[verhaal] Een droomvakantie.. of niet?

Dit verhaal gaat over de tweeling Nicole en Nicky. Ze zijn net 17, hebben hun diploma gehaald en gaan samen een jaar reizen voor ze beginnen aan een studie. In dat jaar staat hun heel wat te wachten. Gelukkig hebben ze elkaar, tenminste… dat is de bedoeling. De reis, en dus ook dit verhaal, begint met de reis naar het eerste land, Frankrijk. Maar voor het verhaal begint, zal ik eerst wat vertellen over de tweeling. Nicole en Nicky waren altijd onmogelijk om uit elkaar te halen. Iedereen heeft wel een meisje op school die elke jongen kan krijgen, wiens haar altijd perfect zit en die alles krijgt wat haar hartje begeert. Nou, dan heb ik deze tweeling goed omschreven, alleen zijn het er twee in plaats van één. Van nature zijn ze allebei blond, maar Nicky heeft haar haren bruin geverfd zodat ze niet meer door elkaar gehaald zouden worden. De vader van de tweeling, Jos, is een rijke zakenman die altijd van huis is. Hij verdient het geld dat moeders, Lucienne, vervolgens zonder moeite over de balk gooit. Zo krijgen de meisjes ook alles wat hun hartje begeert, behalve vrijheid. En vandaar deze reis.
Bij deze denk ik dat ik genoeg heb vertelt over het leven van deze twee meisjes die in de bloei van hun leven staan. Veel plezier met lezen!

http://i48.tinypic.com/2v18enq.jpg

[b]‘Nicky, schiet nou eens op! Straks missen we onze trein, dat vergeef ik je nooit! Hij gaat maar één keer per dag!’
‘Jaja, ik kom al,’ zucht Nicky naar Nicole. Nicole staat onderaan de enorme wenteltrap die leidt naar de gezamelijke kamer van de tweeling. Zíj heeft haar koffers allang klaar, James, de butler, heeft ze al ingeladen.
‘Ik tel tot tien,’ roept Nicole, die steeds geïrriteerder begint te raken.
‘Ik ben al klaaar!’ klinkt het uit de slaapkamer. Opgelucht haalt Nicole adem, als Nicky de trap af komt gerend met haar koffers. Snel laadt James de koffers in de auto.
‘Wat heb je allemaal wel niet bij je?!’ vraagt Nicole dan aan Nicky, die vervolgens nonchalant haar schouders ophaalt.
‘Beter teveel dan te weinig hè?’
De meiden nemen uitgebreid afscheid van hun ouders, en stappen de auto in. James geeft gas, en de auto scheurt de straat uit. Niet veel later komen ze aan op het centraal station van Amsterdam.
‘Welk perron was het nou, James?’ vraagt Nicole terwijl ze uitstappen.
‘10A, ik laat jullie hier achter dames. Veel plezier,’ zegt James terwijl hij de laatste koffer uit auto tilt.
‘Dankjewel James!’ De tweeling geeft James een stevige knuffel. Wat zullen ze hem gaan missen. Nouja, hém… vooral alles wat hij voor hen deed.
James rijdt weg, en de tweeling kijkt de zwarte mercedes na met gemengde gevoelens. Hier staan ze dan, aan het begin van een spannend jaar.
‘Ik kan dit toch nooit allemaal dragen,’ roept Nicky wanhopig uit.
‘Tja, moet je maar niet zoveel meenemen,’ zegt Nicole grinnikend. Opeens klinkt er een jongensstem van niet ver achter hen.
‘Zal ik je anders even helpen dragen?’ biedt hij aan. Nicky gaat gretig op dit aanbod in en knikt stevig haar hoofd. De jongen, die zich voorstelt als Jesse, tilt zonder enige moeite twee koffers op.
‘Waar gaat de reis heen, dames?’ zegt hij met een verleidelijke knipoog. Zijn bruine haar zit een beetje warrig en zijn grote bruine ogen zijn omsierd door prachtig lange wimpers.
‘Uh…’ zeggen ze meiden tegelijk. De reis is nog niet eens écht begonnen, en ze hebben nu al zo’n leuke jongen ontmoet.
‘Jaaaa?’
‘Naar perron 10A,’ zegt Nicky snel. Jesse schiet in de lach.
‘Dat is niet ver,’ zegt hij lachend. De meiden kijken hem vragend aan.
‘Ik bedoel de reis met de trein, slimpies,’ zegt hij en hij haalt een hand door zijn haren.
‘Oooooh, uh, nou,’ stamelt Nicole. Wat is dit?! Normaal is ze nooit zo snel op haar mondje gevallen.
‘Naar Parijs,’ zegt Nicky dan snel. Jesse grijnst. ‘Chill!’ zegt hij. ‘Daar moet ik ook zijn! Wat gaan jullie daar doen dan? Shoppen?’ Hij maakt een knipoog naar alle koffers die om de meiden heen staan.
‘Nee, we gaan een jaar lang reizen en onze reis begint in Parijs. Wat ga jij daar doen?’ weet Nicky zonder stotteren uit te brengen.
‘Ik ga mijn vriendin bezoeken, die woont in Parijs.’
Teleurgesteld kijken Nicky en Nicole elkaar aan. Dan begint Jesse te lachen.
‘Nee joh, geintje. Ik ga wat vrienden bezoeken, die hebben daar een kraakpand, elke avond feest. Over twee weekjes ga ik weer naar huis. Als ik dan nog kan lopen!’
De tweeling lacht met hem mee.
‘Maar nu moeten we opschieten, want dadelijk missen we onze trein nog!’ zegt Jesse opeens. De meiden waren de tijd helemaal vergeten en geschrokken kijkt Nicole op haar blackberry. ‘We hebben nog zes minuten!’
Gelukkig weet Jesse de weg en binnen no-time zitten ze in de trein.

