verhaal: doorgaan?

Het vossenbos,dennenpad

‘’Zullen we gaan hardlopen? ‘’ vraagt Sarah. ‘’Nee, niet zo’n zin’’ antwoordt Hannah terwijl ze bezig is met het opdoen van mascara, wat nog niet meevalt aangezien de mascara bijna op is. ‘’Oké dan ga ik wel alleen’’ zegt Sarah een beetje gepikeerd. ‘’Je loopt toch niet langs het vossenbos? Ik hoor daar rare geruchten over de laatste tijd…’’
‘’Ach joh dat valt wel een beetje mee ‘’ antwoord Sarah weer.
‘’Oké je mag het zelf weten…’’ antwoordt Hannah op een ongeruste toon.
‘’Ja weet ik. Doei!’’
Hannah heeft de moed inmiddels opgegeven en smijt de mascara in de prullenmand, mascara heb je toch niet nodig als je slaapt…
De mascara herinnert haar ergens aan. Aan een heel speciale gebeurtenis, maar wel in negatieve zin…. Ze pakt eerst haar laptop en begint een verhaal te schrijven, haar verhaal. Ze heeft een gruwelijk geheim. Een geheim , dat niemand ooit mag weten. Als Sarah nu maar niet door het vossenbos loopt. Dat zou een klein gedeelte van haar geheim prijsgeven. Niet dat Sarah dat door zou hebben, die is zo naïef als wat. Als Sarah door het vossenbos liep zou ze onvermijdelijk zien wat zij daar vannacht had achtergelaten. Niemand mocht erachter komen, wat zij had gedaan.

Inmiddels loopt Sarah al bij de Forentiastraat. Ze is blij want na een kilometer is er nog geen teken van vermoeidheid te bespeuren. Ze loopt lekker door in een rustig tempo. Ze nadert het vossenbos, waar haar zusje het over had. Hannah is ook wel een schijter hoor. Hier durf je toch prima langs te lopen? Zij wel tenminste. De klinkerweg waarover ze nu loopt is slecht aangelegd, heel slecht zelfs. Aan de zijkanten brokkelen de stenen zelfs een beetje af, maar wanneer je in het midden loopt heb je daar niet zo’n last van. Sarah is blij dat ze haar jack niet heeft aangedaan. De zon wordt al behoorlijk warm, al is het nog maar half negen. Haar zilveren ketting, waaraan een kruisje bungelt, schittert in de zon.
Zij is christelijk, zoals ze werden opgevoed, maar Hannah geloofde al snel niet veel meer van wat er in de bijbel staat. Waarom leek het alsof Hannah weer in haar bed ging liggen? De hele nacht gefeest zeker? Dat deed ze de hele zomervakantie al. Overdag was ze eigenlijk nooit meer wakker, maar goed dat ze niet meer thuis wonen. Het appartement dat ze hebben gekocht in het centrum van Frieshoven is echt een droomhuis. in gedachten verzonken komt het vossenbos al in zicht. Ze nadert het al gauw. Voor ze het dennenpad inloopt, kijkt ze even snel om zich heen. Niemand te zien, zie je wel. Toch versnelt ze haar tempo ietsje. Als ze bijna in het midden van het pad is ziet ze ineens iets . Iets wat ze niet had verwacht. Zoiets verwacht je ook niet op zo’n moment. Ze hoort het gezoem van muggen. Waarom heeft ze haar mobieltje nu niet meegenomen. Ze heeft er nog aangedacht, maar de vorige keer was dat een grote ergenis. Even raakt ze in paniek en weet ze niet wat ze moet doen. Verder lopen? Of erheen gaan? Had ze nu toch maar naar haar zus geluisterd. Snel loopt ze maar verder. Ze belt zo wel de politie, maar niet waar Hannah bij is. Dan wordt ze weer zo nieuwsgierig. De lucht betrekt een beetje. Ook dat nog denkt Sarah. Gelukkig hoeft ze nog maar een kilometer. Ze is helemaal buiten adem. Van de schrik? Of door haar conditie? Zo slecht is die toch niet? Ze denkt na. Als ze thuis is gaat ze gelijk in bad. In een heet bad , om precies te zijn. De lucht, die inmiddels helemaal betrokken is, is donker,donker grijs. Wat kan er in een ochtend toch allemaal veranderen. Eerst die mooie blauwe lucht, die zoveel positieve gevoelens naar boven roept. En nu een donkergrijze sombere lucht, waardoor die positieve ideeën hun waarde verliezen. Hoe Sarah ook probeert om positieve gedachten naar boven te roepen, al is het er maar eentje, het lukt haar niet. Komt het nu door de sombere uitstraling van de lucht en het lege straatbeeld? Of komt het door wat Sarah net heeft gezien?

