[Verhaal] ➳ ♦ Gebroken harten en geknakte ego's [AF!]

[b]http://oi62.tinypic.com/160zqjp.jpg[/img]

Personages

Julian Morris als Ash van de Sandt [size=8pt](ja, veel te oud, ik weet het) en Barbara Palvin als Road Ruven.

GS verkleint hem, hier staat 'ie trouwens in volledige grootte.

Verder:

  • Ik weet niet of het YA of NA is, dus voor nu hou ik het op YA.
  • Het speelt zich af in (een deels verzonnen) Amersfoort. De school waar de personages op zitten, bestaat bijvoorbeeld niet meer. Heeft wel ooit bestaan trouwens.
  • Het wordt/is cliché
  • De rechten van het verhaal liggen bij mij, dus stelen mag niet (bij de cover ook, die heb ik ook gemaakt. En het ding met personages ook, maar de foto’s heb ik niet zelf gemaakt, alleen bewerkt). Is ook niet lief
  • Ik heb ook een Pinterestboard voor dit verhaal: Dit vind je hier.
  • Mocht je fouten zien, laat het dan even weten.

:stuck_out_tongue: Ik zal vast hoofdstuk 1 posten.

[b]♢

  1. Geflambeerde tennisballen[/b]

    ‘Dus, dus, hij keek naar me,’ verzuchtte Aubrey gelukzalig en ze keek me met een verliefde glimlach aan. ‘Wat denk jij? Vind hij me leuk of niet?’
    Ik haalde mijn schouders op. Hoe moest ik nou weten wat haar nieuwste naamloze slachtoffer van haar vond? Ik was de jongen niet, ik had geen idee. En het was niet dat ik nu zo’n autoriteit was op het gebied van jongens, want dat was ik niet. Mijn liefdesleven was een grotere zooi dan een afvalstort.
    Een afvalberg van gebroken harten en geknakte ego’s.
    De zomervakantie hing in de lucht en dat was merkbaar. Zo was de kantine nagenoeg leeg en bevond iedereen zich op het grasveld rondom de school. Daar zaten Aubrey, Emma en Sofie en ik op dit moment ook.
    ‘Ik ga koffie halen,’ zei ik, terwijl ik me overeind hees. ‘Iemand nog wat?’
    Een collectief nee-geschud was het antwoord en ik ging alleen op weg naar de kantine. De normaal zo drukke ruimte was nu akelig stil en zelfs de rij voor de ‘versnaperingen’ was spontaan verdwenen. Blijkbaar was die koffie niet meer zo hard nodig nu de temperatuur gestegen was en ijskoffie was te modern op onze school.
    ‘Hoi, weggetje.’
    Mijn naam gebruiken voor grappen, dat vond iedereen leuk. Alleen ikzelf wat minder. Ik vervloekte mijn rare naam. Waarom mijn ouders me Road genoemd hadden, wist ik ook niet.
    Ik gluurde de vitrine in en zag de favoriete brownies van Emma. Misschien moest ik er eentje voor haar meenemen.
    Ik keek op, ook al wist ik wie er gesproken had en wie me zo noemde. ‘Hoi, Aarde,’ zei ik op mijn beurt, de naam die ik hem jaren geleden in de brugklas gegeven had voor de grap. Ik had gehoopt dat hij het irritant vond, maar tot mijn verbazing leek hij de naam grappig te vinden.
    Ash, de jongen die al mijn hele leven mijn pad kruiste. Hij zat voor me bij de meeste lessen en leek altijd zijn pen vergeten te zijn, Pen, papier, zijn boek en op de één of andere manier moest hij het altijd van me lenen.
    Ik wist heus wel waarom, ik wist dat hij me op deze manier hoopte te versieren. Helaas voor hem viel ik niet op jongens met gigantische ego’s. Helaas voor hem viel ik op zijn broer.