[/b]

reacties? (aa)

lijkt mij een echt dramaverhaal, maar daar ben ik nu wel voor in, van mij mag je verer gaan. x]

Opletten: vanaf nu worden de stukjes uit verschillende oogpunten geschreven. Erboven staat uit welk oogpunt!

Nicky

Daar zitten we dan, onze reis is begonnen. Ik kijk naar buiten en de Amsterdamse flats schieten voorbij. Niet veel later zijn we beland in een of ander gat waar enkel weilanden te zien zijn. Nicole is druk in gesprek met Jesse, ik had niet anders verwacht. Mijn tweelingszusje is altijd veel spontaner geweest. Vroeger zat ik daar erg mee, inmiddels heb ik het geaccepteerd. Het kan wel handig zijn, als ik er goed mee weet om te gaan. Ik van flarden op van het gesprek, het gaat over Parijs. Blijkbaar is Jesse er eerder geweest, want hij weet er veel over te vertellen.
‘Dus, waar gaan jullie eigenlijk slapen in Parijs?’ vraagt Jesse dan. Ik besluit te antwoorden, misschien kan ik me mengen in het gesprek.
‘Dat weten we eigenlijk nog niet, we zien wel waar we terecht komen.’
Jesse schrikt zichtbaar. ‘Dat meen je toch niet?’
Nicole en ik kijken hem vragend aan.
‘Parijs is een grote stad meiden, weten jullie wel waar je aan begint?’
‘Ja, natuurlijk weten wij dat,’ reageert Nicole geprikkelt. ‘Er is vast nog wel ergens een leuk hotel met een kamer,’ vervolgt ze nonchalant.
Ik kijk, overtuigd van haar gelijk. Jesse schudt zijn hoofd.
‘Daar moet je maar net geluk mee hebben. Weet je wat? Jullie slapen de eerste nacht bij mij en mijn vrienden in het kraakpand, dan gaan we de volgende dag samen op pad naar een leuk hotel. Deal?’
Dankbaar knikken Nicole en ik. Ik verheug me nu al op morgen, hopelijk heeft Jesse nog wat leuke vrienden, want als ik het zo bekijk heeft Nicole haar zinnen al gezet op Jesse.

oeeh leuk! dit ga ik wel volgen

echt leuk verhaal,
ja ik ga het ook volgen.

dankje voor de reacties (: vanmiddag ga ik verder schrijven!

Haha ik heet ook Nicky xD