VERHAAL; Een doodnormaal leven...?

[i]Een doodgewoon leven, met in de hoofdrol een doodnormaal meisje, ze heeft alles hoort niet bij het populairste groepje, maar heeft leuke vrienden.
Ze is knap, kan zingen, kan toneel spelen, heeft een vriendje. Ouders die bij elkaar zijn, maar in een week kan dan alles mis gaan?

Oké niet zo’n krachtig stukje, ik weet het, maar ik moet nog even uitvogelen waar het over gaat. Ik schrijf in de V.T wat een uitdaging is omdat ik altijd in de T.T schreef. Ik ben niet goed in schrijven, maar vind het wel leuk. Ik schrijf ook niet in de IK-VORM, maar uit de Irsa-vorm, zou ik het maar even noemen.

Beginnen?[/i]

‘Al twee jaar, we hebben al twee jaar, hoor je dat Sanne’ schreeuwde Irsa aan de telefoon.
‘Hoe kan ik jou nou niet horen Irsa, we weten het, heeft hij nog wat gestuurd?’ zei Sanne rustig.
‘Ja, een kaartje waarop stond dat ik om zeven uur naar het park moet komen’ zei Irsa weer. Haar vader stormde de trap op. ‘Irsa geef die telefoon, ik verwacht een belangrijk telefoontje’ zei Irsa’s vader, Hans.
‘Wacht meiden, ik kom naar jullie toe, mijn vader verwacht een belangrijk telefoontje.’
‘Oké we zien je zo, tot zo lieverd’ snel hing Irsa op, en gaf de telefoon aan haar vader. Haar moeder begreep haar tenminste, die zat meestal ook uren aan de telefoon. ‘Hoelang heb je wel niet gebeld Irsa, een uur, twee uur misschien wel, fiets dan naar hun. Dat is goedkoper, en zo ver is het niet’ zei Hans. Wat een zeikerd, dacht Irsa. Alsof ze niet genoeg geld hadden, en zolang hadden we nou ook weer niet gebeld, een uurtje of twee. Irsa haalde haar handen door haar haar, even lipgloss op, en dan kon ze weg. Ze rende de trap af, pakte haar dure jas, en trok hem aan.
‘Irsa, wacht even’ gilde haar moeder. Haar moeder Els, kwam naar haar toe lopen. ‘Je kraag, die zit niet goed schat’ zei Els. Haar moeder was een shopaholic. ‘Zo nu kan je weg’ ze gaf Irsa een kus, en liep weer naar de bank. Els was heel anders dan haar vader Hans. Haar moeder was een rustig typje, maar als het om kleding ging, kon ze een kip zonder kop zijn.
Haar vader, was altijd gestresst, en werkte teveel haar moeder en Irsa, leefde van zijn centjes. Snel pakte Irsa haar fiets, en fietste rustig naar Sanne. Sanne zei dat Nina er ook zou zijn, dat werd gezellig. Het was rustig in het dorp, terwijl het meestal druk was. Binnen een paar minuten, was Irsa in het straatje van Sanne. Het was zes uur, nog een uurtje. Rillend belde Irsa aan, het was koud. Gelukkig had ze haar dikke jas aan. Sanne deed open. ‘Irsa liefje’ gilde ze. Dat was altijd leuk aan Sanne, ook al hadden we elkaar nog tien minuten geleden gezien, ze was altijd blij om Irsa te zien. Alleen was ze meestal wel een flapuit, wat vervelend kon zijn.
‘Kom binnen, Nina is boven.’ Snel trok Irsa haar jas uit, en hing die op aan de kapstok, het was hier oud vertrouwd, vanaf de peuterspeelzaal waren Irsa en Sanne al vriendinnen. Nina kwam er later bij, ze behoorde al meteen tot het clubje. We renden naar boven, Nina zat al op bed.
‘Heb je de kaart meegenomen?’ gilde Nina. Irsa knikte, natuurlijk had Irsa de kaart meegenomen, Irsa wist hoe haar vriendinnen zouden reageren.
‘Wat een schattige kaart, twee zwanen in een hart’ zei Sanne.
‘Weet je al wat je aan trekt’ begon Nina.
‘Ja, dit bloesje, met deze skinny, en mag ik dan jouw ketting lenen Sanne?’ vroeg Irsa. Sanne knikte en pakte haar ketting uit haar sieradendoos. ‘Ik kan niet meer zo lang blijven, ik moet zo gaan’ zei Irsa.
‘Kom je straks weer hierheen om elk detail te vertellen’ vroeg Sanne.
‘Als het niet te laat wordt, oké, maar dan moet ik zo wel gaan anders kom ik nog te laat.’ Sanne en Nina, lieten Irsa uit.
‘Tot zo liefje’ gilde ze. Zwaaiend fietste Irsa weg.

