[Verhaal] Eve

Hoi! Ik vind dit eng, maar wil het zo graag! Ik zit al een tijd lang met plotten en ideeën in mijn hoofd en heb er eindelijk een gevonden die ik leuk genoeg vind om helemaal uit te werken. Het is immers ook al een lange tijd geleden dat ik een verhaal heb geplaatst op girlscene en vond het daarom ook weer tijd voor iets nieuws, daarbij heb ik er ook heel veel zin in! Ik zal ongeveer om de dag een stuk posten, soms meer en soms minder. Het zal liggen aan de hoeveelheid schoolwerk ik dan heb of met de afspraken die ik gepland heb staan. Over de cover ben ik nog niet helemaal tevreden, dus het kan zijn dat er nog wat kleine aanpassingen aan komen! Foto’s van de personages laat ik voor nu nog even achter wegen, omdat ik het zelf altijd leuker vind om mijn eigen idee er bij te hebben maar als jullie wel foto’s ervan willen zal ik ze in een link zetten als mensen het e.v.t willen zien. Daarbij ben ik echt een ramp in d/t maar ik zal er zoveel mogelijk op proberen te letten en tips zijn altijd welkom. In ieder geval heb ik hier heel veel zin in en ik hoop natuurlijk dat het ook bij jullie in de smaak valt!

‘Wie zegt dat sneeuw altijd hagelwit moet zijn?’

Niet iedereen laat altijd hun ware ik zien, leugens stromen dagelijks als watervallen over de wereld heen. Alsof de waarheid vertellen er niet meer te doet en liegen beter is dan de werkelijkheid te vertellen. Liegen is voor sommige mensen de normaalste zaak van de wereld, terwijl jij altijd de leugens probeert te vermijden en uit je leven probeert te houden. Maar wat als jijzelf verstrikt raakt in een spinnenweb van leugens?

Daar stonden we, oog in oog. De lucht was geprikkeld met angstige gevoelens, maar er schuilde ook liefde bij. Liefde gemengd met angst. Angst voor het nieuwe. Mijn hand trilde toen ik het pistool omhoog hief. Mijn handen waren rood gekleurd door het bloed van hem. Zijn bloed over mijn handen heen, zijn bloed dat in mijn huid drong. In mijn ogen sprankelden niet langer glinsteringen van het geluk, maar er wakkerde vuur aan in mijn ogen en vlammen dansten erin rond. De boosheid was overal te vinden en hij zou niet wegtrekken voordat ik de kogel uit het pistool had geschoten. Achter de boosheid, was verdriet te vinden gemengd met de liefde die ik ergens diep in mijn hart voelde. Ik wilde het niet, maar ik voelde het. Hoeveel ik er ook had tegen gedaan om de liefde weg te krijgen, ik kon het niet. De liefde zou er voor altijd blijven en daaraan was niets meer te doen. Mijn vinger krulde om de trekker heen, het laatste beetje angst uit mijn lichaam verdween en ebde weg. Lucht zoog ik in mijn longen, breidde mezelf voor op het schot. Misschien was het gelogen dat de angst uit mijn aderen was weggeëbd, want de trekker overhalen lukte me niet. Een druppel bloed van hem, droop van mijn hand af en brak op de straat die glinsterde van de regen. ‘Eve,’ klonk het zwak voor me maar ik luisterde niet meer. ‘J-je weet dat het niet zo was bedoeld.’ De goedmaak woorden waren te laat gekomen, want dat het hem speet had ik nog nooit gehoord. De excuses dat het was om mij te beschermen kon ik niet eens meer op mijn handen tellen. Dit was niet meer goed te maken, hij was te ver gegaan en hem vergeven zou ik niet kunnen. ‘Het spijt me N-‘ zijn naam uitspreken lukte me niet, het geluid van mijn stem werd weggevaagd door het geluid van de knal van het pistool.

Lijkt me leuk! Ik ga volgen

Wow mooi, ik volg!

Dankjulliewel!

