[Verhaal] Een zwart gat.

Haai,

Sorry dat ik bijna niks meer van me heb laten horen. Ik wil het goedmaken met een verhaal.

Beschouw dit eerste stukje maar als een soort samenvatting:

Roos is een vijftien jarig meisje. Die op een nog onverklaarbare manier haar geheugen is verloren. Door flashbacks en een nieuwe familie krijgt Roos langzaam maar uiteindelijk haar geheugen terug. Maar is ze dan nog wel veilig?

[i]Proloog:

Mijn ogen doen pijn van het huilen. ‘Ik kan het niet meer’: zeg ik kruipend over de vloer van de pijn. De pijn! De Pijn! Het is ondraaglijk. Mijn benen kunnen me niet meer tillen. Die ogen! Die altijd boze ogen. Dat geschreeuw. De klappen. De pijn! De trap kraakt. De vlugge stappen. De deur die open gaat. Op dat moment is alles verloren. Ik ben verloren. Mijn toekomst is verloren. Mijn leven flitst voorbij en op dat moment word ik gered. [/i]

Xxxxjes Mij!

klinkt leuk!

ben benieuwd!

Ben super benieuwd, ik ga dit volgen! Snel verder! :upside_down_face:

Hier komt het dan het eerste stuk. ik ben benieuwd wat jullie vinden:

Langzaam word ik wakker en draai me op mijn buik. Wat is mijn bed opeens hard zeg. Ik doe mijn ogen open. De zon schijnt fel in mijn ogen. Wat is dit? Waar ben ik? Een betere vraag wie ben ik? De straat komt me niet bekend voor. Achter me is een parkje met bankje waar ik op ga zitten. Mijn hoofd laat ik leunen op mijn hand. Mijn hoofd doet ontzettend pijn. Alsof hij elk moment uit elkaar kan spatten. Een helder moment heb ik op dit moment nodig. Wat doe ik hier? Hoe kom ik hier? Mijn broekzakken! Natuurlijk, misschien zit daar wat in. In mijn rechter broekzak zit wat geld en in de linker een fel gekleurde portemonnee. Misschien is dit mijn redding. Langzaam open ik de portemonnee. De eerste pasjes stellen niks voor. Maar het laatste pasje blijkt een halve ID te zijn. Alleen een naam en geboortedatum is nog zichtbaar. Roos staat er de achternaam kan ik niet lezen en het blijkt dat ik vijftien ben. Even kijken waar ga ik heen? Of eerlijk gezegd waar moet ik heen? Want ik ben serieus heel mijn geheugen kwijt. Ik weet nu dat ik Roos heet en vijftien jaar ben. Mijn maag begint te rommelen. Waar is de dichtstbijzijnde winkel om wat eten te kopen. Al snel heb ik de dichtstbijzijnde winkel gevonden. Ik pak een mandje en loop naar binnen. De witte broodjes vliegen in de mand met kaas. Een stations kaart gaat het mandje in, landkaart. Daarna loop ik langs de rekken met pennen en opschrijfboekjes. Dat is ook wel handig. Om alles even op een rijtje te krijgen. Snel reken ik af en met het tasje met de spullen loop ik terug naar het bankje. Terwijl ik in de kleermakerszit zit kauw ik op een broodje kaas en stippel ik de weg naar het station uit. Daarna pak ik het felle roze boekje. Misschien is het wel mijn lievelingskleur. Ik schrijf een paar dingetjes op om mijn geest op te heldere. Zelf weet ik nog niet waar ik heen ga. Hoe dan ook weg van hier. Want deze plek geeft me de kriebels en het zijn geen goede kriebels. Ik vouw de landkaart op en begin te lopen richting het station. De mensen die langs me lopen kijken me geschrokken aan. Is er iets mis met me?

Hopelijk vinden jullie het wat.

Tips zijn natuurlijk welkom!

Roos lijkt me een leuk en interessant meisje.
Ga verder! Ik wil graag het vervolg lezen. :wink:

Het tweede stuk!! Ben benieuwd wat jullie hiervan vinden:

Als ik het perron op loop zie ik twee jongens lopen. Misschien als ik hun volg kom ik ergens anders uit. Ik volg hun op een afstandje. Wel zo dat niemand het merkt dat ik ze volg. Met een kaartje in mijn handen stap ik tegelijk met hun de trein in. Iedereen kijkt me vreemd en geschrokken aan. Wat is er toch te zien aan me. Ben ik een alien ofzo. De twee jongens hebben me nu ook opgemerkt en zijn nu de hele tijd aan het fluisteren. Dit is eigenlijk het eerste moment dat mijn ogen naar mijn kleding trekt. Dan schrik ik zelf ook helemaal kapot. ‘What the…’: zeg ik verbaas. Oké, dat was vreemd ik herken mijn eigen stem niet eens. Maar even terug te komen op mijn kleding. Ik zit dus helemaal onder het bloed. Hoe komt het of waardoor dat weet ik niet. Shit man! This is very bad! Ik wil eigenlijk niet weten hoe mijn gezicht eruit ziet. Trouwens ik weet niet eens hoe mijn gezicht eruit ziet. Bij de eerst volgende halte stap ik uit en ga zo snel mogelijk naar een openbare toilet. Het eerste wat ik in de spiegel zie is een meisje met lang bruin haar en een bebloed gezicht. Het is net of ik in een crime scene ben beland. Ik pak wat doekjes en maak het nat. Voorzichtig probeer ik het bloed van het nog vreemde gezicht af te halen. Het is echt raar als je naar jezelf kijkt als je niet eens meer weet hoe je eruit ziet. Mijn gezicht is gevoelig. Als ik een groot deel van het bloed eraf is kijk ik of ik een hemdje onder mijn shirt heb. Dat is er gelukkig een felle blauwe. Logisch ook want ik had ook geen zwarte verwacht. Ik trek het shirt uit en mik het in de prullenbak. Het is net of ik naar iemand anders sta te kijken en niet naar mezelf. Het is nog steeds een rare gedachten dat ik dat ben. Met mijn vingers strijk ik even door mijn haar zodat het goed zit. Beetje zenuwachtig stap ik de wc’s weer uit. Nu zonder het bloed dan. Oké, en wat gaan we nu doen. Euhm…Maar verder kom ik niet met nadenken want alles word ineens zwart.

Hier lijkt Roos een beetje op.
http://weheartit.com/entry/64646905

Deel 3:

Ik word wakker in een huis. Oké, dat klinkt nogal logisch maar geloof me als jij in deze situatie zat dan piep je wel anders. Ik snap er niks van. Eerst was ik nog buiten en nu lig ik op een bed in een huis. Je zou denken dat ik gedroomd heb. Een vrouw stapt naar binnen die meteen schrikt. Ik weet niet waarom maar ze rent gillend weg. ‘Henk! Henk! Ze is wakker’: roept ze een paar keer achter elkaar. Nu komt er ook een man naar boven gerend met achter zich de vrouw. De man genaamd Henk dus pakt een stoel en komt naast het bed zitten. ‘Hoe voel je je meisje?’: vraagt de vrouw terwijl Henk zijn hand op mijn voorhoofd legt. ‘Goed, denk ik’: zeg ik verward. ‘Saar wil jij anders even haar tasjes naar boven brengen’: zegt Henk. Saar zo heet de vrouw blijkbaar gaat naar beneden. ‘Hoe heet je meisje?’: vraagt Henk. Heel vaag achter in mijn hoofd herinner ik mijn naam nog. ‘Roos meneer. Ik heet Roos’: antwoord ik. ‘Nou Roos, we schrokken wel toen we je voor onze deur vonden’. Ik kijk Henk vreemd aan. ‘Ooh ja, er hing ook nog een briefje om je nek waarop stond, zorg goed voor mijn zus’. Saar komt weer naar boven gelopen met de tasjes. Maar het zwarte tasje komt me niet bekend voor. ‘Vat dit niet verkeerd op alsjeblieft maar ik wil even alleen zijn’: zeg ik.
Nadat Henk en Saar de kamer hebben verlaten ga ik in de kleermakerszit zitten. Het zwarte tasje leg ik voor me neer. Een tijdje staar ik erna zonder enige actie te ondernemen. Dan maak ik het tasje toch open en gooi het leeg op bed. Er komt een mobieltje en een afgescheurde foto uitgerold. Ik pak het mobieltje op en staar ernaar. Het mobieltje knippert. Ik klap hem open en zie een voicemail bericht. Met mijn vinger klik ik het aan en luister.
"Roos als jij dit bent luister dan goed naar me”.
Hoor ik een jongens stem zeggen.
“Verf je haar in een andere kleur en ga stoerdere kleren dragen anders pakken ze je”.
Dat is alles wat ik te horen kreeg.
Wie willen me pakken?
Wie is die jongen die dit ingesproken heb?
Zoveel vragen maar geen antwoorden.

Als jullie het verhaal niks vinden mogen jullie het ook gewoon zeggen hoor want dan stop ik er gewoon mee om hem hier te posten?

Deel 4:

Wat een geweldig leven heb ik toch. Ik laat alle spullen op bed liggen en ga naar beneden. Hen zit aan de telefoon en Roos is eten aan het maken. Ik sta daar maar totdat Henk de telefoon neerlegt. Hij klopt naast zich op de bank als teken dat ik naast hem moet komen zitten. Als ik naast hem zit begint hij te praten. ‘Ik heb gebeld met het gemeentehuis en ze vinden het goed dat je hier blijft bij ons’. Saar komt met drie borden aangelopen. Dat ze dat kan joh, had ik niet verwacht. Het bord met eten word op mijn schoot neergelegd. ‘Je mag de kamer waar je net in lag als eigen kamer gebruiken en morgen gaan we naar de winkels want in deze kleren wil je niet de rest van je leven aan blijven houden’: zegt Saar. Dan plotseling gaat de deur open en dicht. Een meisje met gekleurd haar een paar piercings, half topje, lage broek en sneakers aan komt de kamer binnen. ‘Dit is onze dochter Tara’: zegt Henk. ‘Tara dit is Roos’. Tara pakt me beet en sleurt me mee. Nog net op tijd weet ik het bord op tafel te zetten. Ik word naar boven gesleurd naar de kamer waar ik net was. ‘Je bent toch niet van plan om in deze kleren met me mee te gaan naar school’: zegt ze terwijl ze me verbaasd aankijkt. ‘Euh, nee dat ik niet van plan’: zeg ik. Heel even denk ik na. ‘Heb jij rode haarverf?’. Ik zie Tara denken en knikt. Dan beginnen haar ogen te glimmen. ‘Wil je dat ik je haar verf?’. Ik begin te lachen en knik heftig ja. Ze pakt mijn arm beet en trek me mee naar haar kamer, waar ik nieuwsgierig rond kijk. Ze heeft een aantal skateboards in de hoek een hele rij vol petten en naast haar kast een hele boel verschillende kleuren sneakers. ‘Wauw’: zeg ik. ‘Echt vet!’.

Na een tijdje zit mijn haar in de verf. We ploffen samen op haar bed. ‘Weet je, ik vond het wel raar toen mijn pa belde dat er een meisje bij ons kwam wonen’: zegt ze. ‘En toen ik je zag dacht ik Nee, nee niet zo’n tutje, maar je valt eigenlijk wel mee’. Ik ga voor haar staan en trek mijn shirt half omhoog. ‘En heb ik een goeie buik voor een navelpiercing’: zeg ik zo serieus mogelijk. Tara begint te lachen. ‘Je bent getint en je hebt een mooie buik dus ja’: zegt ze. Lachend laat ik mezelf weer op bed ploffen. Nu gaat Tara staan en opent haar kleding kast. ‘Oké, we gaan voor jou voor morgen om aan te trekken de perfecte kleding uitzoeken’: zegt ze. Ze haalt wat shirtjes uit de kast en een aantal broeken. ‘Wat vind je van deze?’: zegt ze terwijl ze een zwart hemdje omhoog houd waarop in witte letters staat “Don’t make me angry, bitch”. ‘Ja die is echt heel awesome!’: zeg ik. ‘En dan deze lage spijkerbroek met de fel rode sneakers’. Tara kijkt me met grote ogen aan en haar onderkaak ligt nu ergens in China geloof ik. ‘Jij hebt smaak meissie, wow’: zegt ze.

