[Verhaal] ➳ ♦ Gebroken harten en geknakte ego's [AF!]

Stuk!

Snel verder :slightly_smiling_face:

Jaa ik volg! Vind het een erg leuk verhaal :slightly_smiling_face:

Ah thanks.

En jij ook bedankt, Nien. :hugs:

5. Van je ouders moet je 't (niet) hebben

Ash glimlachte naar me en knikte toen. Zijn ogen glommen en ik bekeek zijn gezicht. Ik bekeek elke centimeter, elke sproet, elk haartje van het gezicht dat ik al zolang kende. Een vertrouwd uitzicht bij buurtBBQ’s, bij verjaardagen, op school. Overal leek Ash in mijn leven verweven te zijn en toch waren we nooit echt vrienden geweest. Hij had zijn vrienden, ik had die van mij en dat was prima.
En toen was ik met zijn broer gaan daten en waren onze levens nog meer verstrengeld.
‘Waarom vraag je Cameron niet mee? Of Sebastian?’ Verbaasd keek ik hem aan. Ik vroeg me oprecht af waarom hij mij meevroeg. Zulke goede vrienden waren we nu ook weer niet.
Ik ging er vanuit dat de jongens de meeste dingen samen deden en dat Ash altijd wel iemand had om naar dit soort dingen te gaan.
Hij trok een gezicht dat genoeg zei, maar moest het blijkbaar nog even ondersteunen met woorden. ‘Cameron heeft familie uit Australië op bezoek en Sebastian haat Muse. Doe nou niet zo flauw, Road, en ga mee. Je moet toegeven dat ik origineel meegevraagd heb.’
Ik snoof spottend. ‘Je hebt me verdorie natgegooid, Ash. Misschien is het origineel, maar het is ook een klote-manier.Moet ik je daarvoor belonen?’
Ash grijnsde, dat was geen goed teken. ‘Ja. Denk eens na aan wat je iedereen maandag op school kunt vertellen. Dat je met de hunk van de school naar een concert geweest bent.’
‘En wat als ik dat nu eens niet wil, Ash? Als ik helemaal niet met jou naar een concert wil?’
Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat is statistisch gezien onmogelijk, want ik ben…’
‘Het is gewoon mogelijk. Niet de hele wereld vind je leuk, neem dat maar van mij aan.’
‘Jij wel.’
Ik zuchtte diep. Zou hij zich ooit realiseren dat echt niet iedereen hem leuk vond? Ik was één van hen, maar het zou waarschijnlijk nooit tot hem doordringen. Niet voor niets had hij die weddenschap bedacht.
‘Wat krijg ik ervoor terug als ik met je meega naar het concert?’
‘Een kusje?’
Hij tuitte zijn lippen en ik duwde mijn hand er tegenaan. ‘Grapjas. Ik ben serieus.’
Ik wilde weliswaar eigenlijk niet met hem mee, maar dat gold eigenlijk voor alle concerten. Als ik er naar eentje ging, dan werd ik meestal overgehaald door mijn vriendinnen. De drukte, dat was namelijk iets dat me best wel tegen stond en meestal bleven mijn vriendinnen - behalve Sofie dan - een beetje achteraan hangen, bij mij. Alleen Sofie deed dat nooit, die wilde vooraan staan. Soms kreeg ze Emma of Aubrey zo ver.
‘Het wordt leuk.’
‘Mijn moeder zegt toch nee,’ zei ik hoopvol.

Ze, mijn moeder, degene die me moest beschermen tegen al het kwaad in de wereld en gevaarlijke mannen, zei ja. Het leek wel of zij naar het concert ging.
‘O, dat is echt geweldig! Lieverd, natuurlijk mag Road met je mee.’
Ik verborg mijn hoofd kreunend in mijn handen. ‘Mam, wil jij niet met Ash mee?’
Ergens was de drukte de reden dat ik niet mee wilde, al zou ik dat natuurlijk nooit toegeven. Dat zou niet cool zijn.
‘Nee, hij heeft jou gevraagd. Met zo’n oude taart wil natuurlijk niemand opgescheept zitten.’
‘U bent geen oude taart!’ zei Ash op hetzelfde moment dat ik ‘mam, je bent niet eens oud’ zei. We keken elkaar aan. Dit was al de tweede keer dat hij en ik dezelfde gedachten hadden. Het was verontrustend, gevaarlijk, eng. Ik hield hier niet van, absoluut niet.
‘Toch ga ik niet mee, jullie jongelui kunnen het prima redden zonder mij.’

