VERHAAL (doorgaan of gelijk stoppen?)

VERDER! na bio dan xD

Go on.

Verder !! :slightly_smiling_face:

vanavond of morgen ga ik weer schrijven=D (moet nu voor morgen nog 4 verslagen maken, woepsie)

haha, slim! succes :slightly_smiling_face:

verder!

Hmmm… ik weet dat je het druk hebt xD
Maar verder xD

Verder :slightly_smiling_face:.

leuk geschreven, verder. :slightly_smiling_face:

ben nu bezig(A) maarehm als je zegmaar tegen jezelf iets zegt, maar niet hardop, moet je dan dat stukje tussen aanhalingstekens zetten? Nee toch?

Nee, dat moet dan niet.
Komt er zo een stukje (aa’)?

jaaaa maar ik ga zo eten dus of nu een klein stukje en vanavond een ander kleine of vanavond een grotexD

verderrr:)

[b]Toen ik wakker werd, duurde het even voordat is snapte waar ik was. Nadat ik doorhad dat ik in het ziekenhuis lag, drong er nog iets anders tot me door. Lag ik nou op de kinderafdeling? Dat moest wel, want er hingen Nijntje afbeeldingen op een van de ramen. Maar waarom? Is het nou echt nodig om een zestienjarige op de kinderafdeling te leggen?
Anna kappen nu! Zei ik tegen mezelf. Je bent aangereden, het is uit met Pim en jij maakt je er druk over dat je op de kinderafdeling ligt?

Net toen ik besloot over de situatie na te denken en een paar vriendinnen te smsen, kwam er een verpleegster binnen. ‘Goedemorgen meisje, hoe gaat het met je?’ Jemig nu was ik ook nog een meisje? Anna laat toch, ze bedoeld het goed! Oh jongens, werd ik nou ook al schizofreen?
‘Het gaat wel, ik heb alleen knallende hoofdpijn. Mag ik misschien een glaasje water?’ De verpleegster lachte en zei: ‘Natuurlijk, ik kwam net vragen of je al een beetje honger hebt, want we zijn net voor de eerste paar kinderen ontbijt aan het maken.’
Had ik honger? Nu ik er over nadacht, ik had niet meer gegeten sinds de lunch van gister en mijn maag knorde behoorlijk.
‘Ja, ik heb wel zin in wat te eten.’ En ik probeerde te lachen, maar dat lukte geloof ik niet helemaal.
‘Oké’ zei ze, ‘dan ga ik even je ontbijt halen en ik neem wel een aspirientje mee tegen de hoofdpijn.’ Ze gaf me een knipoog en liep ze de kamer uit.
Gelukkig, ik was weer alleen.[/b]

[b]Ik zag mijn mobieltje naast me op een tafeltje liggen en pakte hem. Ik had vet veel nieuwe berichten! Snel keek ik ze even door. Wat had ik toch lieve, bezorgde vriendinnen.
Drie smsjes waren van Susan, de beste vriendin van mijn vriendinnengroep. Het waren allemaal schatten hoor, maar ik kon met haar gewoon echt alles vertellen en ze begreep me altijd. Ik smste snel terug dat het uit was met Pim, maar verder wel redelijk ging en dat ze in het bezoekuur kon langskomen.
Ook Rosa had gesmst, een lieve meid met een bos krullen, echt een mooi meisje, maar dan wel met een ‘het maakt me niet uit wat jij van mij vind, ik ben gewoon mezelf’ houding. Nou ik had wel zin om even met haar te lachen, dat had ik echt nodig. Dus ik stuurde haar ook maar een smsje, met daarin hoe het met me ging en een uitnodiging voor het bezoekuur.

Nadat ik nog wat vriendinnen en mijn beste vriend had terug gesmst, zat ik met mezelf in de knoop. Pims smsjes wel of niet lezen? Ik koos voor niet lezen, daar zou ik alleen maar verdrietig van worden en daar was het nu niet het beste moment voor, want de verpleegster kwam binnenlopen met mijn ontbijt.[/b]

er zitten vast foutjes in, want ik ga nu eten, vanavond komt meer
('t is niet zo’n boeiend stukje, ik weet het, maar anders wordt het nogal hak, tak(A))

-

verdeeer :grinning:

ik had dus nooit ‘verders’ verwacht:D
Ik schrijf of nu een klein stukje of jullie moeten wachten tot morgenavond/ zondag want ik ben morgen bijna de hele dag weg…
maar ik doe denk ik nog even snel een stukkie(A)

[b]Ik had nooit geweten dat een ziekenhuis zo vreselijk saai was. Mijn ouders en mijn broer, hij heet trouwens Tom, mochten de hele dag door komen, maar vrienden alleen tijdens bezoekuren. Dus ik lag maar een beetje half te slapen, want tv kijken of lezen kon ik echt niet met mijn hoofd. Nu ik er over nadacht deden mijn ribben ook vreselijk pijn. Raar, maar mijn been voelde ik niet echt. Misschien kwam dat doordat hij in het gips zat.

‘Anna, wakker worden, over tien minuten begint het bezoekuur.’ Een andere verpleegster dan vanmorgen maakte me wakker. Terwijl ik een beetje slaperig voor me uit staarde, pakte de verpleegster, Jessica, een glas water en een borstel.
‘Ik denk dat je handig is om even je haar te borstelen, ik neem aan dat je niet zo je bezoek wilt ontvangen, het staat echt alle kanten op.’ Zei ze met een plagende knipoog.
Nadat ik een beetje opgefrist was en een ander shirtje aan had gedaan, ik vond het niet zo fris om in een shirt te zitten waar ik net in had geslapen, ging ik klaar zitten en hoopte dat Susan en Rosa sowieso zouden komen. Natuurlijk was Mark, mijn beste vriend, ook meer dan welkom. Met hem kon ik namelijk ook alles bespreken en hij zou mijn gebroken hart helemaal begrijpen.
‘Hoi.’ Zei en zachte, hese, maar overbekende stem. Dit kon niet waar zijn, ik moest het me verbeeld hebben. Ik keek opzij en daar stond Pim, huilend.[/b]

verdeeeeeer!!