WOW

Ik moet nog heel even kijken hoe het gaat worden met de lengte van de hoofdstukken maar dit is het voor nu geworden c:

HOOFDSTUK 1
De wijzers van de klok bereikten de twaalf, een nieuwe dag was aangebroken. Een dag die voor vele een bijzondere dag was, een dag vol met warmte en gelach. Een dag voor familie knuffels en leuke cadeaus. Kerstmis. Vijfentwintig december. Sneeuwvlokjes dwarrelden naar beneden en vielen op de besneeuwde tegels. De grijzige kleur die de tegels van originele hadden, was niet meer te zien. Elke millimeter was bedekt met de hagelwitte sneeuw. De wind gierde om het huis heen terwijl de vlokken tegen de grote ramen aan dwarrelden. Twee zonnestralen schenen op de sneeuw, een konijntje sprong door de sneeuw heen en liet kleine voetstapjes achter. Het waren normale, alledaagse, gebeurtenissen. Maar het wordt normaal was een abnormaal woord in mijn leven. Wat echt normaal was, wist ik niet meer want alles in mijn leven leek niet normaal te zijn. Om te beginnen met mijn ouders. Twee mensen van een middelbare leeftijd die mij hadden geadopteerd toen ik nog maar een paar maanden was wegens het overlijden van mijn eigen ouders in een auto ongeluk. Het verhaal was al jaren lang aan mij verteld, al vanaf dat ik vragen ging stellen over of het mijn echte ouders waren. De kleur van onze ogen waren niet gelijk. De mijne waren helder blauw, maar mijn ouders hun ogen waren donker bruin. Volgens mijn adoptieouders leek ik als twee druppels water op mijn moeder, maar zelf zag ik de gelijkenissen niet in de foto’s die ik had van mijn echte ouders. We hadden enkel dezelfde ogen, allebei helder blauw met sprankels erin. Maar meer was er niet te vergelijken tussen ons, zo was het in mijn eigen ogen.

Met een zachte zucht die mijn licht roze lippen verliet, zakte ik in de dozen kussen van het bed. Mijn vingers gleden langs het hout van het bed en langzamerhand viel mijn hand terug op het zijden zachte bed. Mijn ogen staarden naar het plafond, naar de vormen die erin waren bewerkt. Ze leken midden in de nacht zo anders dan ze in de ochtenden leken. Een zacht geluid drong mijn oren binnen en wat slaperig taste ik naar mijn telefoon. Het duurde wat secondes totdat mijn ogen waren gewend aan het licht.

“Welterusten mijn eigen bijzonder mooie kerstengel. Bij elk sneeuwvlokje dat valt, verlang ik meer naar jou. Hou zoveel van je Eve.”

Een glimlach sierde om mijn lippen heen en mijn hart werd omhelsd met liefde. Hoe verdrietig ik ook was, hij wist altijd te zorgen voor een stralende glimlach om mijn lippen heen. Hoe hij het deed, wist ik niet. Maar hij wist me altijd op te beuren en hij liet me altijd wel weer lachen. Hoewel ik wist dat ik af en toe nogal verdrietig kon zijn, zonder een duidelijke reden, liet hij me nooit gaan voordat ik weer moest lachen.

“Wat poëtisch van je schatje. Hou ook van jou, kijk uit naar morgen. Of feitelijk vandaag.”

Hoewel de kerstdagen hier thuis niet altijd vlekkeloos verliepen, was hij diegene die er altijd voor zorgde dat er toch een fijne sfeer hier in het huis. Maar voordat ik hem kende, waren de kerstdagen dagen waar ik nooit graag naar uit keek. Iedereen was met zijn familie en zijn ouders. Maar ook al was ik met mijn familie, het was nooit mijn echte familie en er waren altijd geheimen in ons huis. Geheimen die sommige dingen totaal konden verpesten, ook al wist ik niet de inhoud van elk geheim.

Heel mooi. Ik volg!

Bedankt :flushed:

Even over het algemeen een vraag;
zouden jullie foto’s/gif’s willen van de personages (zou e.v.t dan in linkjes kunnen) of zelf verzinnen hoe ze er uit zien?

Ik volg!

Ik vind het altijd wel leuk om te weten hoe de schrijver ze ziet, dus van mij mag je. :’)

jeej!