‘Wat is het druk.’
Met grote ogen keek ik om me heen, terwijl overal mensen waren. Links, rechts, voor ons, achter ons.
‘Je bent toch weleens vaker naar een concert geweest of is dit je eerste keer?’ Hij zei het op een suggestieve toon en ik draaide mijn hoofd om.
Op dat moment kreeg Ash een duw van een kale man die zich per se door de menigte wilde wurmen en hij knalde tegen me aan. Onze lippen waren op een centimeter afstand, heel even. Ik voelde zijn adem op mijn wang en ik rook een tandpastageur, de geur van mint. Het duurde enkele seconden voor hij weer een stap opzij deed en ‘stomme biljartbal’ zei, maar het leek eeuwen te duren.
Ik slikte en ik probeerde vooral om er niet aan te denken wat voor probleem we zouden hebben als er iets zou gebeuren. Ook probeerde ik niet stil te staan bij het feit dat zijn lippen, Ash’ mond, zo vlakbij geweest was.
‘Natuurlijk niet,’ bromde ik, terwijl ik een beetje op mijn plaats heen en weer schoof en me focuste op mijn ademhaling.
Ik moest gewoon door blijven ademen, gewoon doen alsof er niets aan de hand was, of het niet druk was.
We waren hier alleen, met zijn tweetjes, terwijl de band op het podium de begintune van Psycho inzette en iedereen begon mee te brullen. Alleen wij twee zijn er.
Het voelde of ik mijn gedachten niet meer onder controle had, of ik niet meer helder na kon denken. Ik kreeg het ook warmer en warmer….
’Road?’ Zijn stem klonk in mijn oor en verward knipperde ik met mijn ogen. ’Road, gaat het?’
Ik knikte, terwijl ik een poging deed om mee te zingen met de band, en zijn blik ontweek. ’Het gaat prima,’ loog ik, maar hij trapte er niet in, want hij greep mijn kin vast en draaide hem naar zich toe.
’Leugenaar.’ Toen greep Ash mijn hand en begon me door de menigte mee te trekken. Naar achteren… naar….
’Wat doe je?’ siste ik kwaad en ik probeerde me los te wurmen uit zijn greep, maar het lukte niet.
’Wil je flauwvallen tussen al deze mensen? Sorry, we moeten er even door. Ja dank je.’
Overal werden we kwaad aangekeken, maar hij leek het niet te zien of niet te willen zien en wurmde zich overal tussendoor of hij een slang was. ’Dat wil niemand, Road. Geloof me.’
’Maar… maar jij wilt bijna vooraan staan,’ mompelde ik, terwijl er dansende lichamen aan alle kanten tegen me aanbeukten. Eerlijk gezegd vond ik dit nog enger. Snerpende gitaren klonken in mijn oren en ze waren veel harder dan als ik thuis muziek draaide. Zweetluchten drongen door tot in mijn neus waar ik nog misselijker van werd, maar ik wist het binnen te houden.
’Achteraan horen we het ook, we zien misschien iets minder. Maar ach, ik val toch niet op mannen en zeker niet op types als Matthew Bellamy.’
Uiteindelijk vonden we een pilaar waar Ash me - iets te wild - tegenaan duwde en zijn vingers in mijn nek legde. Kwaad sloeg ik ze weg. ’Ik voel me prima.’
In plaats van dat hij luisterde, duwde hij het glas cola dat hij in zijn handen had in die van mij en commandeerde me dat ik de vloeistof op moest drinken. Met mijn mouw veegde ik de rand schoon.
’Niet zo kieskeurig.’
’Ik wil jouw speeksel gewoon niet binnenkrijgen,’ zei ik brommend en hij lachte hardop. ’En met deze acties ga je alsnog de weddenschap niet winnen. Ook niet door me mee te nemen naar een concert.’
Opnieuw werden we tegen elkaar gedrukt, zijn lichaam tegen dat van mij en er ging een rilling door me heen. Drommels, drommels en nog eens drommels, ging dit dan toch lastiger worden dan gepland? Nee, dat mocht niet.
‘Blijf door je neus ademen,’ fluisterde hij in mijn oor, ‘en focus je op de muziek. Alleen daarop. Doe je ogen dicht als het moet.’
Wild schudde ik mijn hoofd. ‘Nee, als er iets gebeurt…’
Als antwoord sloeg hij een arm om me heen en trok me tegen zich aan. ‘Ik zal op je letten.’
‘Wat nobel van u, meneer Van de Sandt. Heeft dat iets te maken met een weddenschap?’
Hij mompelde iets onverstaanbaars en zei toen harder: ‘Nolan maakt me af als jou iets overkomt. En de buren ook.’

