[Verhaal] Door tranen verblind. #2

Hoi meiden,

Ik heb dit verhaal één keer eerder gepost maar was toen niet ver gekomen.
Er gebeurden op dat moment zoveel dingen dat mijn hoofd even niet meer aan schrijven stond, dus heb ik het topic laten verwijderen.

Maar nu heb ik al véél meer geschreven aan het verhaal en heb nu weer de tijd en inspiratie om verder te gaan. Het begin is precies hetzelfde gebleven als een paar maanden terug, maar het middenstuk is heel anders geworden. Degene die het al gelezen heeft merkt het vanzelf wel.
Tips en opmerkingen zijn altijd welkom.

[i]Lieve Rosanne,

Je reageert nu al weken niet op mijn sms’jes of e-mails.
Op msn heb je me geblokkeerd.
Wat is er toch allemaal met je aan de hand?
Nog nooit hebben we zo’n erge ruzie gehad, waarom nu dan wel?
Ik dacht dat we beste vriendinnen waren, alles aan elkaar konden vertellen.
Waarom moet ik er zélf achter komen wat er met je is?
Ik heb er vaak genoeg naar gevraagd, gezegd dat ik je wilde helpen.
Maar je wilde mijn hulp niet, je wilde het me niet vertellen.
Nog steeds weet ik van niets, ik wil geen ruzie meer hebben.
Want ik weet niet eens waarom we nou eigenlijk ruzie hebben.
Ik zal niet meer zeuren, dat beloof ik.
Als je me zelf wilt vertellen wat er is, is dat goed.

Schrijf me alsjeblieft terug,
Het was nooit mijn bedoeling ruzie te krijgen.
xxx Mara.[/i]

Ik zucht en leg mijn pen neer. Sinds een paar weken doet Rosanne heel vreemd. Ze kan nooit meer afspreken, ziet er altijd moe uit en kan om de kleinste dingen boos worden. De laatste keer dat ik haar vroeg wat er was, zei ze dat ik me niet met haar moest bemoeien en dat ik er vanzelf wel achter zou komen wat er met haar was, als dat nodig zou zijn. Toen ik zei dat ik haar alleen maar wilde helpen als ik dat kon, werd ze boos. ‘Ik heb geen hulp nodig, ik red mezelf wel! Doe niet alsof ik achterlijk ben en niets zelf kan!’ Was haar reactie.
We waren de beste vriendinnen, ik vertelde haar alles. En zij mij ook. Tenminste, dat dacht ik dus. Die zogenaamde “ruzie” van ons heeft nu wel lang genoeg geduurd.
Ik vouw de brief dubbel en stop het in een roze envelop. Toen we klein waren stuurden we elkaar ook altijd briefjes, in een roze envelop. Ze weet nu vast ook meteen dat deze van mij is. Op de envelop schrijf ik haar naam.

Een tijdje later loop ik de straat in waar Rosanne woont. Het is koud buiten en de sneeuw kraakt onder mijn schoenen. De laatste keer dat ik bij Rosanne’s thuis was is al meer dan een maand geleden. Het huis waar we honderden films hebben gekeken, uren hebben gelachen en waar we vaak stiekem een feestje hebben gegeven als haar ouders een avondje weg waren. Ja, dat weet ik allemaal nog zó goed. Het maakt me eigenlijk alleen maar verdrietig als ik terug denk aan al die leuke momenten. Momenten die er nu niet meer zijn. Er komt een windvlaag en in trek de kraag van mijn jas nog wat hoger op.
Na een paar minuten lopen sta ik voor haar huis. Ik kijk omhoog, naar de kamer met de roze gordijnen. De kamer van Rosanne. Ik sta op het punt weer leuke herinneringen van ons samen op te halen, maar ik verman mezelf en maak voorzichtig het zwarte tuinpoortje open, loop over het grindpad naar de voordeur en doe de brief in de brievenbus. Snel kijk ik nog even door het raam naar binnen, maar er zit niemand. Ik zucht en loop weer terug. Zal ik nog even langs het huis van Mitchell lopen? Misschien dat ik hem daar tegen kom. Al een half jaar ben ik verliefd op hem. Vanaf de eerste keer dat ik hem zag op een feestje van Rosanne. Het klinkt misschien vreemd, maar het is echt zo. Hij is leuk, lief, knap, en hij kan goed… Wat kan hij eigenlijk goed? Ik weet niet eens wat zijn hobby is! Voetballen, basketballen, surfen misschien? Nu ik er over nadenk, eigenlijk weet ik helemaal niet zo veel over hem. Hij zit dan ook niet bij mij in de klas, maar een klas hoger. Als ik hem tegen kom in de gangen op school zegt hij me wel altijd gedag, maar dat betekend natuurlijk niets. Gek dat je iemand leuk kan vinden, terwijl je eigenlijk niet eens zoveel over diegene weet.

klinkt wel interessant :slightly_smiling_face:
ga maar verder!

