[Verhaal] Eenendertig blauwe rozen. 18+

Hoi allemaal !

Ik hou enorm van schrijven en zal hier de komende tijd stukjes van mijn verhaal posten. Graag hoor ik wat jullie ervan vinden. Dit verhaal gaat eigenlijk over mij en is op waargebeurde feiten uit mijn leven gebaseerd, vandaar dat ik hier anoniem schrijf. Namen zijn wel allemaal veranderd :slightly_smiling_face:

Groetjes,

Sofie

Hoofdstuk 1

Het begon allemaal heel banaal. Avondje uit, goedkoop alcohol. Dansen, daarna dansen op de tafel.
Dag in dag uit maak je als student dezelfde avonden uit mee. Na een tijd ken je je stad als je tien vingers, je medestudenten lijken wel je familie en de barmannen kennen je naam en je favoriete drankjes.
Uitgaan totdat je geld opgeraakt en de laatste bars hun deuren sluiten. Een kwartier lang met je sleutel de deur proberen te openen om dan met kleren en schoenen op het bed te vallen en in een eindeloze slaap te vallen.
Je omgeving blijft hetzelfde en elke verandering merk je direct op, net zoals die ene avond.

Het was een moeilijke week voor mij geweest. Achter de boeken gezeten tot het licht werd, als ontbijt enkele grote mokken sterke koffie om dan terug achter de boeken te kruipen en ’s avonds uit te gaan.
Ik wisselde af: even dagen studeerde ik, oneven ging ik uit. De examens naderden, de stress werd met de dag groter maar het aantal nog te leren boeken bleef hetzelfde.
Mijn hoofd werd een en al puinhoop van overvloedige informatie. Daarboven op kwamen ook nog eens mijn regels en repen chocolade bij de sterke, bittere koffie. Kortom, mijn humeur kon beter en de enigste manier om mijzelf terug een glimlach op mijn gezicht te laten bezorgen, was uitgaan.
Het was een kringloop van koffie, studeren, alcohol en uitgaan. Elke dag opnieuw en opnieuw. Een routine dat iedere afgestudeerde persoon later het gelukkigste moment van zijn leven noemt.
Ik zie persoonlijk niet in wat hier zo geweldig aan is, ik kan niet wachten tot er eindelijk wat orde in mijn leven is en ik in een deftig appartement woon, maar hiervoor vertel ik later wel eens.

Die ene dag had ik tot half acht ’s avonds wiskunde gestudeerd, was het kotsbeu, moe en had verschrikkelijke honger. Keek op mijn iphone en had welgeteld een half uur tot dat de winkel zijn deuren sloot.
Shit, ik had niets meer te eten behalve chocolade waar ik niet meer naar kon kijken. Greep mijn handtas en liep in mijn uberfashion pyjamalook de deur uit. Deed in tien minuten mijn lactose- en glutenvrije aankopen en snelde naar de kassa vijf minuten voor sluitingstijd.
Ik droomde al van een heerlijk avondmaal met een lekker glaasje bordeaux tot ik de conclusie kwam dat mijn portemonnee nog op de tafel thuis lag.
Krokodillentranen rolden over mijn wangen uit verdriet en vergeetachtigheid…
Op de bodem van mijn Zadig et Voltaire vond ik nog vijftig cent waarmee ik een granny appel mee kocht die welgeteld 47 cent kostte.
Super slecht gezind slenterde ik al bijtend in de zure, maar oh toch zo lekkere appel richting huis. De appel was sneller op dan ik er maar een seconde van kon genieten. Mijn eerste en laatste eten voor vandaag, uitgezonderd de chocolade waar ik al kijkend misselijk van word.
Thuis ging ik achter mijn beste vriendje, mijn macbook zitten. Ondertussen was het al half elf, wat vloog de tijd toch vlug voorbij. Ik belde mijn vriendinnen op en we spraken af dat we over een half uur in ons favoriete bar afspraken. Concealer voor een egaal gezicht, mascara, lipstick voor wat vollere lippen.
Pyjama gewisseld voor een strakke zwarte skinny, oud-roze bloesje, zilveren ballerina’s en klaar was kees. De keuze tussen hakken of platte schoenen was vlug gemaakt, no way dat ik vandaag op naaldhakken de deur uit ging. Vandaag wou ik niets liever dan wat glaasjes alcohol, een gezellige babbel en misschien wel met iemand het bed induiken.
Als je jong bent moet je genieten.

Ben benieuwd. :slightly_smiling_face:

Je schrijft echt heel erg leuk!