Ooh ik vind dit geweldig!

Zo, dat is een snelle reactie :grinning: Thanks!
Ik vind het verhaal wel een stuk lastiger schrijven dan Niets is wat het lijkt moet ik zeggen. :flushed:

Oh zo leuk! :grinning: Nieuwe volger! :upside_down_face: Je schrijft echt super mooi!

Het komt wel goedd hoor. Je schrijft super mooi! Probeer niet te veel na te denken onder het schrijven en laat het gwn gebeuren! dan komt alles vast wel goedd.

O, ja, doe ik ook, hoor. Ik heb sowieso nog een paar hoofdstukken in voorraad en in de tussentijd schrijf ik rustig verder.

En welkom, Horrolady :grinning: (En thanks natuurlijk)

Dan is het goed. Kan niet wachten totdat het volgende stukje komt! :upside_down_face:

*hinthinthinThiNThINT HET IS EEN HINT.*

Dat komt wel goed hoor! Je schrijft echt leuk.
Meeer :grinning:

Nee hoor lijkt alleen maar zo! Hoe kom je daar nou bij?xD

xD :joy:

Astu :wink:


6. Ash is eigenlijk een maanmannetje

Zijn warme lichaam tegen me aan deed me werkelijk ontspannen en heel langzaam zakte de paniek weg, voelde ik de angst naar mijn tenen vloeien. Voor ik het wist was het concert voorbij en was ik uiteindelijk toch nog schor van het meezingen met alle oude nummers, had ik het ‘We will be victorious’ van Uprising nog in mijn hoofd en stond ik nog rechtop. Het nummer waarop iedereen het refrein meegebruld had. Ash en ik hadden onze beste poging tot luchtgitaarspelen gedaan, al had ik er niets van gebakken. Mijn muzikale gevoel was als die van een vork - niets waard dus.
En dat terwijl ik officieel in een bandje zat, maar hé, niemand zegt dat je muzikaal moet zijn. Zolang je het doet, omdat je het zelf leuk vindt, is het prima. De enige die er last van had, was Connor, de broer van Emma, omdat hij boven de garage sliep waar we herrie maakten. Muziek was het niet te noemen, herrie omschreef alles dat het was.
Niemand van ons had de intentie om beroemd te worden, behalve Sofie dan. Maar zelfs zij wist dat het niet met muziek zou gebeuren, dus ze hoopte dat ze zichzelf ooit een Victoria’s Secret Angel mocht noemen. Dat ging nooit gebeuren.
Ash had me uitgelachen, omdat ik de noten aansloeg op de verkeerde momenten, maar ik had lol gehad en dat was waar het om ging. Aan het einde had ik lol gehad. En hoe moeilijk ik het ook vond om toe te geven, het kwam dankzij hem. Ik kon het niet ontkennen, dat zou ook niet eerlijk zijn om te doen.
‘Kom, gitarist,’ zei hij lachend en hij greep zacht mijn bovenarm beet om me niet kwijt te raken in de menigte. Ik was hem er dankbaar voor, want dat was iets dat ik absoluut niet wilde. Het was één van mijn nachtmerries. ‘Misschien moet je toch eens overwegen om een demo op te nemen,’ lachte hij.
Het enige dat ik kon, was snuiven, waardoor hij nog harder begon te lachen.
‘Niet zo happen, Weggetje, anders krijg je een hamburger van me.’
De mensen dromden om ons heen, klaar om zich allemaal door de deur te persen. Het leek school wel, iedereen probeerde altijd om zo snel mogelijk door de deur van het lokaal te komen. Bij voorkeur met dertig leerlingen tegelijkertijd. Zelfs ik zag dat dat niet werkte en je kon mij geen genie noemen op het gebied van ruimtelijk inzicht - en andere inzichten. Ik zou de eerste prijs voor wiskundekneus met gemak binnenslepen, al had ik geduchte concurrentie van Ash. Maar waarschijnlijk was ik slechter.
Life goal: Slechter zijn in wiskunde dan Ash.
‘Geen honger,’ bromde ik boos, terwijl de jongen ons moeiteloos door de menigte elleboogde.
We zwegen, terwijl we ons lieten meevoeren met de stroom naar buiten, naar het station, de trein in.
Het was daar dat ik de gemiste appjes van mijn vriendinnen zag, appjes van uren geleden en meer recentere, ontdekte ik toen ik naar beneden scrollde.
Sofie: Road, je hebt wat uit te leggen.
Road: O, ja? Wat dan?