Deel 5:

Na een tijdje kletsen gaat het wekkertje af. ‘Oké, tijd om het eruit te wassen’: zegt ze vrolijk. We lopen naar de badkamer en ik hang mijn haar in de badkuip. Tara zet de kraan aan en spoel de verf eruit. Als ze mijn haar geföhnd heb bekijk ik het voor het eerst in de spiegel. In plaats van lang bruin haar heb ik nu lang rood haar. Het staat me goed moet ik eerlijk zeggen. ‘Past goed bij de sneakers’: zeg ik glimlachend. ‘Meiden, komen jullie je eten op eten anders word het koud’: roept Saar. We stormen de trap af en gaan luidruchtig aan tafel zitten. Henk en Saar kijken me geschokt aan. ‘Wat is er?’: vraag ik. ‘Je haar’: zegt Henk. Ik pak een rode pluk en kijk ernaar. ‘Ohh ja, leuk hè?’. Langzaam knikken Henk en Saar. Tara en ik eten ons eten snel op en rennen weer naar boven. Dit keer naar mijn nieuwe kamer. Tara doet de kledingkast open. Leeg, logisch ook ik heb nog geen kleren. ‘Wacht even’: zegt Tara en ze is verdwenen. Ik ga op de grond liggen en staar naar het plafond. Tara komt binnen met de kleren en schoenen op een skateboard die ik voor morgen heb uitgekozen en hang ze in de kast. De schoenen leg ze naast de kast. De skateboard legt ze ook in een hoek. ‘Wat moet ik met de skateboard?’: vraag ik verbaast. ‘Je wilt toch niet zeggen dat je zonder skateboard met mij mee kan naar school. Ik ga altijd op mijn skateboard’. Nu is het mijn buurt om een beetje te stotteren en me te schamen. ‘Maar ik weet helemaal niet of ik kan skateboarden?’. Ik voel dat mijn wangen warm worden. Dat betekent dus een rood hoofd. Oeps! Tara komt naast me zitten op de grond. ‘Vertel eens wat over jezelf?’. Ik sper mijn ogen wijd open. Zegt ze dat? Heeft ze dat serieus gevraagd? Wat moet ik antwoorden? ‘Euhm, ik heet Roos en ik ben vijftien jaar’: zeg ik terwijl ik mijn blik op mijn handen richt. ‘Dat is alles wat je me te vertellen heb?’. Misschien kan ik het haar maar beter vertellen anders komen we nergens in deze wereld. Ik neem een hap adem en laat hem vervolgens weer ontsnappen.

Fantastisch verhaal! Ik volg! :upside_down_face:

GEWELDIG +1 volger!

Komt er nog een stuk? :flushed:

Leuk verhaal!

Go on girl!

Dank Jullie wel leuk om dit te horen! dat motiveert me. Morgen avond komt het volgende stuk :slightly_smiling_face: want moet na school meteen naar dansen… I’m Sorry

Yeah vanavond een nieuw stuk! :grinning:

Zoals beloofd een klein stukje misschien straks nog een stukje maar daar twijfel ik nog aan:

‘Voor de rest weet ik niks. Ik weet alleen dat ik Roos heet en vijftien jaar ben’. Daarna begin ik het verhaal van toen ik wakker werd, het bloed op mijn shirt en gezicht, het vreemde briefje dat Henk en Saar vonden en ik heb haar ook het voicemail berichtje laten luisteren. ‘Nou dan kunnen we maar één ding doen hè. Kijken of je kan skateboarden’: zegt Tara en staat op. ‘En op school noemen ze me Tijger, we moeten ook een bijnaam voor jou bedenken’. Ik trek het hemdje, de lage broek en sneakers aan. Samen met Tara lopen we met onze skateboards naar buiten. ‘Weet je ik doe het gewoon’: zeg ik vastberaden. Ik laat de skateboard voor me uitrollen en spring erop. Wat ik eigenlijk heel soepel doe. ‘Ik kan het’: zeg ik en begin te lachen. Tara komt naast me skateboarden en begint ook te lachen als ze mijn blij hoofd ziet. Na een tijdje geskate te hebben is het donker geworden en lopen we het huis weer in. De vermoeidheid komt plotseling opzetten. ‘Ik ga maar naar bed’: zeg ik geeuwend. ‘Wacht even, ik heb een leuke bijnaam voor je Ginger. Snap je vanwege je rode haar’. Langzaam knik ik en loop langzaam de trap op. Ik plof op bed neer en sluit mijn ogen.