    Sommige meisjes zouden hysterisch worden om het feit dat ik een gesprek voerde met the hottest guy in the school, maar ik werd er eigenlijk niet warm of koud van. Hij was de standaard knappe jongen uit de Amerikaanse high school films, inclusief volle, pikzwarte wimpers – die ik dan wel wilde hebben – en dik donkerbruin haar – dat ik ook wel wilde jatten – dat altijd perfect leek te zitten. Alles aan hem was perfect en ik had een hekel aan perfectie. Mijn handen jeukten altijd om zijn neus te breken, om iets aan dat perfecte gezicht te doen. Hij was gewoon te knap. Misschien kon ik daarom met hem praten, omdat ik hem niet zag als een lekker ding. Niet echt. Ik was niet blind en ook ik zag heus wel dat hij er goed uitzag, maar ik voelde me er niet door bedreigd.
    Zijn broer was toch leuker.
    En het ergste van alles, kwam door mijn ouders. Die hadden het een uitstekend idee gevonden om achttien jaar geleden naast de ouders van Ash te gaan wonen. Ik vond het minder leuk.
    De kantinejuf schoof Ash al een beker toe en wenkte mij. Hij deed een stap opzij voor mij toen ik ‘eén koffie en een brownie’ zei, terwijl ik het geld over de toonbank schoof. ‘Nou, moet je niet terug naar je vrienden?’ vroeg ik, toen hij bleef staan. ‘Geloof me, ik ben zonde van je tijd.’
    ‘Koffie en een brownie.’
    Ik bedankte haar, pakte het allebei van de balie en marcheerde langs Ash, zonder te kijken. Ik wist heus wel dat hij me volgde, daarvoor hoefde ik niet achterom te kijken. De smachtende blikken van de meisjes die ik passeerden zeiden genoeg. Hun ogen volgden ons, terwijl ik tussen de groepjes door zigzagde om bij mijn vriendinnen uit te komen.
    Debiele schapen. Alsof een jongen als Ash ooit twee keer naar hen zou kijken. Ze waren veel te gewillig, dat was niet boeiend.
    Zwijgend overhandigde ik Emma de brownie en plofte naast haar in het gras.
    ‘Dank je, Road.’
    ‘Heb je voor ons ook wat meegenomen?’ wilde Sofie weten.
    ‘Mij.’
    Pijlsnel draaide ik me om. Ash. Natuurlijk was het Ash.
    ‘Ze heeft mij voor jullie meegenomen.’
    ‘Arrogant als altijd,’ zei ik snuivend en met een soepel gebaar schoof ik mijn zonnebril weer op mijn neus, terwijl ik mijn benen strekte. ‘Sorry, Sofie.’
    Mijn vriendin mopperde boos, ze was niet echt de grootste fan van Ash en ik wist heus wel waarom. Zij was één van die schapen geweest. Wel een gelukkige versie, want hij had haar boeiend genoeg gevonden om te kussen.
    Dat hij haar daarna niet meer gebeld had, was een detail. Eentje dat ik tot in den treuren gehoord had. Sofie was in die tijd ook opvallend vaak langs gekomen en dan hing ze bijna in Ash’ tuin om te zien wat hij deed.
    Nu haatte ze hem, maar dat kwam mij goed uit. Ik moest toch minstens één medestander hebben als het ging om de knapste jongen van de school?
    Ik sloot mijn ogen en genoot wel één volle seconde van de zon voor er iets op mijn schoot plofte en ik opende mijn ogen, schoof mijn zonnebril omhoog en keek recht in de blauwgroene ogen van Ash die zijn hoofd op mijn schoot gelegd had. Voor het eerst had hij me sprakeloos gekregen. Ik wist dat de hele school keek, dat de meisjes me wilden kielhalen en dat de jongens zich afvroegen waar ik deze aandacht aan had verdiend. Wat had ik dat Ash zo graag wilde?
    Ondanks dat alles in me gilde dat ik het niet moest doen, liet ik een hand door zijn haar glijden. Het was – uiteraard – zijdezacht. Het voelde goed.
    Het voelde goed. Ik wilde niet dat het zo voelde.
    Dit voelde walgelijk, goor. Ash was een geflambeerde tennisbal, een rotzak, een pannenkoek… Als ik dit vaak genoeg zou zeggen, dan zou het vanzelf zo zijn.

mooi! ik volg

Leuk! Ik volg ook!

Ik ga dit ook zeker volgen!

Leuk stukje!