Op zich wel leuk verhaaltje,
ik ben stiekem wel benieuwd wat er gaat gebeuren dus
ga nog maar even verder.

Irsa was er precies om zeven uur, hoe op tijd kon je zijn. Daar zat hij, we hadden al twee jaar, Irsa’s langste relatie, en ze was hem nog steeds niet zat.
Elke keer had hij wel andere verassingen, voor haar verjaardag, in het weekend, twee jaar samen. Irsa ging naast hem zitten, hij overhandigde haar de bos rode rozen. Irsa leunde tegen hem aan, ze had ook iets voor hem meegenomen, snel pakte Irsa de ketting. Ze brak hem door, en deed hem bij hem om, hij deed de ketting bij haar om. ‘Nu kan iedereen zien dat wij een stel zijn’ giechelde Irsa. Even zaten ze in elkaars armen, totdat haar telefoon ging.
[i]I gotta feeling… (Woohoo)
That tonight’s gonna be a good night
That tonight’s gonna be a good night
That tonight’s gonna be a good good night

Tonight’s the night
Let’s live it up
I got my money
Let’s spend it up[/i]
Snel nam ze hem op. ‘Met Irsa’
‘Lieverd, ik weet dat je in het park zit met Brian, maar je moet naar huis komen. Het is laat, en, kom nou maar naar huis’ zei haar moeder.
‘Mam, je weet toch dat’
‘Kom gewoon naar huis, maar laat Brian je wel thuis brengen’ zei Els.
Zonder antwoord te geven hing Irsa op. ‘Ik moet naar huis, ik weet ook niet waarom, loop je mee?’ zei Irsa. Brian knikte, met een spanning tussen hun in bracht Brian Irsa naar huis. ‘Bedankt voor alles’ zei Irsa.
Weer knikte Brian, Irsa gaf hem een tedere zoen. Hij zoende haar terug.
Irsa zette haar fiets in de schuur, en ondertussen fietste Brian weg.
Het kon juist zo’n leuke avond worden, waarom moest haar moeder weer alles verpesten. Geirriteerd liep Irsa naar binnen, haar moeder zat met betraande ogen op de bank. ‘Mam, wat-wat is er?’ bang voor wat er ging komen, liep Irsa naar haar moeder toe. ‘Ik, je vader, hij wil, verhuizen.’

‘Verhuizen!’ gilde Irsa. ‘Is hij helemaal gek geworden, dit is onze plek, dit is ons leven, dit is ons winkelcentrum, dit is mijn geboorteplek’ huilend storte Irsa in. Samen huilde ze verder. ‘Wat denkt hij wel niet, dat hij zo maar alles kan pikken, hij is gek in zijn hoofd’ zei Irsa huilend.
‘Lieverd, zo praat je niet over je vader’ snuifde haar moeder.
‘Hij heeft het niet eens met ons overlegd!’ gilde Irsa weer.
‘Dat heeft hij wel, met mij’ zei haar moeder met haar hoofd naar beneden.
‘Wat, doe er dan iets aan, mam!’
‘Het is het beste voor ons, daar is zijn bedrijf, hij gaat meer verdienen. Jij zal een betere opleiding krijgen, alles is daar goedkoper, schat’ probeerde haar moeder haar gerust te stellen. Irsa schoof heen en weer op de bank. Toen ze de deur hoorde open gaan, stormde ze naar de gang. ‘Wat denk jij wel niet’ schreeuwde ze tegen haar vader. ‘Dat jij dit maar kan maken, je bent gek in je hoofd jij!’ Haar vader keek Irsa lachend aan. ‘Wil je mijn leven verpesten of zo.’
‘Irsa Bager, schreeuw niet zo tegen mij, en ja ik mag alles bepalen, want ik werk hier voor jullie. Het is mijn huis, en mijn centjes’ zei haar vader.
Met open mond staarde Irsa naar haar vader, en ze keek hulpeloos naar haar moeder. Els deed net of ze niks zag, en staarde recht voor zich uit.
‘Je vader heeft gelijk Irsa, het is zijn huis, hij mag bepalen wat hij er mee doet’ zei Els. Irsa was op adem gekomen. ‘Jullie zijn met elkaar getrouwd, dus het is ook mama’s keuze, en als ik het weten mag, waar gaan we wonen.’ Ze waren allemaal even stil, Irsa’s vader liep weg. ‘Naar Groningen’ piepte haar moeder. Nee, nou werd het mooi. Ver gaan wonen nog ook, van Amsterdam naar Groningen. Irsa had zin om allemaal lelijke dingen te gaan zeggen, maar inplaats daar van keek ze alleen maar met een kwade blik naar haar moeder, en kwam er zachtjes ‘Slet’ uit.

leuk verhaal

Dankje :relieved:
Zal ik weer verder gaan

yessss

Boven lag Irsa huilend op bed, ze zal haar vriendinnen bijna nooit meer zien.
Eigenlijk zou Irsa nog naar Sanne en Nina moeten, maar ze had geen zin om hun te zien. Ze zullen er een drama van maken, en haar vader haten.
Irsa haatte haar vader ook, ze kon hem wel iets aan doen. Irsa had nooit een goede band met haar vader gehad, maar dit was wel het toppunt.
Irsa zette het liedje sweet goodbyes op, en zong vrolijk mee.

[i]Can’t sleep, cause everything’s changing
You don’t want to leave things behind

Cant breath 'cause too
many things going on
going wrong in your life.

Tears in your eyes,
Sweet goodbyes[/i]

Tot het eind zong ze het lied mee, zingen dat kon ze goed, toneel spelen ook. Ze wilde naar een musicalacademie, maar haar ouders zagen dat totaal niet zitten. Even verlangde Irsa naar Brian, ze had hem nog een half uur geleden gezien, maar even had ze zin om haar hart te luchten.
Brian zou haar uit laten praten, haar vriendinnen zouden Irsa ieder moment onderbreken. Snel toetste ze Brians nummer in, de telefoon ging over, Irsa wist precies welke ringtone nu bij hem af ging. ‘Met Brian’
‘Brian, met mij, ik moet’
‘Ik ben er nu even niet, spreek iets in na de piep.’ Kut antwoordaparaten.
Zeker die van Brian. Brian had zich een aantal keren dood gelachen dat Irsa dacht dat ze Brian echt aan de lijn had. Brian, die zou ze ook missen in dat stomme Groningen, haar oma woonde daar ook, en ze wist hoe ze daar spraken. Een rare taal, je kon er niks van verstaan.
Toch maar haar vriendinnen bellen? Snel toetste ze het nummer in, maar na twee seconden drukte ze weer op het rode telefoontje. Irsa zou het morgen wel vertellen. Sanne belde terug, Irsa’s ringtone ging weer af, haar mobiel zette ze uit. Misschien kan ze even op de computer, snel startte ze haar computer op, het was acht uur, Irsa hoefde niet te eten. Haar MSN kwam, Irsa zou even kijken wie er online was. Ze meldde zich zelf aan, Brian.

IrsahoudtvandielieveBrian(l)zegt: Brian(l)
BrianhoudtookvanIrsa(l)zegt: Irsa, we hebben elkaar lang niet gezien!
IrsahoudtvandielieveBrian(l)zegt: Vind ik ook.
IrsahoudtvandielieveBrian(l)zegt: Maar even serieus, ik moet je wat belangrijks vertellen, mijn vriendinnen weten het nog niet, dus niks zeggen.
BrianhoudtookvanIrsa(l)zegt: What’s up!
IrsahoudtvandielieveBrian(l)zegt: We gaan verhuizen.

Na vijf minuten had Irsa nog geen antwoord gekregen.

IrsahoudtvandielieveBrian(l)zegt: Ben je er nog?
20:31 Brian is offline.

Nouja, een belangrijk gesprek en hij ging offline!
I gotta feeling… (Woohoo)
Snel nam ze op. ‘Irsa’
‘Wat hoor ik nou, gaat mijn meisje verhuizen?’ Irsa moest bijna huilen van Brian, waarom deed hij
nou zo lief?
‘Ja, en je wilt niet weten waar.’
‘Een ander land?’
‘Nee, naar Groningen, als het nog naar een cool land was oké, maar Groningen’
‘Hé Groningen is best cool, ik heb daar vroeger gewoond’
‘O sorry, maar ik ken daar niemand, behalve mijn oma, telt dat?’
‘Ik weet niet wat ik moet zeggen, kunnen we er morgen over praten?’
‘Nou, oké, doei’
‘Doei, en maak je niet druk!’ Hij heeft makkelijk praten, hij hoeft niet weg.
Irsa hoorde iemand op de trap, hij kwam met grote stappen naar boven, snel klikte ze MSN weg.
‘Irsa, we moeten praten.’
‘Ik moet helemaal niks, en vooral niet met jou’ gilde Irsa.
‘Als je even normaal reageerd’ hij deed de deur dicht.
‘Ga weg.’
‘Nee, dat doe ik niet Irsa, ik wil eerst met je praten.’
‘Ik niet met jou, en dit is mijn kamer.’
‘Je moet je spullen inpakken.’
‘Hoezo, gaan we morgen al verhuizen’ Irsa keek met een kwade blik naar haar vader.
‘Nee maar wel al over een week, en we hebben nog niks gedaan.’
‘Ik doe ook niks, dit huis is van ons!’
‘Schatje, je krijgt een grotere kamer, een betere opleiding, een zwembad in de tuin, en je vriendinnen kunnen elke vakantie logeren.’
‘Leuk voor je, kan je nou weg gaan, ik pak lekker niks in, doen jullie dat maar.’
Hans liep de deur uit, en smeet de deur dicht, net goed.
Irsa doet de deur van haar inloop kast open. Ze deed iene-miene-mutte voor haar pyjama, en koos voor het satijnen korte jurkje.
Irsa poetste haar tanden, in haar eigen roze badkamer, en sprong in bed.
In haar hemelbed wel te verstaan. Nee hier kwam ze niks te kort.

Verder!
Jij hebt ook een leuk verhaal :grinning:

Het is goed dat je verder bent gegaan,
het verhaal is heeel leuk!

wiljemenotenalsjeverdergaat?:blush:

leuk ;]

ja, ik zal je dan wel noten :ok_woman:

ik heb al 3 fans trouwens

en telkens als ik 1 reactie krijg of meerdere, zal ik wel verder gaan, niet als niemand nog niet heeft gereageerd. ik zou proberen om nu een stukje te schrijven voor mijn 3 lezeressen :grinning:

2.

Irsa rektte zich goed uit, het was nog donker, maar het was al wel zeven uur. Je kon wel zien dat het al herfst was blaadjes vielen van de bomen, het bleef langer donker. Irsa liep naar haar badkamer, en keek in de spiegel. Gelukkig geen wallen. Ze trok haar badjas aan, en liep naar beneden. Het ontbijt stond al klaar, en Irsa’s vader en moeder zaten op de bank koffie te drinken. ‘Goeiemorgen schat, lekker geslapen’ begon haar moeder.
‘Ja, dankje’ zei Irsa. Haar vader kwam aanlopen, en ging ook aan de tafel zitten.
‘Goeiemorgen Irsa, lekker geslapen?’ vroeg haar vader.
‘Nee’ zei Irsa. Haar vader en moeder keken elkaar aan met de blik, de hormonen. ‘Wil je vandaag wat leuks doen, shoppen?’ vroeg Els.
‘Ze moet toch naar school’ begon haar vader.
‘Voor één dag kan ze toch wel spijbelen, deed ik vroeger ook zo vaak hoor’ giechelde haar moeder. Irsa lachte, maar haar vader keek boos.
‘Breng haar maar lekker op het verkeerde pad’ zei hij.
‘Ze heeft het moeilijk, ja, dat snappen mannen niet.’ Eindelijk nam haar moeder het weer voor Irsa op.
‘Ze gaat maar met de trein’ mopperde haar vader.
‘Maar ik mocht met de auto.’
‘Nu niet meer.’
‘Hans, doe niet zo kinderachtig, je weet toch dat die trein vol vieze bacterieen zitten.’
‘Af en toe met de trein is geen probleem.’
‘Dan breng ik haar wel’ en Els liep naar boven. Irsa keek haar vader uitdagend aan. Zwijgend zaten zij aan tafel, Irsa had nog een uurtje om zich aan te kleden, dat moest wel lukken. Irsa liep naar boven en keek in haar moeders slaapkamer, die al aan het inpakken was. ‘Lukt het mam, of moet ik helpen?’
‘Nee, het lukt wel zorg jij maar dat je er leuk uit ziet voor school.’
Irsa liep naar zolder, zij had de grootste kamer van het huis, ze liep in haar inloopkast, en koos voor de skinny met het topje. Helemaal opgemaakt liep ze naar haar ouders slaapkamer, waar haar vader en moeder aan het inpakken waren. ‘Mam, kan je me brengen?’
‘Ik breng je wel, je moeder gaat verder met inpakken.’
‘Nee, ik wil dat mama me brengt’ zei Irsa op dwingende toon.
‘Nee, ik breng je, klaar, punt, uit, discussie gesloten.’
We liepen naar beneden, en stapte de auto in, Irsa ging express achterin zitten. Ze wist dat het kinderachtig was, en dat de meeste mensen zich er over heen hadden gezet, maar zo was Irsa niet. Irsa wilde altijd haar zin hebben, het moest gaan zo als zij het wilde, en wat een ander zei, boeide haar niet. ‘We zijn er’ zei Hans, en hield het portier voor haar open.
‘Doei’ riep hij haar na, maar Irsa deed net alsof ze het niet hoorde.
Irsa stapte binnen, en Nina kwam naar haar toegerend. ‘Waarom kwam je gister niet, waar was je, waarom nam je niet op’ waren al haar vragen.
‘Mag ik ook nog iets zelf zeggen’ zei Irsa. Irsa vertelde alles tot in de puntjes, de details ook. ‘Heftig, waarom geeft hij niet jou’n zin, jullie moeten hier blijven, en Brian dan. Wat moet er met ons, zonder jou is het clubje niet compleet.’ Sanne kwam aanlopen, Irsa had geen zin om het hele verhaal te vertellen, dus vertelde Nina het maar aan Sanne. Sanne reageerde heftiger dan Nina, maar dat kwam omdat ze al zo lang vriendinnen waren. ‘Wat, dat kunnen jullie niet maken’ gilde Sanne de school door, lekker voorschut was dat weer. Je kon net zo goed roepen door de hele school ‘Ik ga verhuizen!’ maar dat doen we echt niet.
Samen stonden we met tranen in onze ogen, als dit al heftig nieuws was, wat zouden we dan doen als we afscheid moesten nemen.
In de lessen door, praatten we over alles en nog wat, als de docent dan zei dat we onze mond dicht moesten houden, riep Sanne door de klas ‘Ze gaat verhuizen over een week!’ Nu moest de hele school het wel weten.
Het laatste les uur was nog het vervelendst, toen de docent zei dat we uit elkaar moesten, moest Sanne huilen, en het was niet huilen, het was brullen. Sanne en Nina wilden eigenlijk nog afspreken, maar Irsa moest naar huis om haar koffers en dozen intepakken. ‘Ik haat je vader’ brulde Sanne voor Irsa’s huis, zodat Hans het wel moest horen.
‘Dat heeft hij wel gehoord hoor’ zei Irsa, ze gaven elkaar een knuffel.
Ze hadden express een omweg gemaakt omdat ze met mij mee wilden fietsen. Binnen begint Irsa’s vader meteen te praten. ‘Irsa, ik snap echt dat je me nu haat, maar’ hij begon te huilen, zo had Irsa hem nog nooit gezien. Nu moest zij ook huilen, samen huilden ze, waarom wisten ze niet.
Dit huis en deze plek had veel herinneringen. ‘Het is beter oké’ en hij schudde Irsa heen en weer. Irsa knikte, ze gaf toe. Ze haatte haar vader niet meer, ze hadden het uitgepraat.

Misschien beetje meer op spelling letten?

wauw echt supeer! (L)

Ik weet niet hoe je dat anders moet omschrijven, weet jij iets?

jouw ketting ;]