Verder. :slightly_smiling_face:

Er zijn wel een paar zinnetjes die ik niet zo mooi vind, zoals:

wat nog niet meevalt aangezien de mascara bijna aan zijn eind is.

antwoord de ietwat ongeruste, maar de vooral ook snel bange Hannah

Ze heeft er nog aangedacht, maar dat is zo onhandig tijdens het lopen.

Ze loopt helemaal te hijgen

Ik zou die zinnen anders formuleren, want zo leest het niet echt fijn. Maar dat kan ook persoonlijke smaak zijn.

verder!

vervolg:
Het feest

Een zwoele zomeravond, 1 Juli , om precies te zijn. Vanavond lekker uit!
Sarah kom je we gaan! Er komt geen reactie. Sarah! Sarah! Er komt nog geen reactie. Even boven kijken dan maar denkt Hannah.
De braakgeluiden uit de badkamer spreken boekdelen. Sarah? Ik doe de deur open. Daar staat Sarah. Blijkbaar voelt ze zich niet erg fijn. Kun je wel mee vanavond?
Waarom vraag ik dat, dat zie ik toch ook wel?
Ik denk niet dat dat verstandig is klinkt de hese stem van mijn tweelingzusje door de badkamer.
Dat lijkt mij ook niet, zal ik samen met jou thuisblijven?
Dat moet je niet doen! Het wordt vast leuk vanavond. Ook zonder mij.
Ik wil echt wel thuisblijven hoor! Zeg ik met medelijden.
Nee jij gaat lekker feesten vanavond. Ik ga nu naar bed, als je het niet erg vindt…

Het vossenbos, eikenpad.

hoewel Sarah denkt aan wat er de vorige keer is gebeurt, gaat ze toch weer hardlopen,maar zeker niet over dennenpad. Het eikenpad dan maar. Wel iets korter,maar ook iets veiliger. Het is half zeven ’s avonds, maar de schittering van haar zilveren ketting is nog duidelijk zichtbaar in de ondergaande zon. Ze loopt over dezelfde klinkerweg als de vorige keer. Het zou haar niets verbazen als de weg deze keer iets smaller was door de afbrokkelende klinkers. Opnieuw nadert ze het vossenbos, maar slaat iets eerder af door haar gewijzigde route. Als ze op eikenpad loopt krijgt ze door dat het al begint te schemeren. Ze hoort het gezoem van vele muggen. Waar herkent ze dat geluid toch van? En dan gebeurt er iets onvermijdelijks. Ze krijgt het gevoel dat ze dit al eerder heeft gezien. Daar achter die halve boomstam ziet ze een meisje met donkere krullen, net als de vorige keer. Ze ligt daar, bloedend en zo bleek als een lijk. Het lijkt steeds meer op een dejavu. Is dit een nachtmerrie? Deze keer besluit ze erheen te gaan. Als ze iets beter kijkt ziet ze dat het Maria is en misschien nog wel enger ,ze ziet twee tandafdrukken in de nek van Maria. Ze gilt zoals ze nog nooit heeft gedaan en rent heel snel weg. Weer dat domme mobieltje vergeten, maar is het wel verstandig om de politie te bellen? Misschien komt iemand erachter dat ze aangifte heeft gedaan. En zij heeft, in tegenstelling tot haar zus, ook donkere krullen. Zal zij dan niet het volgende slachtoffer zijn?
Deze vraag maakt haar bang. Heel erg bang. Ze is blij dat ze de vorige keer is vergeten de politie te bellen.
De schemering dringt niet eens meer tot haar door. Ze rent zo hard als ze kan richting huis. Ze doet haar kleren uit. Haar sieraden doet ze af en ze springt onder de douche. Ze gaat vandaag maar eens extra vroeg naar bed.
Van slapen komt er niet veel. Enge gedachtes spoken door haar hoofd en ze besluit haar zus om raad te vragen….

wat vinden jullie ?
nog verder of wordt het saai…

Het is… standaard…

Op zich vind ik het wel prettig lezen, je stijl is best aardig maar je formuleert je zinnen nog niet optimaal en het verhaal is tot nu toe, zoals ik al zei, heel standaard. Maar goed, wie weet heb je nog wel wat leuke dingen in gedachten, en met wat oefening wordt je stijl ook vanzelf beter. Van mij mag je doorgaan^^

Het feest.

Oké , jammer denk ik. Het is altijd zo gezellig met haar. Gelukkig komen Nynke en Maria ook. Dat wordt weer een en al gelach samen.
Het is half negen. We gaan pas om tien uur weg, maar toch begin ik vast met mijn make-up en vooral met mijn haar. Mijn dunne steile haar , waar je niet goed van wordt. Ik ga het krullen. Na een uur, tien minuten en nog wat seconden zit mijn haar helemaal perfect. Een dikke laag haarlak erin en ik ben klaar. Nog even snel wat make-up en ik ga weg.
Om precies tien uur staat de bloedmooie Maria voor de deur. Haar mooie donkere krullen zijn opgestoken en make-up heeft ze echt niet nodig. Wat is zij mooi! Een golf van jaloezie komt in mij omhoog. Wat had ik graag van die donkere krullen , net als Maria, maar ook net als Sarah…

De ontdekking.

Door het donkere huis baant Sarah zich een weg. Ze schrikt van elk geluidje en is doodsbang. ze weet dat er niets kan gebeuren. De deuren zitten goed op slot. Toch checkt ze het even. Ze slaakt een gil. De deur staat open. Ze had hem nog dicht gedaan. Waar is Hannah?
Ze loopt naar de kamer van Hannah en kijkt op haar bed. Niemand te zien. De gedachte dat Hannah weer aan het feesten is stelt haar gerust. Rustig loopt ze naar haar kamer, maar ineens duikt een donkere gestalte op. Huilend van schrik duikt ze haar bed in, maar dan ziet ze dat het Hannah is.
Hannah wat een opluchting! Roep ik uit.
Hannah lacht en doet het licht aan. Waarom ben je zo bang? Vraagt ze.
Sarah vertelt Hannah wat er is gebeurd. Van het begin tot het einde.
Hannah lacht niet meer. Ze heeft een moordlustige blik in haar ogen, een blik die Sarah bang maakt.
Sarah kijkt in de spiegel naar haar gezwollen ogen en dan valt het haar op dat ze Hannah niet ziet in de spiegel. Ze knippert met haar mooie bruine ogen en ziet nog niets. Dan ineens komen Maria en het andere meisje, wat op het dennenpad lag ook op Sarah af.
Sarah beseft nu dat ze heel naïef is geweest, Hannah ,die zo jaloers op donkere krullen en die overdag sliep. Maria komt met haar lange hoektanden op Sarah af en dan zet ze haar tanden in Sarah…

Hmmmm… Het is nu een beetje “opeens”, als je snapt wat ik bedoel? Je had de spanning wat langer kunnen opbouwen, dan wil de lezer ook steeds weer weten hoe het verdergaat. En aanhalingstekens lezen ook wat prettiger :wink:

Maar ach, ik ben inmiddels toch wel benieuwd hoe het verdergaat xD Of gaat het niet meer verder? Ö

Je had inderdaad beter nog even de lezers kunnen laten wachten naar wat er is gebeurd.
Nu is datgeen waar je in het eerste stuk nieuwsgierig naar bent direct verklapt, en heb ik niet echt de neiging om verder te lezen.

oke, dat is misschien wel een goed idee, het gaat nog wel een klein stukje verder…
uhmm ik hebnu geen tijd om het te veranderen ,maar dat zal ik zeker doen…!

iemand commentaar?

up.

Het leest niet bepaald lekker. Het is continu verklarend (‘mascara - dat viel niet mee, geheim - erg geheim, buiten adem - door slechte conditie-blabla’)

Ook de vampierdraai eraan heeft geen goede aanleiding. Wat is er zo geweldig aan donkere krullen? En waarom bijten? uit jaloezie?

Het is allemaal wat te plots en voorspelbaar. Bouw inderdaad meer spanning op

(om nou enorm mierenneukerig te zijn; Hannah deed op het begin haar mascara op, maar ze hebben toch geen spiegelbeeld? Of ben ik nou enorm old school daarmee?)

Hopelijk kan je hier wat mee! :slightly_smiling_face: