[Verhaal] Dromen voor je leven!

[b]Zon, zee en strand. Dat was alles wat ze maar wilde! Wel raar, ze dacht dat het laatst nog winter was, achja, de tijd ging ook zo snel! Maar hier was ze nog nooit geweest, en ze kende de plek ook totaal niet. Het zag eruit als Kroatië, daar was ze al eens geweest, maar niet hier. Huh! Was dat nou haar docent engels? Wat had Willemsen hier te zoeken? Willemsen stond daar inderdaad heel trots met een heel klein sardientje aan zijn haak. Nu snapte ze er echt niks meer van. Nu ze erover nadacht, het was gister echt nog december! En ze wist ook niet meer hoe ze hier kwam… Wat is er aan de hand?! Dacht ze helemaal in paniek. Misschien moest ze maar eens aan iemand gaan vragen waar ze was. Dat is wel een lekker ding! Misschien praat hij engels. Ze liep zelfverzekerd, voor zover haar zelfvertrouwen dat toeliet, op hem af en wilde net vragen waar ze waren.

‘Sta nou toch eens op! Je bent alweer te laat’ Riep haar moeder naar boven.[/b]

Nu gaat het verhaal na 3 weken weer verder:

[b]Knipperend tegen de felle zon, keek ze om zich heen. Ze stond in een open veld, omringd met bomen, het leek wel een heel bos. Niets herkende ze en ze wilde net Hallo roepen, toen er iets bewoog tussen de bomen. Zonder dat ze het wilde gilde ze en sloeg bang haar hand voor haar mond. Misschien is het wel een wild beest, een wolf of een everzwijn ofzo. Wegrennen of juist blijven staan? Een tak brak. Rennen dan maar! Nog voordat ze een stap kon zetten, kwam er iets uit het bos vliegen. Ze gilde keihard en wilde net wegrennen toen iemand lachte. Hé, die lach ken ik ergens van! Er stapte iemand uit de schaduw van het bos en voor ze het wist keek ze in die al te bekende ogen die ze altijd en overal zou herkennen. Op dat moment wist ze dat ze veilig was, wat er ook zou gebeuren.

‘Marleen! Wakker worden!’ Riep haar moeder opgewekt. Hoe kwam haar moeder toch altijd zo vrolijk om half zeven in de ochtend? Het leek wel of die steeds chagrijniger werd in tegenstelling tot de rest van de wereld, die steeds wakkerder werd en daarbij ook steeds blijer.
Marleen was niet vooruit te branden en kwam pas 10 minuten later kreunend haar bed uit, toen haar moeder het licht aanknipte. Door die 10 minuten die ze praktisch in een coma doorbracht, moest ze opschieten met douchen en omkleden.
Eenmaal aan de eettafel had ze nog maar 5 minuten voor ze écht weg moest. Ze zat maar wat voor zich uit te staren en nam af en toe een slokje sinaasappelsap.
‘Hè, eet nou toch een keertje een echt ontbijt! Je weet toch dat het ontbijt de belangrijkste maaltijd van de hele dag is? Je moet energie hebben om te leren en te spelen, maar vooral om te groeien!’
Jahoor, alsof ik nog niet wist dat ik klein was voor een 15jarige met mijn 1 meter 65. ‘Mam, je snapt toch wel dat we geen tikkertje meer spelen ofzo? Ik zit al in de 4e hoor, mocht je dat vergeten zijn!’
‘Doe eens rustig, lieverd. Je weet toch dat ik het goed bedoel? Iedereen heeft zijn calorieën nodig, schat. Zelfs die skeletten die iedereen tegenwoordig ‘modellen’ noemt.’
Nouja zeg! Noem me ook nog eens dik! Marleen dacht dat het beter was om maar niks meer te zeggen. Haar moeder zou het toch nooit snappen als ze zei dat ze geen hap door haar keel kreeg, omdat de leukste jongen ooit steeds weer in haar dromen opdook.
De klok gaf aan dat ze al 10 minuten te laat was. Dat wordt racen om de 2e bel te halen! Ze deed haar schoenen en jas vliegensvlug aan en zocht wanhopig haar handschoenen. Ook al had ze in haar droom genoeg aan een luchtig zomerjurkje, in midden januari kom je daar niet meer mee weg. Ach laat die rotdingen ook maar! Zo warm waren ze toch niet.
[/b]

Even om het duidelijker te maken, de schuingedrukte stukken zijn dus dingen die ze denkt. Tips en pointers zijn welkom! Zolang het maar opbouwend is :grinning:

ik snap het niet helemaal

Wat snap je dan niet? Het zijn trouwens wel 2 aparte dromen.