Thanks guys! :upside_down_face:


2. Meneer Arrogant is niet aantrekkelijk

‘Ik wist het wel,’ zei Ash met een opgetrokken mondhoek, ‘dat je me leuk vond.’ Hij slaakte een kreet van pijn toen ik hard aan een pluk haar trok.
‘Ik vind je niet leuk,’ siste ik. ‘En dat zal ik ook nooit vinden.’
De jongen lachte en keek me aan. ‘Uiteraard zul je dat niet vinden, want je bent Road. Maar ik voel het, vanbinnen.’ Dramatisch rolde hij met zijn ogen en legde een hand op zijn hart. ‘Ik voel me heel apart vanbinnen als jij me aankijkt, lieve schat!’
Sofie trok haar wipneusje op. ‘Waar heb je dat nou weer vandaan?’
‘Uit mijn eigen hoofd,’ zei hij, terwijl ik op hetzelfde moment ‘uit een of ander liedje’ mompelde.
‘Road bederft de pret.’ Ash trok een zielig gezicht en ik had mijn hand uitgestoken voor ik me realiseerde wat ik deed: Door zijn haar woelen. Opnieuw.
Zijn hoofd lag nog altijd op mijn bovenbenen en het leek hem niet te deren dat iedereen keek, dat de hele school getuige was van dit moment. Niet dat het bijzonder speciaal was.
Ash houdt ervan als iedereen kijkt, dat is hij gewend, siste een stemmetje in mijn hoofd, en waarschijnlijk was dat ook de reden.
Wat gezellig zo,’ zei Sofie toen. ‘Misschien moet je maar een relatie nemen met Ash.’
Wat? Waarom?’ zei ik, mijn wenkbrauwen optrekkend. Normaal was Sofie mijn partner in crime en had ze ook een hekel aan de jongen. Emma en Aubrey konden geen normaal gesprek voeren als het om Ash ging, maar Sofie had ook een afkeer van hem. Daarom waren deze woorden zo vreemd. Had ze vanmorgen misschien te lang met haar haarlak rond gespoten?
‘Alles goed met je, Soof?’
Toen nam ik een slok van mijn nu lauwe koffie die ik normaal aan haar gegeven zou hebben, omdat ze van lauwe drankjes hield. Ik haatte het, koffie moest gloeiendheet zijn.
Maar nu kon ze het vergeten. Ik was boos op haar door haar stomme opmerking. En ik was ook boos op Ash. Waarom liet hij me niet gewoon met rust? Dat was voor iedereen beter. Hij kon zijn aandacht beter richten op een meisje dat hem leuk vond in plaats van op mij, de vriendin van zijn broer.
‘Ja, met mij is alles prima. Ik dacht er gewoon aan hoe leuk het is om met je vriendje op het grasveld te zitten.’
‘Dat is leuk, behalve als je vriendje Ash heet en je door de hele school woedend aangestaard wordt,’ bromde ik.
‘Hé!’ protesteerde Ash. ‘Ik ben heel leuk.’
‘Nee, dat ben je niet en bovendien heb ik een relatie. Mijn vriendje heet Nolan, mocht je het vergeten zijn.’
Ik nam nog een slok koffie en keek daarbij Sofie aan die een pruillip trok. Ze zou mijn koffie niet krijgen, ik was van plan om het donkerbruine goedje tot aan de laatste druppel naar binnen te gieten. Normaal zou ik zwichten, maar nu niet. De trut.
Het voelde als verraad.
‘Alsof ik ooit voor Ash kan vallen,’ zei ik toen en ik snoof. ‘Ik heb hem gezien als peuter van twee in een luier. Geloof me, dan is niemand meer aantrekkelijk als je die informatie hebt, als je weet dat hij ooit in zijn broek gepoept heeft.’
Toen gleed mijn blik naar Sofie. Haar ogen glommen en ze vond dit duidelijk leuk.
Met mijn hand duwde ik Ash’ hoofd van mijn schoot en ik schoof een stukje op, in de hoop dat hij nu zijn eigen vrienden zou zoeken. In plaats daarvan viste hij zijn mobieltje uit zijn zak en grijnsde naar ons. Het was een lachje waarvan ik week werd, maar ik ontkende het. Dat was niet zo, ik voelde niets bij dat lachje. Niets, helemaal niets.
Ik duwde een hand tegen mijn voorhoofd. Dit was Ash.
Doe normaal, hoofd. Dit is Ash, je buurjongen die je helemaal niet leuk vindt. Doe normaal, hormonen, anders voer ik jullie aan de leeuwen.
‘Mogen we erbij komen zitten?’