Dan ga ik alvast opzoek en wacht ondertussen op nog wat meningen van de andere c:

Morgen komt er weer een nieuw hoofdstuk c:

HOOFDSTUK 2
Warme zonnestralen maakten me wakker en zorgde dat mijn ogen open gingen op een rustig tempo, nog na genietend van het slaap van deze afgelopen nacht. Mijn vingers strekten zich uit evenals mijn hand en tot slot mijn hele arm. De zon scheen door de dunne gordijnen heen die hingen voor de grote ramen. Mijn benen gooide ik over de rand van het bed in en mijn voeten raakten het wollen kleed aan dat half onder mijn bed lag geschoven, de andere helft was elke ochtend een heerlijk wakker worden. Nog half slaperig, sloop ik naar de ramen toe en schoof de gordijnen open. Amsterdam in de winter, misschien was het één van de mooiste dingen die ik ooit had gezien. Het water van de gracht was bevroren, de brug was bedekt met witte sneeuw. De straat was rustig, haast niemand ging er uit op de eerste kerstdag. Mensen bleven thuis, het feest vieren met hun kinderen en andere familieleden. Het was een prachtig feest, maar als je niet bij je echte ouders kun zijn was het een stuk minder leuk. Het was een familiefeest, maar ook al woonde ik al negentien jaar lang bij deze familie, voelden ze alsnog niet aan als een echte familie. Echter was het onmogelijk om nog iets te herinneren van mijn echte ouders, maar dat ze hadden bestaan was een feit. Het was zo’n duidelijk feit evenals dat ze nu niet aan mijn zijde waren en dat ik ze nog elk minuut van de dag miste.

‘Eve? Ben je al wakker?’ Een zachte klop op mijn slaapkamerdeur volgde.
‘Ja, ik ben wakker.’ Zachtjes deed ik mijn ochtendjas aan en draaide me om naar de deur. Hij ging open en als eerste zag ik de schattige pantoffeltjes van mijn kleine zus Cecile. Haar kerstmis pyjama kwam al gauw tevoorschijn en tot slot haar haren die in twee hoge staartjes waren gemaakt. Ze was helemaal klaar voor kerstmis, voor haar was het echt een geweldig feest. Veel cadeaus vond ze altijd geweldig om te krijgen. Echter zag ik haar wel als mijn echte zus, misschien omdat ik haar geboren heb zien worden en al in haar buurt was vanaf het moment van haar eerste ademhaling. Onze band was hecht, het was een hele hechte zussenband desondanks ze pas zeven jaar was. Ze was slim voor haar leeftijd, ook was ze behoorlijk eigenwijs wat haar eigenlijk alleen maar schattig maakte. Vond ikzelf, mijn ouders hadden daar een andere mening over.
Ze kwam op mij afrennen en in vloeiende beweging tilde ik haar op. ‘Fijne kerst.’ Ik drukte een kus op haar wang en al gauw kreeg ik er eentje terug, met dezelfde woorden erbij. Plagend gaf ik haar een tik op haar neus en zette haar neer. Misschien scheelden we wel veel qua leeftijd, we konden het alsnog hartstikke goed met elkaar vinden en hadden amper ruzie. Ze wist dat ik niet haar echte zus was, maar allebei maakten we daar geen probleem van en hadden een even sterke band als we wel echte zussen geweest waren. ‘Zullen we mama en papa gaan wekken met lekkere pannenkoeken?’ stelde ik voor en al voordat ik helemaal was uitgepraat, begon ze enthousiast te knikken met haar hoofd en begon ze op en neer te springen. Al gauw rende ze mijn kamer uit, richting de keuken.

Nog drie kwartier later was de hele witte en glanzende keuken bedekt met meel en twee eieren die waren mislukt doordat lieve Cecile ze per ongeluk had laten vallen of te vroeg had gebroken. Het was alleen maar schattig als ze per ongeluk een ei liet vallen, alleen de reactie van mijn ouders was nooit zo leuk als ze iets kapot maakte. Ook al was het niet expres gegaan en was het enkel per ongeluk gebeurt.
‘Ga jij maar mama en papa naar beneden halen. De pannenkoeken zijn zo klaar, nog twee en dan kunnen we een heerlijk kerstontbijt houden.’ Voorzichtig gaf ik haar een duwtje in haar rug zodat ze zou gaan lopen en al vlug daarna hoorde ik haar voetstappen op de trap. Het leek of ze haast rende, zo enthousiast was over deze kerstochtend. Het was voor haar een van de eerste keren dat we kerstmis vierden met ons gezin helemaal compleet, enkel voor mij voelde het niet compleet aan. Desondanks dat probeerde ik er altijd maar het beste van te maken en te hopen dat er niet weer nieuwe geheimen als cadeaus werden gegeven in de avonden van de kerst die we hadden met de familie.