[b]Daan was Marleen’s beste vriendin. Ze heette eigenlijk Danielle, maar Daan paste gewoon veel beter bij haar. Vooral als je bedacht dat Daan vloekte, voetbalde en mensen graag vriendschappelijk (maar hard!) stompte of sloeg. Echt zo’n Tomboy-type, ondanks dat ze bloedmooi was. Daan had namelijk mooi, lang, blond haar en bruine (!!) Bambi-ogen. Naast haar mooie gezicht had ze ook nog een lang en slank lichaam. Als Daan een dier was geweest, was ze zeker weten een gazelle.
Marleen voelde zich altijd net een grijs muisje naast Daan. Marleen had sluik blond haar, onopvallende blauwe ogen, kleurloze dunne lippen en hele lichte sproetjes. Het leek wel of alle kleuren hun best deden om in elkaar over te lopen. Naast haar gewone, onopvallende gezicht had ze ook nog een lichaam, dat je niet dun of slank kon noemen. Dik was ze ook zeker niet, maar ze was niet dun.
Daan en Marleen waren al vriendinnen sinds groep 3. Toen was Daan vanuit Eindhoven naar Apeldoorn verhuisd voor haar vaders werk. Sindsdien waren ze onafscheidelijk. Ze waren dan ook op zoek gegaan naar een middelbare school met het gymnasium voor Daan (Jep, ze is perfect) en de Havo voor Marleen. Zo vaak als het kon reden ze samen naar school, zo ook op de maandagen.

‘Heey, Daan! Leuk weekend gehad?’ Vroeg Marleen buiten adem.
‘Ja, echt wel! We hebben 3-0 gewonnen zaterdag!’ Zei Daan enthousiast. De Kleine Rakkers waren de trots van Apeldoorn. Ze waren dit hele seizoen nog niet verslagen!
‘Wow, goed man! Dan heb je zeker ook flink gefeest met de meiden, of niet?’
‘Ja, wat denk jij dan? Vroeg Daan? ‘Ik ben zondag alleen uit bed gekomen om een overdosis aspirientjes te nemen tegen die fucking hoofdpijn! Gelukkig waren mijn ouders het hele weekend weg, dus hoefde ik me geen zorgen te maken over dronken thuiskomen of vroeg opstaan.’
Marleen vond dat Daan maar geluk had met haar ouders. Marleen mocht nog niet uitgaan, omdat ze nog maar 15 was. En dat de rest van de mensen in de bovenbouw wel uitmocht was natuurlijk geen argument voor haar vader. Ze moest zich niet met dat tuig vergelijken. Kom op zeg! We leven echt niet meer in 1950! Welkom in het tijdperk van coma-zuipen, vader, kom gezellig binnen!
‘Heey, wat heb jij eigenlijk gedaan?’ Vroeg Daan.
‘Ow, niks bijzonders. Gewoon wat huiswerk, vrienden en een chick-flick.’ Eigenlijk had ze dit weekend helemaal geen vrienden gesproken, maar dat ging ze echt niet toegeven! Dat klonk zo vriendloos.
‘Ik snap echt niet dat je al die shit nog maakt! Ik ben na 2 weken al gestopt met huiswerk.’
En ik snap niet hoe jij het al die jaren hebt gered. Dacht Marleen, maar dat zei ze natuurlijk niet, het enige wat ze zei was: ‘Achja, geen huiswerk betekent slechte cijfers, en als mijn cijfers achteruit gaan, moet ik mijn oppaskindjes vaarwel zeggen. En dus ook het geld dat bij mijn oppaskindjes hoort.’
Daan zuchtte: ‘Nog een reden om geen huiswerk te maken. Wat zie jij toch in die kinderen? Het enige wat ik namelijk zie, zijn kleine jengelende wezentjes. Wees blij als je er niet meer op hoeft te passen!’
‘Nou, ik zie eigenlijk twee schatjes, als ik naar ze kijk! Ze zijn hartstikke lief, luisteren naar me en ik hou van ze! Waarom zou ik dan blij moeten zijn als ik niet meer op ze mag passen?’ Vroeg Marleen verdedigend.
‘Woeps, sorry! Ochtendhumeur of ‘de tijd van de maand’?’ Vroeg Daan voorzichtig, ze wist dat als ze nu iets fout zei, ze knallende ruzie zouden hebben en daar had ze geen zin in.
‘Nee, ik heb gewoon mijn dag niet. Sorry dat ik zo bitchy doe.’
‘Maakt toch niet uit, joh! Hoe vaak doe ben ik wel niet kut tegen jou? Weetje, ik heb wel iets waar je dag weer goed van wordt!’ Zei Daan met pretoogjes en Marleen was meteen een en al oor.
‘Wat is het dan? Kan je het niet nu zeggen? Ik wil het weten!’ Riep Marleen ongeduldig.
Daan lachte. ‘Nee, dit moet je echt zien. Je hebt Willemsen toch voor Engels?’
Marleen knikte, maar snapte er niks meer van. Willemsen was de grootste lul die je kon vinden op school. Zelfs de enge conciërge was nog aardiger!
Daan ging verder: ‘Je hebt hem toch het 3e en het 2e een OLC-uur?’
OLC-uren, daar is maar een woord voor. Namelijk: Blèègh! Het open leer centrum was een groot lokaal met ongeveer 30 computers en een paar tafels erin gepropt. Iedere leerling van de bovenbouw was verplicht om daar 3 uur per week te ‘werken’. Nou, je zag er dus alles gebeuren behalve werken! Er werden tijdschriften gelezen, gekwijld over hunks, fanatiek gepraat over voetbal (door de jongens in ieder geval), reviews over films opgezocht (om te kijken of die ene film wel echt je ¤7,50 waard is) en vooral heel veel gepraat!
‘Ik weet nog steeds niet waar je heen wilt, maar je hebt gelijk.’ Zei Marleen terwijl ze het nog steeds niet snapte.
‘Ik weet dat je er niks van snapt. Dat is van je gezicht af te lezen, haha. Maar als je gewoon het 2e naar het OLC gaat, stuur ik je wel een mailtje. Ik beloof je dat het de moeite waard is!’ Zei Daan vrolijk.
‘Nou, ok dan. I’ll be there!’ Riep Marleen al wat vrolijker.
[/b]

[b]Het eerste uur ging langzaam voorbij, maar toch hoorde Marleen geen woord van wat Meneer Zuidema zei. Who cares? Het is toch maar wiskunde! Ze was allang blij dat ze met Saskia kon praten! Haar beste vriendin in de klas.
Sas was wel een girly-girl, maar ze was er zeker trots op! Ze stond ook bekend om alle domme opmerkingen van haar. Jep, echt een dom blondje. Maar ondanks dat alles, kon Marleen heerlijk met haar lachen en geweldig met haar praten.

‘Heey, Mar! Hoest?’ Vroeg Saskia dufjes.
‘Kuch kuch, dokter!’ Die grap was heel flauw en eeuwenoud, dat wisten ze allebei. Maar toch deden ze het elke maandag weer en lagen ze elke keer dubbel.
‘Alles goed, meid?’ Vroeg Saskia nu serieus.
‘Ach, niet echt. Weet je nog dat ik je vertelde over die jongen?’ Vroeg Marleen.
Saskia keek verbaasd. ‘Die jongen? Meid, je moet wel wat specifieker zijn hoor. Oh, wacht! Ik weet het al! Je bedoelt zeker de jongen van het schoolfeest? Die ene waar je mee hebt gezoend?’ Zei ze onschuldig.
Marleen had helemaal niet door dat ze een grapje maakte en schoot in de stress. ‘Wat…? Wanneer…? Over wie heb je het?!’ Stotterde ze.
Saskia begon keihard te lachen. ‘Je overdrijft echt niet, hè? Als ik zou zeggen ‘Kijk, een man met drie koppen op een ezel!’, zou je nog kijken ook!’
Marleen werd rood, omdat ze zich schaamde. Maar dat liet ze niet merken en begon zelf ook hard te lachen, ook al vond ze het niet grappig. ‘Nou even serieus, Sas. Weet je nog dat ik je over een jongen vertelde, die ene die ik al 3 weken ‘ken’?’ Vroeg Marleen terwijl ze Saskia een blik ga die betekende ‘Als je hier een grap over maakt, ga je eraan!’.
‘Die jongen van je dromen? Natuurlijk weet ik dat nog! Ik ben alleen even zijn naam kwijt, hoe heette hij ook al weer?’
‘Ik weet zijn naam niet, sufkop’, lachte Marleen.
‘Ow, vandaar’
‘Maar goed, je weet het in ieder geval nog. Hij heeft iets waardoor ik me zo veilig voel! Ik weet alleen niet wat het is! Ken je dat?’
Saskia begon te giechelen als een klein meisje. ‘Dat heb ik elke vrijdag…’
Marleen trok verbaasd haar wenkbrauwen op, wat hoorde ze nou? Was haar vriendin echt verliefd?
‘… het is alleen wel altijd een andere jongen!’
Marleen slaakte een diepe zucht. Wat heb je toch aan sommige mensen? Ze hield zich stil en besloot de rest van de les maar te gaan dagdromen over hém.[/b]

Iets te standaard. Het begint zo vaak met : ‘…’ wakker worden! haha ;p wel typisch maar goed. T’verhaal boeit me nog niet zo eerlijk gezegd!

Toen de bel ging, pakte Marleen haar tas sloom in, nog nagenietend van alle avonturen met hém, in haar dromen. Daan! Schoot ineens door haar hoofd. Daan had iets waardoor haar dag weer helemaal goed zou worden! Daar was ze dus wel benieuwd naar. Binnen komend in het OLC, nam ze de gewoonlijke chaos in zich op. Er vloog zelfs een papieren vliegtuigje het raam uit! Marleen ging in de rij staan voor de computers en vroeg zich af wat haar nou het meest verbaasde. Dat een stelletje 5e klassers nog vliegtuigjes vouwden, of dat Edwin, de man die er voor moest zorgen dat iedereen wel echt werkte, nog niet ontslagen was. De keuze was onmogelijk, en voor ze het wist was de rij verdwenen!
‘Heey Edwin! Hoe was je weekend? Zijn er nog computers over?’ Vroeg Marleen.
‘Marleen! Voor jou is er altijd een computer vrij!’ Zei Edwin terwijl hij naar haar knipoogde. ‘Nummer 24, geef je pasje maar’
Marleen voelde zich een beetje misselijk worden en gaf haar schoolpasje snel. Edwin moet echt een ophouden met knipogen!
Terwijl ze naar de aangewezen computer liep, zag ze Daan naar haar knipogen. Dat mailtje was gelukkig al verstuurd!
Na twee keer fout in te loggen – tja, het was wel het 2e uur – kon ze eindelijk op de computer. Ze ging meteen naar hotmail.com en bekeek meteen haar nieuwe berichten. 13 nieuwe berichten?! Ik heb gisteravond nog voor het laatst gekeken! Ik moet me echt afmelden voor al die spam. Dacht ze geïrriteerd. Dan maar even zoeken, hyves, hyves, hyves, youtube, netlog, Fancy, CG!, Daan!

Ik wil niet flauw doen, maar dat staat er maar 1 keer in. :stuck_out_tongue: Maar heb je anders nog iets anders wat ik anders kan doen?

Snel opende Marleen de mail van Daan, er stond alleen maar een link in. Op haar hoede als altijd als ze een mail had met alleen een link erin dacht ze eraan dat Daan had gezegd dat ze het leuk zou vinden, dus de kans dat het een virus was, was nihil. Behalve als dit haar idee van leuk is, maar zo goed kende ze haar vriendin wel.
Ze kwam op een internet site uit, wat moest ze hier nou meer? Ze scrolde naar beneden. DAT KON NIET! Onmogelijk! Het was toch allemaal een droom? Dat moest wel! Op het beeldscherm zag ze een beeld dat ze nog kende van drie weken geleden. Willemsen met een trots gezicht vanwege die kleine sardine aan zijn hengel! Op de achtergrond stond zelfs die leuke jongen, waar ze nu al drie weken elke avond over droomde, grijnzend in de lens te kijken, alsof er een foto speciaal van hem werd genomen. Alles klopte, echt alles, die foto moest zijn gemaakt op de plek waar zij stond. Maar hoe kon dit? Ze was niet op die plek geweest, dat had ze alleen maar gedroomd! Toch?

Komop! Is er serieus niemand die even de moeite neemt om dit te lezen?

blijkbaar niet hea
je moet voor jezelf schrijven niet voor iemand anders, kijk dat het aanslaat en mensen het leuk vinden is mooi meegenomen maar als je het alleen voor de leuke reacties enzo doet kan je netzogoed stoppen :grinning:
ik lees het mss wel een keer, maar niet nu, maar k wou togh ff reageren :stuck_out_tongue:

Ja, ik weet wel dat je voor jezelf moet schrijven. Maar het zou wel leuk zijn om te weten dat andere mensen behalve ik dit ook leuk vinden(A) Geeft wat meer motivatie…

nu wil ik wel weten hoe daan aan die foto komtxD

Ga maar verder…
Ik ben wel benieuwd!(A)

Pas toen ze een jongen achter zich hoorde grinniken, merkte ze dat ze al twee volle minuten met open mond en grote ogen naar de foto van haar docent zat te staren. Ze keek om en zag dat Johan achter haar stond. Johan was best een leuke jongen uit de 5e.
‘Willemsen is nog vager dan ik dacht’, zei Johan, nog steeds grinnikend.
‘Huh, wat?’ Vroeg Marleen afwezig. Ze was nog steeds niet over de schok heen. Hoe kon ze nou iets dromen, wat echt was gebeurd, maar waar ze niks van wist! Het was te raar voor woorden.
‘Die foto. Hoe kun je nou zo blij zijn als je een klein sardientje hebt gevangen?’
‘Oh, ja, natuurlijk. Sorry, ik was nog in shock. Willemsen met een glimlach, dat was nieuw voor me. Ik bedoel, zijn snor kijkt altijd chagrijnig, vind je ook niet?’
‘Haha, je bent grappig!’ Zei Johan en hij knipoogde er nog bij ook! Is hij nou aan het flirten? Dat kan toch niet serieus zijn? Marleen was helemaal van de kaart. Ze voelde zoveel gevoelens door elkaar heen! Ze zag die geweldige blauwe ogen van haar droomprins; kreeg stiekem kriebels in haar buik, toen ze merkte dat Johan met haar flirtte; en was bang, verbaasd en geschokt, omdat ze iets gezien had wat nog niet mogelijk was. Het kostte haar moeite om een serieus antwoord te bedenken. Met een antwoord zoals ‘I carried a watermelon’, kom je er nooit.
‘Tja, het is een talent’, zei ze zo onschuldig mogelijk, terwijl ze overdreven knipperde, geen idee hebbend over hoe je moet flirten.
‘Hahaha, nou, doe er wat mee zou ik zeggen. Maar ik moet nu echt aan het werk, moest vorige week een natuurkunde verslag inleveren’, zei Johan lachend en liep naar zijn computer, die een paar plekken verder stond.
Marleen keek hem na. Het klonk waarschijnlijk beter dan wat Baby zei in Dirty Dancing. Maar denderend zou hij het wel niet vinden. Achja, je weet nooit wat een jongen dacht, dacht ze terwijl haar ogen begonnen te twinkelen bij de herinnering aan Tom.

Reacties?

meer meer meeer(:

leuk verhaaal, alleen stoor ik me persoonlijk aan de naam marleen want zo heette mn baas ook en zij is echt verschrikkelijk xd
maarja, daar kan jij ofc niks aan doen (:

verdeeeer!!

ik weet dat je meer hebt dus zet het er maar op=D ik wil het lezen en er zijn er hieer meer en natuurlijk up up up (:

Bedankt voor de reacties =D En ik heb gemerkt dat iedereen (behalve ik dus) de naam Marleen haat… Als iemand nog een leuke naam heeft, kom maar op =D

Tom was een aardige, maar ietwat onaangepaste, jongen. Marleen had al een tijdje een oogje op hem, maar hij gaf nooit duidelijke signalen af. De ene keer raakte hij haar arm expres aan, maar de andere keer keek hij haar heel de dag niet aan. Helemaal gek maakte hij haar! In een daad van wanhoop had ze hem een bericht gestuurd via de schoolsite. Het resultaat was niet te geloven! Hij flipte he-le-maal! Er was gewoon geen houden meer aan!
Elke jongen zou toch blij zijn met de aandacht van een meisje? Vooral als je niet de knapste bent. Dan helpen alle kleine beetjes toch? Maar nee, niet bij Tom! Die gast spoorde gewoon niet.
Marleen schaamde zich de eerste week dat ze hem zag nog dood, maar daarna kon ze er gelukkig wel om lachen. En dat komt allemaal door haar beste vriendinnen. Als die er niet waren kwam ze nu nooit meer in het olc, en kwam ze nooit meer op die site! Gelukkig was het nu al weer een half jaar geleden en dacht niemand er meer aan, tenminste, als ze geen ruzie met Saskia had, die het nog steeds hilarisch vond…