[Verhaal] Een moment om nooit te vergeten.

-

-

-

Leuk,verder? :beer:

een tip:

gebruik je ENTER knop.

hij zit er voor een reden.

eens met nienes, zo is het nogal onoverzichtelijk en lijkt het meer op een schoolboektekst dan op een verhaal :wink:

Ik plaats vanavond een nieuw stukje! :slightly_smiling_face:

Ik zal erop proberen te letten! :slightly_smiling_face:

-

‘‘Femke, we moeten die camera van Floor vinden en kijken of ze echt foto’s heeft gemaakt’’ zeg ik dan.
‘‘Goed idee, die kamer moet hier ergens zijn’’ zegt Femke dan en stormt meteen de kamer van Floor binnen. Na een paar minuten komt ze weer terug naar buiten.
‘‘Hebbes’’ roept ze blij.
De eerste foto is inderdaad van de duinen, de tweede en derde foto is ook van de duinen. Net op het moment dat we de camera uit willen zetten, kijkt Femke me met een verschikte blik aan. Op de vierde foto is een of andere man in het zwart te zien… Ik hoor gestommel op de trap, waarschijnlijk komt Floor.
‘‘Snel, leg die camera terug’’ fluister ik dan.

ik zou het zo doen, dat maakt de gesprekken wat overzichtelijker :upside_down_face:

Oke is goed, bedankt! :slightly_smiling_face: Ik begrijp nu wat je bedoelt en ik zal het bij het volgende stuk zo doen. Kan je de gesprekken niet goed volgen dan?

de regel is:

elke keer als je switch van persoon in een dialoog: nieuwe regel.

Floor:
Eindelijk even weg uit het appartement, nu ben ik ook even van hun gezeik af. Shit, ik heb mijn camera in het appartement laten liggen. Sarah en Femke kennende zijn ze wel zo slim om de foto’s erop te bekijken. De beelden kwamen weer naar boven, die man… Als Sarah en Femke het gezien hebben hoe ga ik dit dan uitleggen, ik kan ze niks vertellen en weet zelf niet eens goed wat er precies is gebeurd. Ik ben doodsbang, ik wil naar huis. Ik heb geen zin om maar de supermarkt te gaan, dus ik ga langs de friettent. Nadat ik heb afgerekend valt mijn oog op de man die in de hoek van de friettent staat. Mijn adem stokt in mijn keel, hij is het ik weet het zeker. Na 5 minuten wachten is eindelijk mijn bestelling klaar, ik gris de zak uit de handen van de man achter de balie en ik weet niet hoe snel ik buiten moet komen. Ik steek mijn fietsensleutel in het slot en ik begin als een gek te trappen. Op dit moment heb ik spijt dat ik alleen ben gegaan zonder Femke of Sarah. Ik kijk achter me, hij fiets daar ik weet het zeker. Mijn hart gaat tekeer. Nog 2 minuten en dan ben ik bij het appartement, harder trappen harder. Ik fiets alsof mijn leven ervan afhangt, misschien is dat ook wel zo. Een golfje van vreugde schiet door me heen zodra ik het appartement zie. Ik sluit zo snel mogelijk mijn fiets af en ren naar binnen. Ik word gebeld door Sarah, maar ik negeer de oproep. Ineens verschijnt er een anoniem berichtje op mijn scherm ‘‘Jammer dat je zo hard fietste haha, volgende keer ben jij aan de beurt. Dat weet je, het was gezelling in de duinen vond je niet? Je weet wat er gebeurd als je het aan iemand vertel dus mondje dicht’’‘Hij is het… Hij. Hoe komt hij aan mijn nummer en wie is deze man in godsnaam. Ik kan me niet meer veel herinneren van wat er gebeurt is in de duinen. Ik herinner me alleen dat ik op de grond lag en die man langs me stond. En zijn woorden ‘‘Je gaat eraan als je dit tegen iemand vertelt’’
Wat er verder gebeurd is kan ik me niet goed plaatsen en zijn stem kan ik me nauwelijks herinneren. Ik realiseer me dat het eten koud wordt en ik loop dan de laatste trap op en klop op de deur van ons appartement. ‘‘Floor, waarom duurde het zolang?’’ vraagt Femke.
‘‘Het was druk in de friettent’’ antwoord ik wat droogjes. Ik kan het zien aan die blik in haar ogen, ze weet iets. ‘‘Waar is Emma eigenlijk?’’ vraag ik dan.
‘‘Geen idee, ik heb haar sinds het voorval op het strand vanmiddag niet meer gezien’’ zegt Sarah.
‘‘Ik ook niet’’ zegt Femke.
‘‘Ik heb haar een sms gestuurd om te vragen waar ze is en of ze mee wil eten. Ik bedoel we hebben nu wel lang genoeg kut tegen haar gedaan en ik heb geen zin om de hele vakantie op deze manier door te brengen’’ zegt Sarah dan.
‘‘Wat zei je?’’ zegt Femke een beetje geïrriteerd.
Aan haar reactie is te merken dat ze hier niet echt blij mee is. Ze zou de vakantie het liefste zonder Emma doorbrengen, ik ook. Maar Emma is op dit moment wel de laatste persoon waar ik me zorgen om maak, dat berichtje blijft maar door mijn hoofd spoken.
‘‘Ze heeft nog niet gereageerd en het ook nog niet gelezen’’ zegt Sarah.’‘Ik denk dat ik Simon even bel of Emma en Max bij hem zijn’’ zegt Sarah dan uiteindelijk.
‘‘Je doet maar’’ zegt Femke ongeïnteresseerd.
Het verbaast me dat Sarah en Femke nog niks over het voorval in de duinen hebben gevraagd. Sarah loopt naar haar kamer om Simon te bellen.
‘Floor, gaat alles wel goed? Je weet dat je me alles kan vertellen’’ zegt Femke zodra Sarah de kamer uit is gelopen.
Geloof me Femke, het liefste zou ik je alles vertellen maar dat gaat alleen niet dacht bij mezelf. ‘‘Er is nik aan de hand’’ antwoord ik wat twijfelend.
‘‘Kom op Floor, er is wel wat ik weet het zeker’’ zegt Femke dan.
Ik zou het zo graag vertellen, maar ik durf het niet. ‘‘Femke, het spijt me’’ stamel ik.
‘‘Wat spijt je verdomme, ik ben er altijd voor je geweest en nu krijg ik dit’’ zegt Femke boos. ‘‘Wat is die foto van die man op je camere dan eh, wat is dat. Leg me dat eens uit’’ schreeuwt ze dan.
Ik weet niks uit te brengen, ik weet zelf niet eens wat er gebeurd is in de duinen.
‘‘Dat dacht ik al’’ zegt Femke boos en ze loopt weg.
Er verschijnt weer een berichtje op het scherm, weer van het anonieme nummer. ‘‘Als je wat vertelt gebeurt er wat met een van je vriendinnen. Emma zegt die naam je misschien iets? Die heb je als sinds vanmiddag niet meer gezien. Hoe zou dat toch komen…’’
Mijn mond valt open, die kerel is bij Emma. Ik ben nog nooit zo zeker van iets geweest, ik hou mijn mond. Ik mag Emma niet, maar ik wil niet dat haar iets ergs overkomt door mij. Nog geen seconde later krijg ik weer een berichtje met een afbeelding waar de naam ‘Emma’ op de muur geschreven. Dan verschijnt er weer een berichtje op mijn scherm.
‘‘Ik geef je een tip, bloed’’ staat er dan, mijn adem stokt in mijn keel.
Dan komt Sarah de woonkamer weer binnenlopen.
‘‘Nee, Emma is niet meer bij Max. Al een paar uur niet meer’’ zegt Sarah dan. ‘‘Ik maak me zorgen’’ zegt Sarah na een eindeloze stilte.
‘‘Ik ook’’ fluister ik dan bijna onverstaanbaar.

Hopelijk heb ik alles goed gedaan met de enter knop :slightly_smiling_face:

‘‘De man’’
Het doet me goed om de angst in Emma haar ogen te zien, ik wil wraak. Ik weet dat Floor de zwakste schakel van het groepje is, daarom verstuur ik die berichten naar haar. Ik moet er alleen nog voor zorgen dat ze langer dan die 2 weken blijven, dat moet lukken als Floor dit verzwijgt zodat de andere niet in paniek raken. Dan kan ik binnenkort mijn ‘grote’ plan uitvoeren, tot nu toe verloopt alles goed. Ineens heb ik zin om Emma eens flink pijn te doen, wat zij en haar groepje vriendinnen me allemaal hebben aangedaan vooral Emma… De woede komt weer naar boven. Ze kijkt me met bange grote ogen aan, een ding weet ik zeker. Ik heb Emma nog even nodig, ik aarzel even maar pak dan een mes uit de keuken. Langzaam begin ik in haar arm te snijden, ik zie de pijn in haar ogen.
‘‘Alsjeblieft, hou op. Waarom ik?’’ schreeuwt Emma huilend.
Ik besluit om nog even te wachten en ik stop dan.
‘‘Dankje’’ zegt Emma dan.
Ergens heb ik toch een klein beetje medelijden met haar, ik stop dit gevoel snel weg.
‘‘Ik weet toch al dat ik hier dood ga, maar alsjeblieft doe Sarah, Femke en Floor niks aan. Zij verdienen dit niet’’ zegt ze dan huilend. ‘‘Je moet me dit beloven, voordat je me vermoord’’ zegt ze na een eindeloze stilte.
‘‘Dat kan ik niet’’ zeg ik dan. Er gaat een schok door mijn lichaam heen, nu herkend Emma mij aan mijn stem. Haar ogen worden groot.
‘‘Jij bent het, ik kan het niet geloven. Jij lul.’’ zegt ze dan schreeuwend.
Ergens had ik nog medelijden met haar en ik had twijfels of ik haar echt wat ging aandoen. Maar nu kan het niet anders, ze weet teveel. Ik moet nog even wachten totdat ik de kans krijg om Floor hierheen te brengen. Hopelijk gaat dit niet meer te lang duren.
‘‘Weet je Emma hoe een enorm kreng je bent dat gedoe met Floor. Na alles wat jij haar aangedaan hebt kiest ze er alsnog voor om het te verzwijgen en zo jou langer in leven te houden. Ze weet natuurlijk niet dat jij uiteindelijk toch doodgaat. Maar zij kan tenminste haar eigen leven nog reden, maar ze kiest voor die van jou en die valt toch niet meer te redden.’’ zeg ik dan.
‘‘Dat had ik echt niet verwacht en dat is zo ontzettend lief! Ik begrijp niet waarom ik altijd zo tegen haar gedaan heb, alsjeblieft laat Floor in leven. En stop alsjeblieft met die berichten naar Floor te sturen als ik uiteindelijk toch doodga’’ zegt ze dan en ze begint te huilen.
‘‘Nee, daar is het te leuk voor’’ antwoord ik dan.
‘‘Jij bent ziek’’ schreeuwt Emma huilend.
Ik loop weer terug op weg naar huis, bedenkend wanneer ik mijn plan kan uitvoeren.

:weary::weary::weary::weary::weary::weary:

WÁAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH VERDER NU

FAAAAAAAAANGIRLIIINNNGGGGG

Wat leuk dat je zo enthousiast bent :wink:
Ik heb ontzettend lang niks meer geschreven, maar er is nogal veel gebeurd in mijn leven waardoor ik hier niet echt tijd voor had. Ik zal weer regelmatig wat posten, mijn excuses.

Femke
Ik begrijp Floor niet, ze doet de laatste tijd zo raar. Na alles wat ik voor haar gedaan heb. Als ik niet bevriend met haar was geweest zou ze nooit bij dit groepje horen. Ze stikt er maar in, het wordt inmiddels donker dus ik besluit om terug naar het appartement te gaan. Na 5 minuten ben ik bij het appartement aangekomen. Ik maak de deur open en ik zie Femke en Sarah aan een tafel zitten, ze staren beide wezenloos voor zich uit. ‘‘Wat is er met jullie aan de hand?’’ zeg ik dan.
‘‘Ik denk dat er iets is gebeurd met Emma, ik heb haar sinds vanmiddag niet meer gezien. Ze neemt niet op als we bellen, ze reageert niet op onze berichten’’ zegt Sarah dan.
‘‘Die bitch, ze denkt echt dat ze alles kan maken eh. Je kent Emma morgen staat ze hier weer doodleuk op de stoep alsof er niks aan de hand is’’ zeg ik dan geïrriteerd.
‘‘Jezus Femke, jij mag ook wat meer begrip tonen zeg’’ zegt Floor dan.
‘‘Waar heb je het over? Waarom maak jij je eigenlijk druk, we weten allebei dat Emma jou niet mocht’’ zeg ik dan boos. Een paar seconde later besef ik me, dit had ik niet mogen zeggen. Floor heeft al een gebrek aan zelfvertrouwen. Ik kijk Floor aan en ik zie haar vanbinnen instorten, vechten tegen haar tranen.
‘‘Femke, doe normaal dat zeg je niet’’ zegt Sarah dan kwaad.
‘‘Sorry’’ mompel ik dan op een sarcastische toon. Ze bekijken het zich maar, het draait altijd om Emma altijd. Even later barst Floor in huilen uit en ze rent naar haar kamer, Sarah gaat erachteraan en werpt me een vijandige blik toe. Ergens diep vanbinnen heb ik medelijden met Floor, maar ik laat het niet merken en ik blijf koud voor me uitkijken. Ik kijk de woonkamer rond en dan zie ik Floor haar telefoon aanspringen. Ik ben benieuwd van wie ze een berichtje heeft en ik gris haar telefoon van de tafel. Er gaat een schok door me heen zodra ik het bericht lees. ‘‘Floor, waag het niet om dit aan je vriendinnen te vertellen. Wil je Emma haar leven redden? Kom dan vanavond naar het bos, alleen. Zodra je iemand meeneemt snij ik haar keel door.’’ Mijn mond valt openen, ik scrol naar boven en ik zie dat ze meerdere berichten van deze man heeft ontvangen. Ik heb zo’n spijt, nu begrijp ik waarom Floor me niks over die man wilde vertellen. Ik moet Floor tegenhouden, ze mag vanavond absoluut niet naar het bos gaan. Verschillende vragen spoken door mijn hoofd, waarom doet deze man dit. Ik leg de telefoon weer terug op tafel, Floor mag niet weten dat ik dit weet. Ik loop naar de slaapkamer toe waar Sarah en Floor een tijdje geleden in zijn verdwenen. Floor ligt huilend op bed met de armen van Sarah om haar heen. ‘‘Het spijt me Floor, ik had niet zo moeten reageren’’ fluister ik dan zachtjes. Floor komt op me aflopen en slaat haar armen om me heen.
‘‘Ik begrijp het, je was ook geschrokken van dat met Emma’’ zegt Floor dan.
Hoe kan ze dit nu zeggen? Ik was op dat moment niet geschrokken en het kon me even niet schelen waar Emma uithing. Ik dacht zelfs dat ze bij mijn vriendje was. Maar ik besluit dat het niet slim is om dit te zeggen. ‘‘Ja, dat klopt’’ zeg ik dan.
‘‘Kom we gaan terug naar de woonkamer’’ zegt Sarah dan.
Sarah kijkt me nog steeds pissig aan.
‘‘Kan ik jou even spreken, Femke?’’ zegt Sarah.
Floor loopt naar de woonkamer toe.
‘‘Hoe kon je dit tegen Floor zeggen? Ik hoop dat je begrijpt dat het nergens op slaat. Ik had je echt heel anders ingeschat’’ zegt Sarah pissig en ze loopt de slaapkamer uit.
Mijn mond valt open, waar is de aardige Sarah gebleven die altijd alle ruzie’s probeerde op te lossen. Maar ik heb nu geen tijd om hierover na te denken, ik moet weten hoe het met Floor is. En misschien nog wel belangrijk of Emma nog leeft. Ik zie Floor huilend op de bank zitten, ze is waarschijnlijk zo van slag door dat berichtje. ‘‘Wat is er?’’ vraag ik dan verbaasd.
‘‘Ik kan het niet vertellen, ik kan het niet. Ik wil jullie het echt graag vertellen, maar het kan niet’’ zegt Floor huilend.
‘‘Oke’’ zeg ik dan begripvol.
‘‘Ik ga naar mijn kamer, ik ben moe’’ zegt Floor dan.
In mijn hoofd beginnen de alarmbellen te rinkelen. Ze gaat naar het bos nu, ik moet haar volgen.