Voor vertrek keek ik nogmaals in de spiegel naar mijn vermoeid gezicht en die lelijke, blauwe kringen onder mijn ogen. Nee zo kon ik niet vertrekken. Ik smeerde nog een dikke laag concealer onder mijn ogen. Zo zag ik er al wat beter uit, alhoewel ik dringend mijn slaaptekort van de laatste tijd moest inhalen.
Eindeloze feestjes en overvloedige alcohol was ik eigenlijk kotsbeu. Vriendinnen als Karen, Sofie of Muriel op school had ik hier niet meer. Mijn ouders zag ik maximaal twee keer per maand aangezien ik het zogezegd veel te druk had om even langs te komen.
Ontelbare vriendjes waarvan ik de naam de volgende ochtend niet meer kon herinneren omdat ik te veel gedronken had. Laatste serieuze relatie was met Floris, ondertussen ook al vijf maanden geleden. Wow nee, even tellen. Negen maanden geleden, de tijd vliegt razendsnel.
Wat mis ik zijn liefdevolle knuffels en kusjes toch. Elk mogelijk uurtje tussen de lessen voor hem vrijmaken om dan bij hem op schoot te kruipen en al giechelend als een verliefd meisje van 12 iets in zijn oor fluisteren.
Nooit was ik verliefder dan toen. Het was wederzijdse liefde op eerste zicht. Hij was mijn eerste liefde, mijn eerste keer seks en mijn toekomst.
Ik wordt wakker uit mijn eigen gedachten voor de spiegel met het concealerflesje in mijn hand. Kon ik de tijd maar terug draaien.

Ik prop een briefje van twintig, sleutels, lipstick, mijn iphone in mijn nieuwe, kleine Moschino, meer heb ik voor vanavond niet nodig.
Buiten waait de wind, is het ijskoud en het begint te miezeren. Wat haat ik de herfst met de kale bomen toch. Had ik maar laarzen aangedaan in plaats van ballerina’s en een jasje in plaats van een topje met een bloesje, straks krijg ik nog een loopneus en wordt ik ziek.
Kussen met een loopneus is niet echt romantisch en in bed is het ook niet bepaald handig.
In mijn favoriete bar zit al aardig wat volk, mijn vriendinnen zitten zoals altijd aan de toog te flirten met de barman. Na iedereen inclusief de barman een kus gegeven te hebben bestel ik een wit wijntje, in een goedkoop, bitter bier heb ik echt geen zin vandaag.
Een wijntje wordt gemakkelijk 2 wijntjes, en twee wijntjes zijn er op korte tijd vier geworden. Ik heb nog vier euro op zak en nog een hele avond te gaan, shit.
Ondertussen is het al na middernacht en begint iedereen wat losjes te komen. Hier en daar zie je kussende koppels en kussende onbekenden.
Ik voel twee paar ogen in onze richting kijken en beslis zelf initiatief te nemen met Anne. We gooien ons haar naar achter, controleren elkaars make-up en gaan zogezegd naar toilet. Niet iedereen van onze vrienden moet weten dat we vanavond twee tijgers zijn die op zoek zijn naar bedavontuur.
Anne ken ik al van de eerste week van mijn studentenleven en we hebben vrij snel onze draai gevonden. Uiterlijk lijken we enorm op elkaar, ik blond haar, zij bruin, voor de rest hetzelfde.
Tot nu toe moesten we nog nooit iemand delen, uitgezonderd Floris, maar daar wil ik niet aan denken.

“Hoi, knappe knoopjes heb je op je hemdje, mag ik ze ook eens opendoen?” probeer ik met een creatieve openingszin een gesprek te beginnen. Om Anne haar “Hey, prachtige ogen heb je” probeer ik zoals altijd met alle moeite mijn lach in te houden.
Zolang ik haar ken heeft ze nog nooit iets anders gezegd bij een eerste kennismaking.
“Excuse me?” Na wat gebabbel blijkt dat ze geen Engels verstaan en Erasmus studenten uit Zwitserland te zijn.
Na wat drankjes voor hun rekening begin ik mij te vervelen. Knap zijn ze zeker, maar in het Engels praten over studeren, onze universiteit en boeken heb ik geen zin.
Ik zit met mijn glas martini rond te draaien totdat Anne opeens in mijn oor fluistert dat ze met de twee wil vertrekken.
“Tegelijkertijd met twee?!” Het ontsnapt sneller en luider uit mijn mond dan ik zou willen, gelukkig verstaan ze ons Nederlands taaltje niet.
“Ja, met twee, tenzij jij er een wil.”
“Nee hoor, amuseer je maar, ik red me hier wel” ik neem mijn half vol glas en drink alles in een teug leeg.

Je schrijft leuk! Ik volg

Leuk dat je volgt! :upside_down_face: Heb jij hier het verhaal Valse Waarheden gepost? Ik was er namelijk een ongelooflijke fan van!
Zijn er trouwens fouten in mijn grammatica? Indien wel laat me het dan even weten zodat ik het kan aanpassen.

Met mijn leeg glas ga ik richting de toog, zoek een vrije kruk en zet me neer.
“Waarom heb je Anne alleen laten gaan met die twee reuzen van venten?” De barman kijkt mij vragend aan en zet iets licht geel in een cocktailglas voor mij neer.
Elke keer vraag ik zijn naam om die vervolgens te vergeten. Elke keer probeert hij mij te verleiden met een gesprek en gratis cocktails die ik niet heb besteld.
Hij heeft donker bruine krullen, licht blauwe ogen, is gespierd en heeft mooie handen. Hij en vooral zijn handen hebben een speciale aantrekkingskracht waar ik lang naar kan kijken hoe hij mensen bedient, cocktails bereidt en glimlacht.
Toch is hij een van de weinige mensen waar ik nooit mee heb gekust en nooit verder zal gaan dan een vriendschappelijke kus op de wang.
Dat heb ik al lang voor mijzelf uitgemaakt, uitzonderingen bestaan niet.
“Anne wou vannacht een trio, je weet dat ik daar geen fan van ben”, nippend aan mijn zure maar lekkere cocktail blijf ik hem aanstaren.
“Wil je vanavond met mij mee? Je weet dat ik je graag heb en desnoods wil ik je wel betalen.”
“Wat was je naam ook al weer? Ik heb je al veel te vaak nee gezegd, opnieuw ga ik het niet herhalen, je weet dat ik met je gewoon barvrienden wil blijven”, wat zijn mannen toch moeilijk hoe vaker je nee zegt des te vaker ze je willen tegenspreken.
“Antonio, ga je het ooit onthouden? Waarom slaap je met iedereen behalve met mij? Waarom zeg je al een jaar onrechtstreeks nee op elke vraag? Waarom glimlach je naar mij maar blijf je altijd afstand tussen ons behouden?”
Geld kan ik momenteel goed gebruiken, het is zelfs levensnoodzakelijk voor mijn nieuwe toekomstige Chanel 2.55 waar ik al een jaar probeer voor te sparen. Nog nooit heb ik met iemand het bed gedeeld voor geld enkel voor plezier, maar waarom ook niet?
Ik begrijp mijzelf niet, ik hou van seks en zeker van geld.
Rare gedachten spoken in mijn hoofd. Het zal waarschijnlijk de ander halve liter witte wijn en die enkele cocktails zijn. Frisse lucht en water heb ik nodig om terug helder te kunnen nadenken.
Sinds wanneer moet ik eigenlijk nadenken over zo’n simpele vraag?
“Je stelt me veel te veel vragen en mijn cocktail is op, ik wil er nog eentje. Ik ben even weg naar toilet”

Ik volg!

Ja dat klopt :slightly_smiling_face: wat leuk om te horen!
En nee, ik zie er eigenlijk geen! Maar als ze me ooit opvallen dan zal ik het aangeven

Je verhaal is echt leuk, alleen aan je gebruikt verleden en tegenwoordige tijd door elkaar en daar stoor ik me nog al aan :slightly_smiling_face:

Dit.
En iets vaker gebruik maken van de Enter knop op je toetsenbord, helemaal als je overspringt naar een nieuwe scène!

Oke, bedankt voor de informatie ik ga het vanavond aanpassen en misschien straks nog een stukje :slightly_smiling_face:

Yay!

Klein stukje ^^

Hoofdstuk 2

Langzaam maar teder raakt hij met zijn warme hand mijn wang aan. Ik hou het niet meer uit, tranen beginnen te rollen over mijn wangen. Sussend fluistert hij met zijn zachtaardige stem: “Waarom maak je je toch zo veel zorgen? Als het zo is, dan is het zo. We redden ons wel, geloof mij alsjeblieft en stop met stressen.”
Hoe kan hij toch altijd zo optimistisch blijven en blijven glimlachen als er een serieus probleem is? Hij beseft niet wat er gebeurd is.
Hoe kunnen wij verder leven zoals vroeger? Wat als hij mij laat vallen en ik op straat beland? Wat als hij mij beu wordt en verdwijnt uit mijn leven net zoals iedereen uit mijn leven verdween?
Alleen kan ik het niet aan, maar met hem ook niet. Ik kan de wereld niet meer aan, ik wil hier weg.
“Floris, ik wil dat je eerlijk tegenover jezelf en mij bent. Ik wil dat je serieus nadenkt over de gevolgen, over onze toekomst en ons leven.”
Ongecontroleerd lopen tranen van mijn wangen naar beneden, net een waterval. Op mijn licht beige skinny zitten natte vlekken van mijn tranen, precies vettige frituurvlekken.
Ik voel me net vettig uitgelopen frituurvet; vet, ranzig, degoutant. Hoe kon het toch gebeurd zijn?
“Je begrijpt niet hoeveel je voor mij betekent en ik zou je voor geen geld kwijt willen. Wat er ook gebeurd is en wat er ook ooit gebeurd, ik wil altijd bij je zijn” zegt hij terwijl hij me blijft omhelzen.
Al wiggelend zitten we op de koude, marmeren badkamervloer. Het is herfst en de verwarming stond zo te zien heel de dag uit hier. De kou van de vloer doorboort mijn lichaam, mijn geest. Mijn tranen zijn gestopt en we blijven in alle stilte eeuwenlang knuffelend zitten.