Onze conversaties waren eigenlijk altijd in keurige taal. De enige die nog weleens de neiging had om sms-taal te gebruiken, was Aubrey met haar w8 ff en brb, maar verder zou onze leraar Nederlands er trots op zijn. Als hij van Whatsapp gehouden had.

Sofie: Dat ik je dat nog uit moet leggen, geflambeerde flamingo! Waarom heb je ons al uren genegeerd en waarom heeft Ash jou getagd op zijn Facebook-profiel?

Met een ruk keek ik naar Ash die vlak naast me stond in de trein die zo vol was dat het meer een haringvat was. Alleen ontbraken de uitjes. Bij de gedachte aan uitjes en eten, ging mijn hand automatisch naar mijn broekzak waar ik voor het concert de teen knoflook in gestopt had. Je wist nooit waar vampiers uithingen.
‘Je hebt me getagd op Facebook,’ zei ik, terwijl ik de profielensite opende. Bij het wereldbolletje stond een tien, 10. Hij had me inderdaad toegevoegd aan zijn status.

Nolan van de Sandt
4hrs - Amsterdam

Veel plezier, jongens! Ik heb vriendschap gesloten met een porseleinen vriend. Het is zo… rot.
2 likes - reply
Ash van de Sandt
4hrs - Amersfoort

Rot is nogal een net woord, broer. We zullen extra hard meezingen, speciaal voor jou.
6 likes - reply

Mijn vriendje was de eerste die een reactie achtergelaten had, gevolgd door Cameron, Sofie, Sebastian en mensen die ik niet of alleen van naam kende.
Niet dat het verder uitmaakte. Kwaad keek ik naar de jongen naast me die zijn schouders ophaalde. ‘Ik wist niet dat het zo’n probleem was, dan had ik je niet getagd. Ik ging er alleen niet vanuit dat het geheim moest blijven voor mensen. En het was alleen maar goed bedoeld.’
Hij leek pissig te zijn en ik beet op mijn lip, terwijl ik naar mijn telefoon staarde. ‘Het hoeft ook niet geheim te zijn,’ zei ik zachtjes.
‘Iedereen was er heus wel achtergekomen, Road. Denk je nou echt dat mensen het niet geweten zouden hebben? Privacy kun je vergeten als je met mij rondhangt.’
‘Dit was eenmalig,’ zei ik.
De enige poging om mijn eer nog te redden.

We liepen de straat in en zwegen tot we vlakbij onze huizen stonden. We zeiden niets, net zoals we dat de rest van de reis niet echt meer gedaan hadden. Ik had wat appjes beantwoord van hysterische vriendinnen, hij speelde een spelletje op zijn telefoon. Ik wist niet welke, maar het kon me ook niet zoveel schelen.
Af en toe lachte hij om iets dat hij zijn telefoon zag of om een berichtje.
‘Doei,’ zei ik uiteindelijk en er kwam nauwelijks een doei van zijn kant uit. Of het werd overstemd door het piepende hek van mijn voortuin, dat kon ook.
Toch ging ik met een vreemd gevoel naar binnen. Ik kon het niet omschrijven, maar het voelde vervelend. Hij was boos op me en dat wilde ik niet. Die gedachte was zo niets voor mij, ik kan het nog nooit gedacht. Niet over Ash, niet over mijn buurjongen.
‘Was het leuk?’klonk er een stem en ik draaide mijn hoofd om te ontdekken dat mijn zus Lavender Blue - dank je, pap, voor al die mooie namen - op de bank in de voortuin zat, samen met mijn moeder. ‘Was dat Ash van hiernaast die wegvluchtte?’
‘Nee, van de maan.’
‘Road,’ berispte mijn moeder me, ‘doe eens vriendelijk tegen je zus.’
Het liefste wilde ik zeggen waar ze die vriendelijkheid beter kon steken, maar ik zweeg en knikte toen. ‘Het was geweldig. En ik ga nu naar bed, ik ben nogal moe.’
Ik liet ze achter in de tuin en ik sjokte meteen de trap op. Zelfs Lincy was nog wakker, er scheen licht onder haar deur en het refrein van Where do broken hearts go? bereikte mijn oren.
Blegh.
Ik haatte One Direction, maar het ergste was nog wel dat ik waarschijnlijk net zoveel teksten mee kon zingen als lincy en dat ik wist hoe oud elk bandlid was. Niet dat ik dat ooit opgezocht of zo. Nee, absoluut niet. Ik had het per ongeluk een keer toevallig gelezen in een tijdschrift.
‘Doe die herrie uit,’ bromde ik en in het voorbijgaan gaf ik een harde ram op de deur. ‘Luister tenminste naar echte muziek.’
‘Die pokkeherrie van jou zeker!’ was de snibbige reactie van mijn zusje.
Ik keek nog een keer naar Facebook en ik zag dat er nog eens vjftien reacties bijgekomen waren. Ik had vier vriendschapsverzoeken. Bij nader onderzoek bleken ze op onze school te zitten, al kende ik ze niet, en ik negeerde de verzoeken.
Hoeveel mensen zouden maandag weten dat ik met Ash naar een concert geweest was? Hoeveel mensen zouden maandag weten dat ik een weddenschap met Ash had die ik vast en zeker wilde winnen? Hoeveel mensen…

