[Verhaal] Dragaur

Hallo, ik ben 17 en ik hou enorm veel van fantasy/sci-fi boeken. Ik wou altijd al eens proberen een verhaal te schrijven en daar ben ik laatst aan begonnen. Ik heb nog niet veel. Maar ik wil eerst eens weten wat jullie ervan vinden. Ik heb geen idee hoe je juist een verhaal moet schrijven, ik ben er gewoon aan begonnen. Ik hoop dat jullie tips willen geven. Als het op niets trekt, zeg het mij gewoon, dan weet ik dat ik hier geen tijd meer moet aan verspillen.

Hoofdstuk 1
Helderheid. Ik voel het weer komen. Ik kan dit soort gevoel niet omschrijven, iets wat ik nu al twee jaar probeer. Iedere keer is het iets anders dat ik zie en hoor, maar toch is er weer een verbintenis tussen. Ik voel het zo sterk aan, iedere keer wordt dit gevoel sterker. Ik hou me vast aan de momenten waar ik die helderheid verkrijg. Dit keer zie ik schubben voor me, groen paarse schubben. Ik zie een diepe snede in de schubben, een wonde denk ik. Rond de wonde hangt er geen opgedroogd rood bloed, maar een soort glinsterend en toch ook opgedroogd kobalt blauw bloed. Wat is dit nu? Is dit een salamander? Een gewonde krokodil? Alleen ken ik geen enkel beest met dat kleur schubben. Ik begrijp het niet en voor ik kan nadenken, voel ik een helse pijn in mijn zij.

“Agnes? Agnes?!” zegt Joey, die me zojuist een duw gaf.
Oja, juist, biologieles, shit.
“Huh? Is er iets?” vraag ik hem.
Joey is al sinds mijn twaalfde mijn beste vriend en weet ook enorm veel over me, we zijn praktisch ‘soulmates’.
“Stop met zo eng voor je te staren, mevrouw Wolters heeft je in de gaten”, zegt hij.
“Oh, uhm, sorry… Soms begrijp ik mezelf niet echt helemaal. Ik kreeg weer een soort van beeld voor me.” zeg ik.
“Verdomme, de laatste keer was een paar maanden geleden. Ik dacht dat het eindelijk aan het weggaan was.” zegt Joey tegen me.
“Agnes! Joey! Stop eens met dat geroezemoes.” zegt mevrouw Wolters.
Ik excuseer me, maar daarna raak ik toch weer in gedachten verzonken. Net zoals Joey, dacht ik dat dit raar gevoel aan het verdwijnen was. Afgelopen twee jaar –sinds mijn zestiende- heb ik om de paar weken die helderheid gevoeld. Ik doe mijn best om het zo goed mogelijk te omschrijven voor mezelf en toch ontbreekt er steeds weer een stukje in mijn redenering. In die helderheid zie ik een vreemd beeld of hoor ik een geluid. Geluiden die zo anders zijn en die je niet hoort in het normale leven. Geen idee van waar dit komt. Nu is het dus terug. En het verwart me zo hard.

~

Thuis, eindelijk. Niemand is thuis aangezien niemand antwoordt op mijn kreet “Hallo? Iemand thuis?!”. Zoals gewoonlijk ben ik weer alleen. Ik sla de voordeur achter me dicht en ga vlug naar mijn kamer. Dol ben ik op mijn kamer. Hij is donkerbruin met posters van het heelal en van geweldige bands zoals Green Day en Iron Maiden. Ook staat er een prachtige kast vol met boeken. Naast mijn kast staat mijn bed waar mijn kat opgekruld ligt, hij heet Ziggy. Hij heeft een rossige, zachte pels waar ik niet kan van blijven als ik hem zie liggen. En nog eens naast mijn bed staat mijn nachtkastje met mijn wereldbol nachtlamp erop met een wekkerradio.
Ik schuif mijn nachtkastje open en grabbel diep in de lade zoekend naar mijn dagboek. Het is geen gewoon dagboek waar ik mijn herinneringen van elke dag in opschrijf. Nee, het is een notitieboekje volgeschreven met de momenten waarin ik deze helderheid ervaar. Iedere keer staat er wel iets compleet anders neergeschreven van wat ik zien of gehoord heb. Toch moet er een verbintenis tussen zitten, ik ben er bijna zeker van.

Ik sla het dagboek open en ga terug naar de laatste keer dat ik iets heb geschreven. Dit was 19 september 2020. Ondertussen zijn we al 2 december. Dit staat er neergeschreven:

‘Dit keer hoorde ik een soort gegrom, gebrul. Niet precies een dierlijk of menselijk gebrul. Het gaat van een lage grommende toon over naar een zeer hoge brullende toon. Ik hoorde het opeens toen ik in gedachten verzonken was tijdens het luister naar Muse, een van mijn favoriete nummers ‘Bliss’. Hmm… het neigt misschien toch ietsje naar dierlijk gebrul. Ik weet ook niet precies of dit een kreet van vreugde was of een kreet van verdriet. Er ontbreekt iets. Maar ik voel dat het me iets wil duidelijk maken. Maar wat? Ik heb geen flauw idee. Ik kan dit geluid nergens plaatsen, maar toch heb ik het gevoel dat ik dit geluid al eerder ergens ben tegengekomen. Er was geen beeld voor me deze keer in mijn heldere moment, enkel dit geluid. Volgens mij ben ik lichtjes gek aan het worden, waarom gebeurt dit nu bij mij?’

Ik zucht diep. Er waren maanden voorbijgegaan waar ik er nog aan dacht, maar dat ik deze helderheid niet gehad had. Stiekem was ik blij dat dit gestopt was want het zorgde voor zoveel verwarring en twijfel. Vooral twijfel aan mezelf. Ik ben een persoon die heel abstract kan denken aangezien ik veel van wiskunde hou, maar ook weer niet volledig abstract. Er moet iets meer zijn in deze wereld, iets wat wij niet begrijpen. Het zouden geesten kunnen zijn of iets helemaal anders. Het staat in ieder geval boven ons. Hierdoor twijfel ik zo erg aan mezelf. Wat er nu met mij gebeurt, is dit echt? Of is dit een psychose? Moet ik hier in geloven? Of is dit complete waanzin?

UP, ik zou echt graag tips willen krijgen :flushed:

Reacties komen vanzelf,
Gewoon doorschrijven ik vind het leuk.
Maar ik hou van scifi