Meerdere voetstappen klonken ditmaal op treden van de trap, de lichte voetstappen van Cecile waren simpel te onderscheiden van de zwaardere voetstappen van mijn ouders. De laatste pannenkoek gooide ik omhoog en ving hem soepel weer met de pan op.
‘Wat kun je dat toch goed schat.’ Een warme moederlijke kus kreeg ik op mijn wang en met een glimlach keek ik over mijn schouder. ‘Vrolijk kerstfeest,’ vervolgde ze vrolijk.
Hoewel haar stem vrolijk klonk en haar glimlach stralend was, deden haar ogen niet mee. De donkere kringen rondom haar bruine ogen braken door de vrolijkheid heen en wat verbaasd keek ik haar aan, maar voordat ik wat wilde zeggen werd ze wegtrokken door mijn zusje die haast niet stil leek te kunnen zijn. De lange blonden lokken dansten op haar rug telkens als ze op en neer sprong. Ze was een beeldschone verschijning, maar af en toe te volwassen voor haar leeftijd. Waardoor dat kwam wist ik niet. Altijd als ik naar vroeg, werd het verdoezeld onder het feit dat het nou eenmaal zo was.

Prachtig! Ik volg :grinning:

wow, mooi verder!! Echt prachtig geschreven!!

Heel mooi geschreven! Ik volg!

bedankt! :flushed:

het kan zijn dat het nog wat ‘saai’ is in het begin, maar ik beloof dat de spanning hoger word na mater de hoofdstukken verder gaan!

HOOFDSTUK 3

De woorden die werden gewisseld gingen simpelweg enkel over de kerst en de sneeuw. Het waren gesprekken die niet boeiend waren, maar waar ik enkel uit respect naar mijn familie toe naar luisterde. Echter reageerde ik niet op de woorden die werden gezegd en was mijn aandacht gericht op buiten, op de sneeuwvlokken en de sneeuw. De sneeuw was hagelwit en ergens was het intrigerend hoe wit de sneeuw kon zijn als er nog nooit opgelopen was, immers aan het einde van een dag was de sneeuw grauw geworden.
Een lichte en zeer zachte trilling kroop door mijn been heen en zo onopvallend als mogelijk was wierp ik een blik op mijn telefoon, kijkend naar het bericht.

“Kijk eens voor je deur.”

Wat verbaasd las ik het nogmaals, maar een andere hint stond er niet in. Zonder wat te zeggen stond ik op en liet mijn mobiel liggen op de tafel. Voordat ik überhaupt twee stappen had gezet, hoorde ik al twee zeer afkeurende zuchten achter mij. Hoewel ik wist dat de relatie tussen mijn vriend en mijn ouders slecht was, liet ik hem elk jaar naar onze kerst komen. Met de reden dat het zonder hem niet leuk was en hij de enige was die geen geheimen voor me had, hij was een van de weinige die eerlijk was over alles.
‘Eve, we zitten te ontbijten met de hele familie.’
Ik negeerde het en liep de eetkamer uit, hoorde hoe mijn naam nog een aantal keer werd geroepen door mijn beiden ouders en zelfs door mijn zusje. Voorzichtig ontgrendelde ik de buitendeur en een koude wind stroomde langs mijn huid heen, het kippenvel verspreidde zich in een versneld tempo over mijn bleke huid heen. Meer dan witte sneeuw zag ik niet, enkel een paar voetstappen die verder op vervaagde in de dikke sneeuwvlokken die over de weg heen vielen en alles onder een laag van kou bedekte. De wind was prikkelend en mijn vingers voelden al gauw ijskoud aan. Heel voorzichtig zette ik een voet in de sneeuw en de natte en vooral ijskoude sneeuw omhelsde mijn voet. Het prikkelde pijnlijk, de warmte was al vlug weggestroomd uit mijn voet.
‘Nick?’ Maar ik sprak tegen de wind.

Een gil ontsnapte me en verschrikt en wat verward sloeg ik mijn hand voor mijn mond. Nick kwam breed grijzend tevoorschijn van achter een muurtje met nog een tweede sneeuwbal in zijn hand, terwijl de resten van de sneeuwbal die hij al had gegooid nog langs mijn hals kropen en dropen en me een ijs en ijskoud gevoel gaven.
‘Sorry schat, je gezicht was onbetaalbaar.’ Hij keek me aan met die lieve ogen waar ik nooit tegen had gekund en ook nog steeds niet tegen kon, ik kon ze niet weerstaan en dat wist hij evengoed als dat ik dat wist. Daarom gebruikte hij ze ook zo vaak bij mij.
‘Niet grappig,’ murmelde ik maar toch stak ik mijn armen naar hem uit.
Hij kwam naar mij toe rennen en tilde me op van de stoep om vervolgens een rondje te draaien met mij in zijn armen. Zijn zachte lippen raakten de mijne aan en door mijn lach liep de kus niet soepel, maar dat nam de perfectie van elke keer dat onze lippen elkaar aan raakte niet weg. Elke kus was als een perfecte kus, althans zo zagen wij het.
‘Ik vond toch wel dat ik aardig grappig was.’ Zijn prachtige bruine ogen lachten mee.
Als een aap hing ik aan hem en mijn benen waren om zijn heupen geslagen. De wind gierde langs mijn rug en de rillingen kropen daardoor over mijn hele rug. Mijn lippen drukte ik weer tegen die van hem aan en plagend zoog ik heel zacht op zijn onderlip.
‘Gaan we stout doen mijn kerstengel?’ vroeg hij slijmerig en zacht voelde ik een kneep in mijn kont. ‘Laten we dat maar voor vanavond bewaren,’ vervolgde hij en knipoogde naar mij waardoor mijn hart een slag oversloeg. Langzaam liet hij me op de grond zakken en de ijskoude sneeuw omhelsde mijn voeten, maar van binnen had ik het kokend heet. Lachend drukte ik mijn mond tegen die van hem aan en kuste hem zacht en liefelijk. Enkel met de blik die twinkelden in zijn mooie ogen, kon hij me al warm maken van binnen. Zolang hij me aankeek, kon hij alles doen met mij wat ik wilde want in zijn ogen las ik vertrouwen waardoor ik hem blind vertrouwde en geen twijfels had over hem of over onze liefde, wat mensen ook zeiden over hem.

Hij kon echt overkomen als het typische macho stereotype jongen, maar dat was enkel zijn buitenkant. Van binnen kon hij net zo goed een zachte marshmallow zijn. Dat was een van de redenen waardoor ik voor hem was gevallen, hoewel op het eerste gezicht was hij een jongen die absoluut niet bij mij paste. Al de jaren lang werd ik door iedereen om mij heen gezien als een brave vrouw wie ieders orders ook opvolgde en naar haar ouders luisterden, zoals het hoorde. Maar dat was een schijn geweest, een schijn die ikzelf jaren lang heb opgehouden voor de buitenwereld. Alleen sommige mensen wisten door mijn schild heen te prikken en leerde dan de werkelijke ik kennen. De mensen die dat lukte waren daardoor automatisch speciaal en uiterst bijzonder voor mij.
Iemand kuchte en wat beschaamd keek ik over mijn schouder. Mijn ogen vonden die van mijn moeder en ze slaakte nogmaals een zucht, om ons er van te verzekeren dat wij het hoorden en dat ze het hier absoluut niet mee eens was, het ook nooit zou proberen.
‘Eve-‘
Ik onderbrak haar al gauw. ‘We komen naar binnen.’
Het woordje ‘we’ beviel haar niet, maar een keuze had ze niet.

Mooi geschreven! leuk dat je t schrijven weer op hebt gepakt. Ik blijf namelijk altijd vast zitten hihi :’) Ik kan nooit een verhaal afmaken en ik heb daar echt voor iedereen bewondering voor. Je omschrijft alles zo mooi. Ben benieuwd naar het volgende stukje en waar dit verhaal naar toe gaat!

Mooi weer! :wink: