ik, wijzend naar de trap.
Zolang als ik me kon herinneren, was het een ongeverfd obstakel in hun huis en was er niemand die er iets aan deed. Het leek trouwens ook niemand iets te kunnen schelen.
Ash haalde een hand door zijn haar dat nu nog warriger kwam te zitten. ‘Ja, hij is sowieso ineens overal mee bezig en ik snap niet waarom.’
‘Misschien heeft hij last van zwangerschapshormonen. Die vrouwen ruimen toch alles op, doen soms bizarre klussen om ‘het nest’ in orde te krijgen?’
‘Of hij heeft een midlife crisis,’ opperde ik. ‘Heeft hij al een motor en een vriendin jonger dan Nolan?’
Mijn vriendje grinnikte. 'Je bedoelt: heeft hij al een relatie met ons buurmeisje? Als dat het geval is, dan mag je het nu zeggen. Ik word heus niet boos, al is het een beetje raar dat je de hele familie afwerkt.’
Ik trok mijn neus op. ’Straks heeft hij een relatie met Lincy.’
’Dat is strafbaar en die twee delen niets, tenzij mijn vader stiekem verliefd is op Harry Styles.’
’Daar kun je niet verliefd op zijn, dat is gewoon onmogelijk.’ Ik schudde mijn hoofd om mijn woorden kracht bij te zetten. ’Die is bovendien ook te jong voor jullie vader.’
’Waarom heb je geld in je hand?’
Verbaasd knipperde ik met mijn ogen en ik keek naar het verkreukelde briefje in mijn hand, de eigenlijk reden waarom ik hier was.
’Ze is bang dat ze verliefd op me wordt als ze zich laat trakteren door mij,’ zei Ash. ’Ze is als de dood om voor me te vallen.’
’Ik ben nooit bang.’
De woorden die hij toen uitsprak waren zacht, bijna hoorbaar: ’behalve bij een concert.’

Ik kon nog net Sofies gitaar ontwijken toen ze naar mij uithaalde door te bukken. ’Soof, doe eens normaal,’ bromde ik boos. ’Ben je nou nog steeds boos om het feestje dat je gemist hebt? Ik kan waarschijnlijk zo aan Ash vragen of we ook mogen komen, al weet ik niet of hij ja zegt.’
Aubrey rolde met haar ogen. ’Als jij het vraagt? Dan zegt hij ja. Heb je geen ogen in je hoofd, Road? Die jongen is zo smoorverliefd op je als het maar zijn kan. Die likt de grond nog als je dat vraagt.’
Het enige dat ik kon doen, was een spottend geluid maken en ik liep naar de kleine koelkast in een hoek. Ash was net zo verliefd op me als de buurman van nummer negen die een gruwelijke hekel aan me had sinds ik jeukpoeder door zijn brievenbus gegooid had. ’Iemand wat te drinken?’
’Je ontwijkt de vraag.’
’Er was geen vraag,’ zei ik snuivend en ik zette het pak melk aan mijn mond. Niet al te charmant veegde ik daarna mijn melksnor af en liet ik een boer. ’En Ash is niet verliefd op me. Waarom zou hij ook? Het is nog waarschijnlijker dat Matthew Bellamy verliefd op me wordt dan Ash van der Sandt.’
’Ash heeft wel een mooiere neus. En een beter kontje,’ was Aubreys conclusie en daar kon ik haar alleen maar gelijk in geven. De neus dan. Ik had nog nooit naar Ash’ achterkant gekeken. Echt, echt niet. Oké, misschien stiekem een beetje. Mijn wangen werden rood bij de gedachte aan de billen van mijn buurjongen. Goddank was het schemerig in de garage en zag niemand dat ik een flamingo na wilde doen.
Ze stak de drumstokjes in haar haren en stond op. ’Wat ben je van plan om te doen met de hele situatie? Broer 1 met wie je een relatie hebt, broer 2 met wie je een weddenschap hebt dat je voor hem valt. Als je voor neuzen gaat, dan is die van de jongste het beste. Maar als je opgewonden wordt van slungels, dan moet je voor de oudste gaan.’
Ik deed mijn best om mijn blozende wangen in de koelkast te proppen, naast de cola die erin stond. Sofie had een keer voorgesteld om de cola te vervangen voor champagne, omdat dat chique stond. Haar vader was er niet ingetrapt.
’Misschien moeten we ons om gaan kleden,’ zei Aubrey toen, terwijl ze zichzelf in de spiegel die tegen de muur stond, bekeek.
’Omkleden? Waarom?’
Nu draaide ze zich om, een glimlach op haar gezicht. ’We hebben een party te crashen. En we moeten iemand in zijn kont knijpen.’

:joy::joy::joy::joy:
Ze hebben gelijk hoor,ash vindt haar wel leuk​:heart::heart:🙋:raised_hands:
Team ashenroad.
Snel een stuk?

Team AshenRoad!! Snel verder :slightly_smiling_face:

Super leuk stuk! Snel verder :bowing_man: