[VERHAAL] Een Hele Lieve Buurjongen

Gaat over een meisje(Sara) dat een buurjongen heeft(Thom) die haar het leven zuur maakt. Waarom kan je misschien al raden, maar ik verklap nog niks XD.
MUST READ: MISSCHIEN GROVE TAAL VOOR SOMMIGEN

HOOFDSTUK 1 HET BEGIN

De rit duurde bij elkaar opgeteld -Dus het plassen, het kotsen van mijn wagenzieke moeder en het rijden- meer dan 3 uur. 3 uur lang in de auto zitten met die mongolen die perse wilden verhuizen naar de andere kant van dit Godvergeten land is erg zwaar, dat kan ik je vertellen. Ik probeerde tevergeefs de tijd wat te doden door een dvd te kijken, muziek te luisteren met mijn Ipod of door levenloos uit het raam te staren, maar telkens als mijn vader weer

ik ga zo verder ff w8ten

ik kan er nog niet goed over oordelen, dus up.

xoxo

sorry, mijn moeder moest XD.

verder dan maar

HOOFDSTUK 1 HET BEGIN

De rit duurde bij elkaar opgeteld -Dus het plassen, het kotsen van mijn wagenzieke moeder en het rijden- meer dan 3 uur. 3 uur lang in de auto zitten met die mongolen die perse wilden verhuizen naar de andere kant van dit Godvergeten land is erg zwaar, dat kan ik je vertellen. Ik probeerde tevergeefs de tijd wat te doden door een dvd te kijken, muziek te luisteren met mijn Ipod of door levenloos uit het raam te staren, maar telkens als mijn vader weer moest stoppen voor mijn moeder, werd ik er weer aan herinnerd dat we op weg waren naar Limburg.

Toen we eindelijk waren aangekomen stapte ik uit en keek met grote ogen op de grote, oude Victoriaanse villa. Er was in geen velden of wegen een ander spoor van een huis te bekennen. Een groot weiland strekte zich ver uit, en ergens achteraan zag ik een paar koeien en geiten grazen. Het huis zelf zag er erg mooi uit, met veek originele elementen. Terwijl ik druk bezig was het huis te bekijken, hoorde ik een auto langsrijden. Een jongen van ongeveer 17 jaar - 2 jaar ouder dan ik dus - stapte uit en begroette mijn vader. Hij zag er goed uit. Hij droeg een strak t-shirt waardoor je zijn spieren goed kon zien, een verrotte spijkerbroek en oude, afgetrapte All-Stars.

Groffe? Leer Nederlands ajb. 3 schrijf je als drie, alle nummers onder de twintig en alle hele getallen (dertig, honderd, honderdzestig etc)

Ik kan nog niet echt zeggen wat ik er van vind, dus succes met schrijven.

djeez, mag ik ff een typfout maken, ik weet egt wel dat het grove is ofzo hoor… en ik heb gewoon geen zin om drie te schrijven…

Ha! Nou deed je het toch:P

‘Hee, jullie zijn toch de nieuwe buren?’ Hij glimlachte. ‘Mijn vader heeft jullie al ontmoet, ik alleen jullie dochter.’ Mijn vader knikte. ‘Ja, dat klopt, ze heeft al eerder een boodschap voor ons gedaan.’ Toen begon hij een gesprek met degene die naast hem zat, op de passagiersstoel. Ik kon mijn ogen niet van hem afhouden, en toen hij me aankeek draaide ik snel mijn hoofd om. ‘Mooi huis hebben jullie. Ik heet Thom, en dit is m’n broer, Sam. Wij wonen in het volgende huis. Dit huis is tien keer zo mooi als het onze.’ Mijn moeder lachte, en ik draaide me weer naar hem om. ‘Hoi, ik ben Sara, maar dat weet je al, dit is mijn moeder Janet, en mijn vader Phil.’ Thom schudde mijn moeders hand en ook mijn vaders hand. Hij had een sterke grip, en schudde best wel hard, zo te zien. ‘Zou je zo vriendelijk willen zijn om onze dochter misschien de buurt nog even te laten zien? Dan kunnen jullie nog wat boodschapjes doen.’ Mijn moeder keek van Thom naar mij, en Thom knikte. ‘Is goed, er is over 7 kilometer wel een winkeltje, daar kunnen we boodschappen gaan doen. Kom je, Sara?’ Ik stapte achterin de auto. Mijn moeder haalde een pen en papier tevoorschijn, schreef even snel iets op en gaf het briefje aan mij door het raam. ‘Veel plezier jullie!’ Mijn ouders zwaaiden toen we wegreden, maar ik glimlachtte alleen maar. Ik was dolgelukkig dat ik meemocht in zijn auto. Om een gesprek aan te knopen begon ik met: ‘Hoelang wonen jullie hier al?’ Thom keek even naar zijn broer, en tot mijn teleurstelling gaf hij antwoord.‘We wonen hier nu 13 jaar, we zijn hier in de winter komen wonen, dus bijna 14 jaar. Maar aan ons huis moest ook veel geklust worden, waardoor we er steeds niet in konden. Toen woonden er nog mensen in jullie huis, anders hadden wij het genomen.’ ‘Wat was er gebeurd met die mensen? Waarom gingen ze verhuizen?’ Vroeg ik nieuwsgierig. ‘Ik weet het niet precies. Op een dag waren ze gewoon vertrokken, niemand die ooit nog iets van ze heeft gehoord. Ze waren ook een beetje vreemd, ze kwamen nooit van hun eigen land, en lieten de boodschappen bezorgen. Te lui zeker, haha. Er waren een man, vrouw en 2 kinderen, een jongen en een meisje. allemaal van onze leeftijd,toen. In het begin kwamen die kinderen ons wel eens ophalen, maar ze wilden altijd mongolische dingen doen. Na een tijdje kwamen ze gewoon niet meer, en als wij eens langskwamen waren ze niet thuis, of we hoorden mensen en de tv, maar ze deden gewoon niet open. Na 3 weken gaven we het op.’

XD

ik vind je schrijfstijl niet prettig

UP

upupupup

up!

ik vind je schrijfstijl niet prettig
en een tip; schrijf met één aanhalingsteken ipv twee. voorbeeld: "hoi ik ben thom." - 'hoi ik ben thom.' dat leest prettiger, en twee aanhalingstekens kan je bijvoorbeeld doen als ze iets denkt, of als iemand in het verleden wat heeft gezegd en ze daar weer aan herrinert word. :wink: verder weet ik nog niet wat ik van je verhaal vind, het is nog maar zo'n klein stukje, dus zie dit maar als een upje. :slightly_smiling_face:

oke, zal ik doen! thanks

verder??

up. verder?

Up ga

maar verder maar het kan wat spannender maar ja het is ook het begin

ja, het spannende moet nog komen XD.

Ik staarde uit het raam. ‘Denk je niet dat die mensen gewoon zijn vertrokken zonder het te vertellen? En dat die kinderen gewoon strenge ouders hadden? Ik geloof niet dat ze zomaar zijn verdwenen. Dat gebeurt alleen in griezelfilms.’ Ik keek Sam aan. Hij knikte en ging verder: ‘Nou ja, dat dachten wij ook. Maar toen we het vroegen aan de volgende makelaar, zei hij dat geen ander een huis heeft verkocht of gehuurd aan ze. Hij is het langsgelopen omdat hij het al zo raar vond. Maargoed, we hebben onze ouders beloofd om er verder niks over te zeggen, gewoon dat ze zijn verhuisd.’ Hij gaf aan dat het gesprek ten einde was, en ik keek weer uit het raam.

Na een tijdje kwam er een kleine supermarkt tevoorschijn. Thom parkeerde en we stapten alledrie uit. Ik liep achter de twee jongens aan, want ik kende de winkel helemaal niet. Tot Thom riep: ‘Nou, vanaf hier gaan we even onze eigen weg, we moeten zelf ook nog wat halen. Zie je over een kwartier weer bij de auto.’ Ik knikte, pakte een mandje en rende zowat de winkel in.

Binnen een kwartier kwam ik hijgend en puffend weer bij de rode auto. De jongens zaten al te wachten, logisch. In plaats van Thom zat Sam nu achter het stuur. Thom deed het portier open en ik stapte in. Meteen toen de deur dichtviel begon Sam uit te parkeren. Hij reed veel harder dan op de heenweg, hij scheurde zowat over de weg. 'Hij heeft je niet alles verteld over de oude buren. Ze waren niet overdag weggegaan, maar ‘s nachts. En ze hadden ook hun spullen niet meegenomen, want die werden later naar de zogenaamde opslagplaats gebracht. Maarja, laten we er maar over ophouden.’ Ik knikte en dacht er nog even over na. Voordat ik het wist waren we alweer thuis, waar mijn vader en moeder nog steeds aan het uitpakken waren. ‘Zal ik even helpen met uitpakken?’ Vroeg thom aan mijn moeder, en die knikte blij.