Met een ruk keek ik op, recht in het gezicht van één van Ash’ vrienden. Een tikkeltje minder knap, maar nog arroganter. Cameron, geen Cam. De naam op mijn tong deed me al huiveren.
‘Nee.’
De twee andere jongens - en Ash - grinnikten en ook mijn vriendinnen leken zich te amuseren.
De jongen trok één van zijn donkere wenkbrauwen op. ‘Hoe bedoel je?’
‘Je stelde me een vraag, ik gaf antwoord.’ Ik was niet van plan om deze jongen zijn zin te geven, daar werd hij toch alleen maar verwend van en dat was hij al genoeg. Ash was de knapste jongen van de school, Cameron wilde dat zijn en kwam daardoor over als een wannabe. Een ‘jammer, maar net niet’, een mislukt prototype.
De andere twee vrienden van Ash probeerden het niet eens, omdat ze wisten dat ze nooit in de buurt zouden komen. Sebastian had er te grote flaporen voor en Twan had rood haar - ook niet echt een geweldig punt, behalve als je bekend bent en Ed Sheeran heet.
‘Nee is je antwoord?’
‘Ja, Cam,’ zei ik met een lief lachje en toen schoof ik mijn zonnebril weer op mijn neus, ‘dat was mijn antwoord.’
Ash grinnikte hardop. ‘Ga gewoon zitten, ons Weggetje heeft een ochtendhumeurtje.’
‘Middag,’ zei ik brommend, ‘het is middag en ik heb nooit een ochtendhumeur. Alleen een Ash-humeur.’
De jongens ploften neer, zoals verwacht, en ik besloot ze te negeren. Wat moest ik er anders mee? Zolang Cameron zijn mond hield, was het oké. Maar natuurlijk hield hij zijn mond niet.
‘Waarom zit je nou weer hier?’
Ash haalde grinnikend zijn schouders op. ‘Omdat ik graag in het gezelschap van mijn allerliefste schoonzusje verkeer.’
‘Zo serieus is het nog niet,’ zei ik heel zacht, zo zacht dat hij het niet hoorde en misschien was dat maar goed ook. Nolan was een leuke, lieve jongen, maar me al ‘schoonzus’ noemen was misschien iets te snel. Ash zou zijn conclusies trekken als ik zoiets zei en ik wist niet of dat het beste was. Soms is het beter om je mond te houden.
Ik schoof mijn zonnebril weer op mijn neus en gebruikte mijn rugzak als kussen door mijn hoofd erop te leggen. Ik luisterde naar niemand in het bijzonder en ik sloot heel even mijn ogen.
‘Wedden dat niemand me kan weerstaan?’ Ash’ stem was behoorlijk hard. ‘Ook jij niet, toch Road?’
‘Hm-hm… wat?’ Ik schoot overeind en keek verwilderd om me heen. Ik keek hem als laatste aan, lichtelijk geschrokken. Ik was dieper ingedommeld dan ik zelf dacht blijkbaar.
‘Ik zei: wedden dat niemand me kan weerstaan, ook Road niet.’
‘Wedden dat ik je prima kan weerstaan?’
Zijn ogen fonkelden en ik zag een fanatisme in zijn ogen. ‘Waar wedden we om? Geld? Nee, geld is saai. Ik weet wat beters. Als ik win, dan gaan jij en ik op een date…’
‘Ik gok niet met jou!’ zei ik fel.
Mijn vriendinnen en zijn vrienden joelden. ‘Waarom doe je het niet?’ riep Sofie, terwijl Cameron met een gemene lach vroeg of ik bang was.
Ik gaf de jongen mijn meest vuile blik en Sofie de een na vuilste. ‘Ik ben niet bang dat ik verliefd op hem wordt, ik heb gewoon geen zin om mijn tijd aan een jongen als Ash te besteden.’
‘Zoveel tijd hoeven jullie nu ook weer niet samen door te brengen, dus dat is onzin.’
‘Ik ben niet bang.’
Cameron lachte. ‘Waarom neem je de weddenschap niet aan dan?’
Kwaad keek ik hem aan. ‘Goed dan. Als Ash wint, niet dat dat gebeurt, dan gaan we op date. Als ik win, dan laat je me met rust.’
‘Deal.’
Ash’ lippen krulden om. ‘Moet jij eens zien hoe moeilijk je het krijgt.’
‘Ik krijg het niet moeilijk, ik ben nog nooit voor je gevallen. Waarom zou het nu anders zijn?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Bovendien heb ik een vriendje.’
Nee, ik zou het niet bepaald moeilijk krijgen om niet voor Ash te vallen. Deze weddenschap ging ik winnen. Eitje.

Leuk! Ash is ondeugend haha! Up!

Leeeeeeeuk. :grinning:

Ooh ik vind dit echt heeel leuk!

Oooh! Dit verhaal vind ik ook leuk! :smiley: Super!

Woww, ik vind dit verhaal nu al leuk. De titel alleen al! Zou willen dat mijn schrijfkunsten zo waren, maar helaas, nog ff dooroefenen xD. Ik ga dit zeker volgen!

Jeej volgers! :grinning: Hopelijk komt er dit weekend nog een stuk.

Ah thanks :flushed: Maar ik schrijf al heel wat jaren, dus oefenen is in elk geval zeker aan te raden.

In titels ben ik normaalgesproken trouwens behoorlijk slecht :stuck_out_tongue:



3. Zusjes van dertien met een crush

Ik vond die hele weddenschap maar niets, maar ik was niet bepaald van plan om me terug te trekken. Dat zou iedereen zien als een teken van zwakte. Dat wilde alleen niet zeggen dat ik er achter stond, want dat was niet het geval. Maar aan de andere kant, ik zou nooit voor Ash vallen.
De blikken die ik tijdens de lessen toegeworpen gekregen had, had ik zorgvuldig genegeerd. Voor het gefluister in de gangen had ik me doof gehouden, want ik wist honderd procent zeker dat de hele school inmiddels op de hoogte was door Cameron. Cameron was erger dan Perez Hilton, al had de eerste geen eigen site. Als Camerons ambitie op het gebied van roddeljournalistiek lag, dan zou hij een geweldige toekomst tegemoet gaan, daar was ik van overtuigd. Een carrière als uitvreter was een goede tweede.
Met een knal sloot ik mijn kluisje. Ik hield ervan om mijn kluisje dicht te kunnen rammen. Hoe harder, hoe beter. Emma grapte altijd dat ik net de Hulk was, omdat ik het al eens voor elkaar gekregen had om een deurtje om te buigen. Dat het eigenlijk de schuld van Ash was, had ik ze niet verteld. Ash was de hulk, ik niet.
‘Ben je al verliefd op me?’
Ik gilde harder dan ik aankon en mijn gil echode tussen de muren, waardoor ik hem nog zesentwintig keer hoorde. ‘Alle gefrituurde kauwgomballen! Wat doe jij hier?’ beet ik de jongen toe die opgedoken was tussen de kluisjes. Hij was nog steeds irritant knap. ‘Hoor je niet bij Scheikunde te zitten?’
‘En hoor jij, Weggetje,’ hij stak zijn hand uit en tikte loom op het puntje van mijn neus, 'niet bij Spaans te zitten? Hola! Dos cerveza!’
‘Ik moet toch weten welke vakken mijn toekomstige vriendinnetje allemaal volgt?’
Zwijgend schoof ik mijn boeken in mijn tas en zorgde ervoor dat ik de teen knoflook in mijn tas niet plette. Dan zou het pas echt gaan stinken.
‘Ga haar rooster zoeken en laat mij dan met rust, Ash.’
‘Waarom zit je niet bij Spaans?’
‘Waarom gooi je geen reageerbuisjes kapot tegen de muur?’
Hij keek me met een klein lachje aan en ik opende mijn mond om wat te zeggen toen er een blonde jongen langsliep, gevolgd door heel veel meisjes. Jamie. De hit van de school, omdat hij bekend was. De jongen die het leuk om zich als bloedzuiger te verkleden. Jamie, de beroemde Nederlandse acteur die ineens helemaal hot was.
Ik vond het een engerd, maar dat had misschien ook te maken met de knoflook in mijn tas. Of met het feit dat hij meisjes alles kon laten doen als hij maar even naar ze lachte.
Toen keek ik naar Ash en ik zag dat hij ook naar de jongen keek, de afgunst was duidelijk te zien in zijn ogen. Mijn gedachten dwaalden af naar de knoflook in mijn tas. Natuurlijk wist ik dat vampiers niet bestonden en zeker niet als een ongelofelijk lekkere dude, maar toch was er een stemmetje in mijn hoofd dat schreeuwde dat ik mijn veiligheid moest beschermen met een teen knoflook. Mijn oma zou zeggen: Baadt het niet, dan schaadt het ook niet.
Sinds Twilight en de hele vampierhype had een stemmetje mijn gevoel aangewakkerd en verwachtte ik overal Edward Cullen tegen te komen. Niet dat het gebeurde. Normaalgesproken dan, want op school liep ik dus mooi wel tegen Jamie Linners aan. Bijna een Edward.
Ik wierp nog een blik op de acteur, toen keek ik naar Ash die afgeleid was, en griste mijn jas van de vloer voor ik me uit de voeten maakte.
Ik ontkende het uit alle macht, omdat ik nu eenmaal een ontkenner was, maar ik voelde nog altijd zijn haren tegen mijn vingers. Duizend keer mijn vingers wassen en tegen elkaar aan wrijven had ook geen effect gehad.
Pot vol groene komkommers, hoe kwam ik hier vanaf? Hoe kwam ik van die stomme weddenschap en Ash af? Natuurlijk kon ik in het holst van de nacht over de schutting klimmen, met de sleutel vanonder de mat bij de achterdeur naar binnen gaan en Ash in de kelder opsluiten. Maar dat leek me niet het beste idee van het jaar.
Aanlokkelijk was het wel, want mijn handen jeukten om het te doen. Ik zou het niet doen, want ik was niet gek. Ik speurde nog even de hal af, twijfelend of ik meteen naar mijn fiets moest gaan of nog een sigaret kon roken.
‘Wil je zonder mij spijbelen?’
Ik voelde zijn warme adem in mijn nek en ik rook een mintgeur, alsof hij twee minuten geleden nog zijn tanden gepoetst had. Ik zag hem er zo voor aan om rond te sjouwen met een tandenborstel in zijn rugzak.
Even zuchtte ik diep. ‘Nee, ik ga niet spijbelen, ik moet naar de tandarts. Maar je mag in mijn plaats gaan, dan ga ik voor jou naar Scheikunde.’

'Dat ziet er weer prima uit.' De tandarts glimlachte naar me en liet daarbij zijn perfecte gebit zien. Hij wel, dacht ik kwaad. Maar het was niet meer dan logisch. Anders was hij vast geen tandarts geworden. 

‘Fijn,’ zei ik opgelucht. ‘Dan hoef ik het komende halfjaar mijn tanden niet meer te poetsen, pas weer de week voor ik hierheen moet.’
De man keek me fronsend aan, het was duidelijk dat hij er niet om kon lachen. ‘Tandenpoetsen is van algemeen belang, ook voor de rest van je gezondheid. En je zou moeten stoppen met roken, Road.’
Van binnen rolde ik met mijn ogen, maar mijn hoofd knikte dapper. Of ik van de gevaren wist? Of ik wist hoe ongezond het was?
Ja en ja.
Ik krabde aan mijn arm, terwijl de tandarts me al prekend naar de wachtkamer begeleidde. Toen gaf hij me een hand, terwijl hij ‘maak je een afspraak over een halfjaar?’ zei en afgeleid was door de andere persoon in de wachtkamer. ‘Meneer Van de Sandt?’
Nu realiseerde ik me dat ik niet eens opgelet had op wie er in de wachtkamer zat, onderuitgezakt. Warrig donkerbruin haar, een lippiercing. Ash. Ik had het kunnen weten. We hadden ook dezelfde tandarts, maar dat had waarschijnlijk meer te maken dat de beste man aan het begin van onze straat een praktijk had. De halve straat kwam hier, het voelde soms ook meer als een verplichte buurtBBQ.
Toen hij langs me liep, grijnsde hij breed, maar zei niets. Ik kon hem alleen maar nakijken, verwilderd. De receptioniste haalde me uiteindelijk terug uit mijn galaxy van eigen gedachten door heel hard te kuchen.
‘Wilt u vast een afspraak maken voor over een halfjaar?’

Het was maar goed dat er niemand in de keuken was, want de wind rukte aan de achterdeur die nogal hard openvloog. Mijn moeder zou me vermalen tot zand als ze dit zag. 
'Wraf!' 

Ik kon me net op tijd aan de vensterbank vastgrijpen voor onze poedel met de spannende naam Direction me enthousiast besprong. De naam was te danken aan mijn zusje van dertien die helemaal weg was van One Direction. Elke keer als ik langs haar kamerdeur kwam, stak ik mijn tong uit naar de papieren Harry en co. Gelukkig had ze de volledige naam er niet doorheen gekregen, dan had ik de hond nooit meer uitgelaten. Ook haar tweede optie, Harry Styles, had mijn moeder te gortig gevonden. Godzijdank. Zusjes van dertien met een crush op een onbereikbare popster waren verschrikkelijk. Buurjongens die je achtervolgden, waren eng.

Note: Jamie komt uit een ander verhaal van mij en hij wandelt ook voorbij in My American Apparel Underwear :stuck_out_tongue: Hij duikt nogal graag in andermans verhalen op.

Leuk, ik volg ook! :grinning:

Ah, welkom nieuwe volgers :grinning:


4. Aan vriendjes heb je niets

Ik had gehoopt dat Nolan de weddenschap af zou keuren, me misschien verbijsterd aan zou kijken. Verbijsterd kijken deed hij inclusief de grote ogen.
'Wat heeft ‘ie gedaan?’
Nolan moest iets gehoord hebben van iemand, misschien wel van Ash zelf, want hij kon nooit iets geheim houden. Ik kon me trouwens ook niet voorstellen dat hij iets voor zijn oudere broer verborgen hield. Ash en Nolan waren altijd twee handen op één buik.
Als antwoord kreunde ik alleen maar en ik verborg mijn hoofd tussen mijn handen om mijn gekleurde wangen te verbergen. ‘Ik weet het. Het is verschrikkelijk erg.’
Hoe kon je nou met droge ogen aan je vriendje opbiechten dat zijn broertje er zeker van was dat ik verliefd op hem zou worden?
Ik verwachtte een woedende reactie, maar in plaats daarvan klonk er een ander geluid en ik keek op. Nolan zat te grinniken, hij zat heel hard te lachen. Verbijsterd keek ik hem aan. ‘Je vindt het grappig?’
Hij knikte, terwijl de tranen over zijn wangen liepen. Het enige dat ik kon doen, was hem verbouwereerd aankijken.
‘Niet verschrikkelijk erg, maar verschrikkelijk hilarisch. Alsof Ash ooit gelijk gaat krijgen.’
‘Je denkt niet dat je broertje gelijk gaat krijgen?’ vroeg ik, verbaasd.
Ik wist niet of ik het vleiend moest vinden of niet. Het was fijn dat mijn vriendje zo’n rotsvast vertrouwen in me had, maar aan de andere kant was het ook wel een beetje eng dat hij me zo vertrouwde. Waar had ik dat vertrouwen aan verdiend?
Hij hapte naar adem en wachtte met praten tot hij weer op adem was. ‘Natuurlijk niet. Dan was er allang wat gebeurd tussen jullie twee. Jullie wonen al jullie hele leven naast elkaar.’
‘Dat geldt toch ook voor jou,’ zei ik brommend. ‘Bijna je hele leven dan.’
‘Blijkbaar heb je gewoon een goede smaak en ben je voor de leukste broer gevallen. Trek het je niet aan, je kent Ash. Die maakt van het leven graag een game.’ Hij trok me naar zich toe voor een zoen en ik beantwoordde hem automatisch. ‘Life is a game and then: game over.
Er werd gekucht en ik maakte me los van Nolan. Ash stond in de deuropening met opgetrokken mondhoeken. Zijn ogen schoten van zijn broer naar mij en weer terug.
‘Dus de relatie is nog niet voorbij na deze schokkende weddenschap,’ zei hij spottend en als dit een ander dan Ash was, dan zou ik het jaloezie kunnen noemen.
Maar het was Ash, dus alleen daaraan denken was al belachelijk.
‘Natuurlijk niet, lief broertje van me. Road valt toch niet voor jou, anders was dat allang gebeurd, denk je niet?’
Ash trok een mondhoek op en toverde een scheef lachje tevoorschijn. ‘Je weet niet waar mensen toe in staat zijn. En je weet niet wat voor effect ik op vrouwen heb.’
‘Geen effect. Ze willen je hooguit door je haren aaien en kirren dat je zo schattig bent,’ grinnikte Nolan. Hij kneep zachtjes in mijn zij. ‘Vrouwen vallen op mannen, niet op kleuters.’
‘Op jou zeker.’
‘Bijvoorbeeld.’
Ik rolde met mijn ogen om het stoere gepraat, om het opscheppen. Ik was er vrij zeker van dat genoeg vrouwen Nolan ook een kleuter vonden. ‘Ash, laat ons gewoon met rust en ga naar je kamer.’
‘Nee.’ Demonstratief liep de jongen de kamer verder in en wurmde zich tussen ons in op de bank.
Ik probeerde hem een duw te geven, zodat hij van de bank af zou glijden, maar het had geen effect.
‘Dit is ook mijn woonkamer.’ Hij draaide zijn hoofd naar me toe en ik was me er ineens pijnlijk bewust van hoe dichtbij hij zat, hoe zijn bovenbeen warm tegen dat van mij was. ‘Als jullie willen klooien, dan gaan jullie zelf maar boven zitten. Dan hoef ik niet tegen die tongen in elkaars mond te kijken.’
‘Jij steekt je tong anders vaak genoeg in iemands mond.’
‘Nooit in de mond van mijn broer.’
Nolan huiverde. ‘Nee, en laten we dat vooral ook zo houden. Dank je wel.’

'Road?'

Ik negeerde de stem en ik deed alsof ik sliep. Dat kon ook gemakkelijk met de gigantische zonnebril op mijn neus.
‘Weggetje, we hebben een probleem.’
‘Kun je nergens heen, omdat er geen weggetje naartoe leidt?’ bromde ik, me te laat beseffend dat hij nu wist dat ik wakker was.
Verdorie, Ash!
Chagrijnig ging ik rechtop zitten en ik schoof de zonnebril omhoog. ‘Nou, waarom moet je me storen als ik probeer om een kleurtje te krijgen?’ Terwijl ik sprak, knoopte ik de touwtjes van mijn azuurblauwe bikini wat steviger vast in mijn nek. Zoveel hoefde Ash nou ook weer niet te zien. Dat was maar voor één paar blauwe ogen bestemd en dat waren niet die van hem. ‘Of stond je me stiekem te begluren?’
Ik griste het overhemd op de rand van de stoel naar me toe en schoot het aan. Niet dat hij me nog nooit in zwemkleding gezien had, maar het voelde ineens of ik daar in mijn blote kont lag.
‘Niet stiekem,’ zei hij, terwijl hij op de lage schutting, begroeid met klimop, leunde. ‘Ik ben een jongen, ik mag best kijken naar mijn buurmeisje in bikini.’
Bij die woorden schudde ik mijn hoofd.
‘Waarom zou dat niet mogen? Jij gaat zelf in je bikini in de tuin liggen. En ik ben een puber vol hormonen.’
‘Je mag niet kijken als het buurmeisje tot over haar oren verliefd is op de broer van de buurjongen.’
Hij toverde één van zijn beroemde lachjes tevoorschijn. ‘Gelukkig ben je dat niet dan.’
Diep ademhalen, Road. Negeer hem.
Ik rolde met mijn ogen en toen liet ik me weer de ligstoel vallen, terwijl ik de zonnebril weer omlaag schoof. ‘Als je het niet erg vindt…’
Er kwam geen reactie en ik ging er vanuit dat het goed was. Het duurde slechts twee tellen voor ik een hartverzakking kreeg en ik schoot met een schreeuw overeind, happend naar adem. Het overhemd was doorweekt en er kwamen een paar slierten kletsnat haar in mijn ogen toen ik dat deed. Water druppelde in mijn ogen en ik hapte als een vis naar adem.
‘ASH!’
Woest keek ik omhoog. De jongen keek me lachend aan, het nu lege flesje nog altijd vast en dreigend boven mijn hoofd. Zijn groenblauwe ogen twinkelden enthousiast. ‘Ga je mee naar een concert van Muse?’
Geïrriteerd duwde ik een natte pluk haar uit mijn gezicht en ik keek hem aan.
‘Dit is niet de manier om een meisje mee te vragen. Ineens snap ik waarom je nooit een vriendin hebt voor langer dan een week. Waarom vraag je me trouwens mee? Je ging toch met Nolan?’ Ik keek hem met gefronste wenkbrauwen aan. ‘Sinds wanneer ben ik je vaste festivalmaatje? Je weet dat ik geen auto heb.’
‘Mijn broer heeft buikgriep en heeft zichzelf opgesloten op de wc. Er is dus geen sprake van dat hij mee kan.’
‘Dan ga je lekker alleen.’ Ik schoof de zonnebril weer naar boven. ‘Doei, Ash. Je hebt me al natgespetterd, dus er is geen kans dat ik met je meega.’
‘Je droeg een bikini.’ Toen zweeg hij even om door te gaan op een toon die ervoor zorgde dat ik hem toch weer aankeek. ‘Road.’ Zijn stem klonk smekend. ‘Wil je alsjeblieft met me mee naar Muse?’
Ik knipperde met mijn ogen. ‘Je wilt dat ik meega?’

"Het overhemd was doorweekt en er kwamen een paar slierten kletsnat haar in mijn ogen toen ik deed. "

Hier mist een woord geloof ik (aan het eind, kan het niet vetgedrukt maken meh)

Verder leuk! Ik volg ook dit verhaal van je maar weer :slightly_smiling_face:

Jup, klopt :slight_smile: Heb hem toegevoegd. Thanks voor het opmerken!

Echt een leuk verhaal. Ik ben echt benieuwd :upside_down_face:

i like it knoedelwoepsje :smiley: