Verhaal: Gebroken door een leugen.

Kijkend door het zolderraam denk ik aan m’n ex.
Het was zo’n mooie tijd ik wou dat het was zoals toen, maar dat kan niet meer het is uit en dat is niet voor niks.
Hij heeft me bedrogen blijkbaar kon ik hem niet geven wat hij wou, maar ik heb hem al m’n liefde gegeven die ik in me had ik dacht dat het genoeg was maar dat mocht dus niet zo zijn.
Aan de ene kant wil ik hem terug maar aan de andere kant ook weer niet hij heeft me zoveel pijn gedaan en dat in zo’n korte tijd.
Elke dag denk ik aan hem, en als ik hem op een dag zou tegen komen en hij vroeg me weer zou ik in tranen uitbarsten maar nee zeggen alleen omdat ik bang ben, bang dat hij me ooit het zelfde weer aan zou doen.

Verder?

een tip: het lijkt meer op een gedicht dan op een verhaal…

Interpunctie wordt niet helemaal goed toegepast; sommige zinnen lopen in een stuk door, terwijl dat niet lekker klinkt. Zoals:

Hij heeft me bedrogen. Blijkbaar kon ik hem niet geven wat hij wou, maar ik heb hem al m’n liefde gegeven die ik in me had. Ik dacht dat het genoeg was, maar dat mocht dus niet zo zijn.

Zo voorkom je een lawine aan woorden.

Je kan gerust verder gaan, hoewel ik nog niet echt een indruk heb waar het heen gaat… Het klinkt tot nu toe een beetje cliché. (ex, leugen, twijfel… wordt allemaal veel toegepast)

Het lijkt me op zich een leuk verhaal.
Een tip: probeer de lezer te laten wachten op informatie zoals waarom het uit ging. en niet alles in het eerste stukje al vrij te geven.
X