[Verhaal] Duizend Tranen - tijdelijk gestopt

Hallo meiden,
Nadat ik mijn eerste en tweede verhaal heb afgerond, en ondertussen ergens in begin September met begonnen met een nieuw verhaal, kreeg ik opnieuw inspiratie voor een nieuw verhaal. Ik ben een enorme twijfelkip en heb er ongeveer de hele vakantie over gedacht om het te gaan posten. Ik was bang dat het slecht was en ik twijfelde heel erg. Met behulp van enorm lieve meiden heb ik het uiteindelijk toch durven te posten. Ik hoop dat jullie het leuk vinden en tips of kritiek is altijd welkom! Ik hoop natuurlijk op leuke reacties aangezien dat motiveert om door te gaan!

Wat dingen vooraf:

  • Het speelt zich af in deze tijd, rond de wintertijd
  • Het speelt zich af in de grote stad New York, Amerika
  • Ik twijfel nog een beetje over de cover, maar voor nu is dit hem
  • Ik heb geen held in -d, -t of -dt dus als jullie fouten zien, zeg het asjeblieft!
  • Wegens de drukte die naar de vakantie zal beginnen - school, toetsweek - zal ik niet meer dan één keer per week kunnen posten, misschien soms wat meer!
  • Ik heb geen - nog geen - foto’s en gifs van de personage(s) want ik wist niet of jullie het wilde weten, het uiterlijk, of jullie je eigen verbeelding er bij willen hebben :’)

Duizend Tranen

Volle lippen en mooie sprankelde groene ogen zijn hetgeen wat voor Scarlett spreken. Ze is een mooi meisje, die alle jongens zo om haar vinger weet te winden en vaak genoeg heeft ze slapeloze nachten met een jongen die ze amper kent. Ze leidt een perfect leven en van problemen heeft ze nog nooit gehoord. Alles veranderd echter als het nieuws dat haar zusje in een coma ligt door een pistool schot haar bereikt. In één klap verandert haar zorgeloze leventje totaal. Het leven van haar dierbare zusje is in gevaar en Scarlett is radeloos. De dader kent ze maar al te goed en langzaam dringt het tot haar door dat niet haar zusje de gene was die neer geschoten moest worden, maar zij. Vanaf dat moment weet Scarlett dat ze keuzes moet maken, keuzes die beslissen over mensenlevens. Ze wordt wakker geschud uit haar droomleven en de realiteit is harder dan ze verwachtte.

“Cry. Forgive. Learn. Move on. Let your tears water the seeds of your future happiness.”
“We hang out, we help one another, we tell one another our worst fears and biggest secrets, and then just like real sisters, we listen and don’t judge.”

Proloog:
Mijn groene ogen staarden in die van hem en ik zag het vuur branden in zijn koraal blauwe ogen. Rillingen kropen via mijn doorweekte zwarte laarzen door mijn lichaam heen en maakte elk plekje in mijn hele lichaam koud en ongevoelig. Het kippenvel verspreidde zich als een sneltrein over mijn huid heen en het gaf me een prikkend gevoel. Telkens werden er naalden in mijn huid gedrukt. Mijn bleke vingers krulden om de trapreling heen die koud en nat aan voelde en mijn ogen bleven staren in die van hem. De vurige blik in zijn ogen lichtte alleen maar meer op en de vlammen dansten rond zijn irissen. Het vuur brandde zelfs in mijn lichaam en de warmte voelde als een marteling aan rond mijn hart. Het vuur steeg en vulde mijn luchtpijp. Streepjes lucht gleden door mijn keel heen en probeerde mijn longen adem te geven.
De stilte overheerste, zelfs de vogels maakte geen geluid. De wind was gaan liggen als een stil briesje op de grond en je voelde hem enkel langs je benen glijden. Mijn handen gleden via de koude muur naar beneden, zoekend naar iets in de vorm van houvast. Mijn vingers krulden om een oude, verroeste spijker heen. Langzaam bewoog ik de spijker, maar de stenen hadden hem in zijn greep en hem er uit wrikken was lastig. De stenen werkte niet mee en lieten de spijker niet los.
Een ijskoude hand voelde ik langs mijn wang gaan en mijn ogen gleden naar de gedaante voor me. Zonder zijn ogen gezien te hebben wist ik dat het de vurige ogen waren van net.
“Niet bang zijn,” fluisterde hij met een stem, die zorgde dat mijn hart enkele secondes stil stond. Mijn lippen bewogen maar woorden verlieten mijn keel niet. Ze bleven rond zweven in mijn gedachten, maar geen enkel woord stelde zich grijpbaar. Het vuur danste nog altijd rond zijn irissen en zijn ogen stonden woedend. De huid om zijn ogen was grauw, vies en onnatuurlijk bleek. Zijn hand gleed zachtjes over mijn wang heen en het voelde alsof er een ijsklontje over mijn wang gleed. Zijn vingers sloten om mijn hals heen en ademhalen werd een moeilijke opgave voor me. Mijn adem stokte in mijn keel en het zag geen andere uitweg dan over mijn lippen te glijden en te verdwijnen in de lucht. Zijn vurige ogen staarden nog altijd in die van mij, een beeld dat voor eeuwig op mijn netvlies zou staan.

Als er een paar reacties komen zal ik morgen een hoofdstuk er op plaatsten!

Spannend meid, ik volg !

Ik volg!

Ik vindt dat je mooie omschrijvingen gebruikt. En ben erg benieuwd naar meer.
Je schrijft beeldend zoals ik ook doe, maar dat vind ik juist mooi.
Je kunt het snoes!

ik ben benieuwd naar meeeeer! :upside_down_face:

Dank jullie wel, jullie zijn echt lieverds! Dit betekend heel veel voor me, echt waar :’)
Morgen post ik het eerste hoofdstuk, aangezien het nu al aardig laat is en ik mezelf nog wat tijd wil gunnen om het hoofdstuk perfect te maken - ik ben soms nogal perfectionistisch.
Maar jullie zijn schatten, echt bedankt!

hé Lot hang jij hier ook nog rond :hugs:

en on topic >
Ik ben benieuwd naar hoe het verhaal zich gaat ontwikkelen, en hoe de karakters worden enz. enz.
Wat Lotte al zei (en anderen eerder ook volgens mij) het is inderdaad heel mooi geschreven, maar leest toch wel prettig weg omdat de zinnen niet te lang zijn en ook niet te staccato kort, misschien dat je iets meer kunt afwisselen in de lengte van de zinnen omdat het dan nog vloeiender leest.

En als laatste nog een tip grammaticaal gezien (als je wil haal ik deze dadelijk weer weg)

‘mijn groene ogen staarde’ > zou moeten zijn mijn groene ogen staarden (omdat ogen meervoud is)
en zo moet ‘vlammen danste rond zijn irissen’ ook zijn dansten. (omdat vlammen in het meervoud staat)

Dankjewel Lot! Heel erg bedankt.

&
Dankjewel Sophie :’)
Ik zal ze gelijk verbeteren!

Ah Lot! Dankjewel c: en je bent niet stom. Mijn eerste verhalen zijn echt slecht geschreven maar daaruit zie ik wel dat ik verbeterd ben en vooruit ben gegaan!

Hoofdstuk komt morgen (technisch gezien vandaag al) beloof ik c:

Dank jullie wel allemaal, deze reacties zijn echt geweldig!
Het eerste hoofdstuk is niet heel spannend, maar ik probeer de spanning een beetje op te bouwen :’)

I

Warme zonnestralen beschenen mijn nog gesloten ogen en de warmte werd vanaf mijn oogleden verspreid door heel mijn lichaam heen – wat een fijn gevoel was. Mijn huid werd langzamerhand wat opgewarmd en een tevreden zucht verliet mijn lippen. De dekens lagen over me heen en ik genoot nog van de warmte die zij me gaven. Mijn vingers strekte ik uit en ze gaven een zachte knak, waarna ze op mijn zijden zachte dekbed vielen en om de stof heen krulden. Mijn ogen opende ik langzaam en alles was wazig op het eerste gezicht. Enkel de kleuren waren hevig aanwezig, de bruine kleur van mijn kast, de knalrode kleur van mijn bureau lamp en de lichtblauwe kleur van mijn kamer. De zomerse kleur had ik gekozen midden in de zomer, maar nu de winter was gevallen gaf de kleur blauw me alleen rillingen en koude gevoelens. Het liefst wilde ik de muren kastanje bruin schilderen, of een bordeaux rode kleur. Dan kreeg ik tenminste een winter gevoel en kreeg de kamer een warme uitstraling.
Ik duwde de zijden zachte stof van mijn lichaam af en een wind vlaagje vloog over mijn onbedekte benen heen. Ik trok mijn zachte trui die kleine pluizige bolletjes bevatte meer naar beneden en zeer voorzichtig plaatste ik mijn voeten op de grond.
De zachtheid van het pluizige kleedje onder mijn voeten voelde fijn aan en de warmte steeg vanaf daar omhoog door mijn benen heen. Ze verwarmde de bloedcellen en zorgde er voor dat de warmte werd verspreid door mijn hele lichaam heen. Mijn bloed begon weer sneller te stromen en de warmte keerde langzamerhand terug in mijn lichaam.
Mijn mondhoeken krulden lichtjes omhoog en mijn vingers streken langs mijn lippen die zacht en vol aan voelden. Mijn vingers gleden via mijn kaaklijn naar mijn hals en zij streken langs de verkoelde huid. Mijn vingers volgde de huid waar normaal een halsketting overheen zat maar ditmaal voelde ik geen zilver rond mijn hals.
Mijn ogen gleden naar mijn bed en mijn vingers wreven zoekend over het bed wat nog warm aan voelde van mijn lichaam wat er had gelegen. Ik duwde het witte dekbed wat verder naar het voeteneinde maar geen zilver was te vinden op het bed. Geen enkel teken van een ketting was er en mijn ogen vernauwden zich om beter te zoeken.
Op een vertraagd tempo stapte ik uit het bed en probeerde mijn benen stevig op de koude vloer te zetten. Een kleine trilling kroop via mijn benen naar boven en zorgde er voor dat mijn hele lichaam de trilling ontving. Mijn vingers trilden als laatste een beetje.
Mijn ketting moest hier ergens liggen. Het zilveren kettinkje deed ik nooit af, hij zat al jaren lang om mijn hals. Het was samen met mij gegroeid, het had samen met mij allerlei dingen mee gemaakt. Zowel goede als slechte, maar de ketting was altijd bij me.
Mijn voeten verplaatsten zich stap voor stap vooruit en schoven van het warme en donzige kleedje af waardoor ze het koude laminaat raakte. Voorzichtig ging ik op mijn tenen staan en sloop naar mijn kledingkast toe. Af en toe hoorde je een krakend geluid van een stap die ik zette en de geluiden drongen telkens mijn oren binnen. En telkens als het mijn oren in stroomde, gaf het me een elektrische schok die door mijn lichaam ging.
Mijn vingers klemden om de kastdeur heen en trokken hem zachtjes naar buiten waardoor mijn ogen de kledingstukken konden scannen. Het waren vooral donkere kleuren, maar lichte kleuren zaten er ook in. Vele korte jurkjes hingen in mijn kast, de meeste waren van een duur merk die ik van mijn moeder had gekregen als afdankertje.
Mijn ogen gleden naar de spiegel die omlijst was met honderden foto’s van vakanties, feestjes en vriendinnen groepen. Zelf stond ik op elke foto en op elke foto had ik er voor gezorgd dat mijn glimlach perfect was, dat mijn haren mooi zaten en mijn borsten mooi uitkwamen. Het was correct dat ik een meisje was dat bezig was met haar uiterlijk.
Mijn ogen gleden naar mijn spiegelbeeld. Mijn blonde haren waren pluizig en er waren gekrulde piekjes voor mijn gezicht te vinden. Mijn knal groene ogen straalden en er was een lichte, vage, fonkeling in te vinden. Mijn lippen hadden een licht roze kleur en mijn wangen hadden dezelfde kleur. Maar één ding miste ik aan mijn spiegelbeeld, mijn zilveren ketting.

Wauw, wat super omschreven allemaal!
Je vorige 2 verhalen heb ik ook gevolgd, maar volgens mij is je schrijfstijl echt stukken verbeterd! :grinning:
Ik volg! :slightly_smiling_face:

Dankjewel, heb het verbeterd!
En bedankt :’)

Super goed geschreven! Je hebt een hele mooie manier van omschrijven
+ 1 volger :slightly_smiling_face:

Ik check me in als nieuwe volger Cass! (en whut hoe snel gaat dit topic)

Wauw cassie! Ik had eigenlijk gezegd dat ik je tweede volger wilde zijn, maarehh… iedereen was zo’n beetje sneller dan ik. Maar je hebt een nieuwe volger en je verhaal is supermooi!

Ik volg natuurlijk weer!

Mooi geschreven xx