Mooi! :upside_down_face: Ik wil alleen maar meer xD

Voor wie zich afvraagt wat een TARDIS in vredesnaam is.


7. Roddels reizen sneller dan de TARDIS

Het waren er veel, bleek toen ik maandagochtend mijn feloranje fiets in het fietsenhok parkeerde, op het plekje naast de plantenbak waar hij altijd stond. Ik was altijd bang dat ik hem niet zou kunnen vinden als hij ergens anders stond, al was mijn fiets niet bepaald onopvallend. Of dat hij gestolen zou worden, ook al was dat ook vrij onmogelijk. Niemand wilde toch een knaloranje fiets die aan elkaar geknoopt was met postelastieken?

Zodra ik één stap uit het fietsenhok zette, vloog er een voor mij onbekend meisje naar me toe.
‘Dus het is waar?’ schreeuwde ze.
Als ik al zin had in maandagochtend, dan was dat nu helemaal weg. Ik liet een snuifgeluid horen en probeerde het meisje te intimideren, al leek ze daar niet bepaald in te trappen. Ik kende haar niet wat betekende dat ze niet bij de populaire meisjes hoorde of in mijn jaar zat.
‘Er is zoveel waar,’ zei ik cryptisch en toen liep ik langs haar, terwijl ik haar nog net ‘Oh my’ hoorde zeggen. ‘En zoveel ook niet,’ maakte ik voor mezelf de zin af. Ik zigzagde om de groepjes jongeren heen en uiteindelijk bleef ik onder het afdakje staan om een sigaret te roken. Ik had nog nicotine nodig voor ik de komende uren in een gebouw waar je niet mocht roken, opgesloten werd. Zoals elke dag vroeg ik me af hoe ik het ging overleven. Elke dag was ik bang dat het die dag niet langer zou lukken, dat ik ergens halverwege de les wegrende om een hijs te nemen.
Ik viste het pakje sigaretten uit mijn zak en stak er eentje aan. Mijn ogen gleden over de mensen die langs ons moesten om bij de ingang te komen.
‘Road, ik vermoord je!’
‘Hoi, Sofie,’ zei ik langzaam, terwijl ik een hijs van mijn sigaret nam. ‘Hoe is het met jou?’
Mijn vriendin schudde dramatisch haar blonde haren uit haar gezicht en trok het staafje nicotine uit mijn hand.
‘Ik meen het, Road. Je bent met mijn ex naar een concert geweest en je hebt het verzwegen voor me, voor iedereen.’
‘Ash is je ex niet.’ Ik trok de sigaret terug. ‘Je hebt een keer met hem gezoend, dat is het. Jij hoopte met heel je hart dat hij je zou bellen. Hij belde je niet. He is not into you.’
Misschien was ik onnodig bot tegen haar, maar soms was bot zijn het beste tegen Sofie. En op dit moment kon het me eigenlijk ook bijzonder weinig schelen.
’Ochtendhumeurtje?’
Ik haalde mijn schouders op. ’Niet per se, al kan ik natuurlijk een rothumeur hebben opgelopen, omdat ik met Ash naar dat concert moest.’
Mijn paniekaanval verzweeg ik, Sofie zou me toch alleen maar uitlachen en daar had ik op dit moment ook bijzonder weinig behoefte aan. Het zou trouwens ook niet goed voor onze band zijn.
’Waarom heb je mij niet gebeld, dan was ik in jouw plaats gegaan. Dan had ik hem kunnen laten zien hoe dol ik ben op die band waar jullie heen geweest zijn.’
Geamuseerd keek ik haar hand. ’Die band waar we heen geweest zijn? Serieus? Weet je dat nou al niet meer?’ Ik rolde mijn ogen. ’En dan denk je dat je Ash op die manier kunt imponeren. Ik kon in elk geval nog wat muziek meezingen.’
Ik luisterde regelmatig naar Muse, dus het was niet vreemd dat ik stukken mee kon zingen en het was zeker niet iets dat ik deed om Ash te imponeren, want waarom zou ik dat willen? Het was mijn buurjongen maar. Dan kon ik nog beter voor Direction zingen. Alleen die ging altijd janken zodra ik mijn mond opendeed. Volgens Lincy kwam het, ’omdat je de tekst niet goed kent van One Direction-liedjes en daar luister hij alleen naar!’
Mokkend stak Sofie ook een sigaret op. Wat as dwarrelde van de mijne op haar leren jackje en boos keek ze me aan.
’Volgens mij heb je het over jezelf toen je het over een ochtendhumeur had en niet over mij.’
Mijn ogen dwaalden naar beneden, naar de hysterische gele regenlaarzen die ik aangetrokken had, omdat ik in een stortbui had moeten vertrekken. Oké, misschien was ik daar een beetje boos over en had ik wat vloeken de lucht in geslingerd, maar mijn gele regenlaarzen hielpen me er altijd bovenop en zorgden voor een instant zonnig humeur.
’Je hebt je regenlaarzen aan.’
Ik trok de laarzen uitsluitend aan als ik ergens de pest over in had en een zonnetje aan mijn voeten nodig had.
Mijn antwoord was enkel een grom.
’Heb je de weddenschap verloren?’ vroeg Sofie toen en ze keek me met glanzende ogen aan. ’Ben ook jij voor Ash gevallen nu je weet hoe gepassioneerd hij luchtgitaar speelt bij zijn favoriete band en hoe zijn haar aanvoelt?’
’Ik zal nooit voor Ash vallen, hij werkt me op mijn zenuwen. Het is net een puppy. En nee, die zijn niet schattig,’ voegde ik toe, omdat ik al wist wat Sofie zou zeggen.
Kleine, jonge dieren waren alleen maar dom en hulpeloos en daar was niets schattigs aan, helemaal niets.
’En mijn laarzen trok ik aan, omdat God het een goed idee vond om mijn look voor de dag Verzopen kat te noemen. Een verzopen kat met droge pootjes die door iedereen aangekeken wordt.’
’Wat raar nou,’ zei mijn vriendin sarcastisch. ’Je bent ook helemaal niet met the hottest guy uit Amersfoort op date gegaan.’
’Het was een concert waarbij ik zijn twintigste keuze was en waar mijn vriendje eigenlijk mee zou gaan. Bovendien heeft hij water over mijn hoofd gegooid om me zover te krijgen dat ik meeging. Niets leuks aan.’
Ik stampte de sigaret uit en liep bij Sofie weg die alleen ’wat?’ kon roepen. Ergens hoopte ik dat ze buiten zou blijven, maar ik wist dat ze dat niet zou doen en een paar minuten later greep ze mijn arm. Ik snoof.
’Wat bedoelde je met dat natgooien? Je weet dat jongens die meisjes plagen, verliefd op je zijn, toch?’
Sofie zag op elke straathoek liefde.
’Hij is niet verliefd, Soof,’ zei ik met opeengeklemde kaken. ’Hij was in een rotbui en vond het leuk om een flesje water over mijn hoofd te gooien, terwijl ik lag te zonnen. Meer niet. Bovendien kan hij dan wel verliefd op me zijn, maar ik heb Nolan. En ik heb Ash in een luier gezien.’ Met een noodgang trok ik mijn kluisje open. ’Bovendien heb ik wel belangrijkere problemen dan of Ash van de Sandt wel of niet verliefd op me zou zijn. Ik heb mijn wiskundehuiswerk niet gemaakt.’

Foei. Wiskundehuiswerk niet gemaakt,schandaaaalig.
grapje goedzo.

geldt het bij dit verhaal ook 1 stukje per dag?

Foei. Wiskundehuiswerk niet gemaakt,schandaaaalig.
grapje goedzo.

geldt het bij dit verhaal ook 1 stukje per dag?