Kon ik er maar met Rosanne over praten, zij weet altijd een oplossing. Vorig jaar had ze zo een date voor me geregeld, met ene Max. Hij zit ook bij ons op school, en scheen mij al een tijdje leuk te vinden. Het enige nadeel was dat die date nogal tegen viel. Max was totaal niet het type jongen waar ik lang bij zou kunnen blijven, denk ik. Mitchell daar in tegen natuurlijk wel. Ik sla linksaf de straat in waar hij woont. Vol spanning loop ik richting zijn huis. Zou hij thuis zijn? Ik heb er alles voor over om hem nog even te zien. Steeds dichter kom ik bij zijn huis. De zenuwen gieren door mijn lichaam. Kom op, zoveel stelt het niet voor! Ik kan dit heus wel. Belachelijk dit, ik sta mezelf gewoon moed in te spreken! Waarom moet ik nou altijd zo moeilijk doen? Ik loop langs zijn huis, en probeer zo onopvallend mogelijk naar binnen te gluren. Niemand. Nog een keer loop ik langs zijn huis, weer niemand. Nog één laatste keer, maar weer komt er niemand. Daarna geef ik het op, de volgende keer beter dan maar. Misschien is hij niet thuis, of zit hij op zijn kamer. Ik besluit om naar huis te gaan, ik heb hier verder toch niets meer te zoeken als hij er niet is.

Eenmaal thuis aangekomen trek ik rillend mijn jas uit. Het is echt koud buiten! Ik ben blij dat ik nu lekker thuis in een warme woonkamer ben. ‘Mam, ik ben weer thuis!’ Roep ik naar boven. Ik krijg geen antwoord. Zou ze niet thuis zijn? Nadat ik mijn jas heb opgehangen loop ik ook naar boven en ga mijn moeder’s slaapkamer in. Ze zit op haar bed en klapt snel een fotoalbum dicht. ‘Wat ben je aan het doen?’ Vraag ik haar. Eigenlijk had ik dat niet eens hoeven vragen. Het antwoord weet ik toch al. ‘Oh, ik was door wat fotoalbums van vroeger aan het bladeren.’ Zegt ze en haar blik gaat naar een stapel albums die naast het bed ligt. ‘Wat voor albums?’ Vraag ik puur om intresse te tonen. Mijn moeder zucht. ‘Albums van ons drieën.’ Antwoordt ze. Ik knik, maar zeg niets. Mijn ouders zijn 5 jaar geleden uit elkaar gegaan, toen ik tien was dus. Mijn vader heeft een nieuwe vriendin in Spanje, en we zien hem eigenlijk nooit meer. Al die jaren heb ik niets meer van hem gehoord. Hij heeft niet gebeld, niet geschreven… O jawel, met mijn elfde verjaardag heeft hij mij een ketting en armbandje gestuurd, meer daarna heeft hij nooit meer iets van zich laten horen. Eerlijk gezegd heb ik daar ook geen behoefte aan. Maar mijn moeder mist hem nog steeds heel erg en is er nog niet overheen. Al vaak genoeg heb ik gezegd dat ze niet steeds in die fotoalbums moet kijken, en ze gewoon ergens op moet bergen. Maar dat doet ze toch niet. Ach ja, het gaat vanzelf wel over. ‘Waar was je eigenlijk heen?’ Vraagt ze aan me. ‘Oh, ik moest even iets regelen.’ Mijn moeder kijkt me vragend aan. ‘Leg ik later wel uit.’ Beantwoord ik haar vraag al voordat ze die stelde, terwijl ik de kamer uitloop en naar mijn eigen kamer ga. Ik heb geen zin om uit te leggen wat er allemaal aan de hand is. Want dat is juist het probleem; ik weet zelf niet eens wat er aan de hand is, op het feit na dat Rosanne mij volkomen negeert.

UP :slightly_smiling_face:

leuk!!!

Nog meer mensen die het lezen?
Want dan weet ik of ik nog verder moet gaan :thinking:

In ieder geval nog een stukje:

Ik laat me op mijn bed vallen. Wat moet ik nou toch? Ik word hier helemaal gek van. Dag in, dag uit ben ik maar aan het bedenken wat er allemaal aan de hand zou kunnen zijn. Eigenlijk ben ik wel blij dat de kerstvakantie morgen over is, dan heb ik tenminste wat andere dingen te doen dan te niksen achter mijn computer. Tja, als je niets te doen hebt kan je computer ineens je beste vriend zijn. Maar dat begint na een tijdje ook wel te vervelen.
Ineens veer ik op. Natuurlijk, dat ik daar niet eerder aan gedacht heb! Mitchell zal vast wel msn hebben, waarom voeg ik hem niet gewoon toe? Het zal vast niet zo moeilijk zijn om aan iemands msn-adres te komen. Mitchell is redelijk populair, dus genoeg mensen zullen hem kennen.
Zenuwachtig zet ik mijn computer aan. Ik kan er niets aan doen, iedere keer als ik iets doe, zeg of denk dat met hem te maken heeft word ik helemaal zenuwachtig.
Wanneer de computer is opgestart log ik in op MSN. Meteen springen er allemaal groene icoontjes in beeld van de mensen die online zijn. Hmm, wie kent Mitchell? Ik laat mijn ogen langs alle namen glijden. Natuurlijk, Jesse moet hem kennen! Jesse zit een paar jaar bij hem in de klas.

Mara zegt: Heey Jesse!
Jesse zegt: Hey, alles goed?
Mara zegt: Jahoor, met jou?
Jesse zegt: Met mij ook, zoals gewoonlijk he?
Mara zegt: Mooi zo, maar heb jij toevallig de msn van Mitchell?
Jesse zegt: Mitchell Houtenburg?
Mara zegt: Ja, die bedoel ik :wink:
Jesse zegt: Ja: Mitch_HB@hotmail.com
Mara zegt: Dankjewel!
Jesse zegt: Haha, hoezo heb jij zijn adres nodig? :stuck_out_tongue:
Mara zegt: Oh ik moet even wat vragen.
Jesse zegt: Jaja, “iets vragen” :stuck_out_tongue:
Mara zegt: Maakt het wat uit dan?
Jesse zegt: Nee hoor, is maar een grapje. Maar ik moet nu gaan, heb zo voetbaltraining.
Mara zegt: Oke, succes met trainen!
Jesse zegt: Dankje!

Ik pak pen en papier en schrijf het adres over en stop het briefje in mijn broekzak. Natuurlijk kan ik hem ook meteen toevoegen, maar daar ben ik nu nog niet helemaal klaar voor. Wat nou als hij me niet herkend? Dat zou echt een afgang zijn. Nee, ik wacht wel tot morgen. Dan kan ik op school nog even een beetje zijn aandacht trekken en dan zal ik hem daarna toevoegen.

verder :slightly_smiling_face:

De volgende ochtend word ik gewekt door de wekker. Half 7. Normaal zou ik nog even blijven liggen, maar dit keer doe ik moeizaam mijn ogen open. Vandaag maar even iets eerder opstaan, ik ben van plan dit keer écht indruk te maken op Mitchell en daar heb ik nu eenmaal wat tijd voor nodig. Hier heb ik de hele kerstvakantie op gewacht.
Het is nog helemaal stil in huis, mijn moeder slaapt nog. Zachtjes loop ik naar de badkamer en doe het licht aan. Snel plens ik wat water in mijn gezicht en ga naar de wc. Daarna loop ik nog even naar het kastje en pak mijn moeders make-uptasje. Mijn moeder heeft zo’n goede mascara. Ik niet, ik heb alleen een goedkope. Mijn geld is binnen twee weken als sneeuw voor de zon verdwenen en ik moet een maand met mijn zakgeld doen. Nee, een mooie dure mascara zit er voor mij niet in. Maar ik kan die van mijn moeder vandaag best wel een keertje lenen, dat merkt ze vast niet. Ik maakt mijn moeders make-uptasje open en haal de mascara er uit. Die neem ik mee naar mijn kamer. Verder nog iets nodig? Ik kijk even rond. Nee ik denk het niet, de rest heb ik zelf wel.

Even later sta ik twijfelend voor de spiegel met een broek en twee shirtjes in mijn handen. Een roze, of toch een blauwe? Ik kijk door mijn kamer en zie mijn nieuwe blauwe oorbellen hangen. Dat wordt dus het blauwe shirt, besluit ik.
10 Minuten later sta ik helemaal aangekleed voor de spiegel. Mijn lange, blonde haren bind ik in een staart, doe mijn nieuwe oorbellen in en doe nog een beetje make-up op.
Daarna ga ik naar beneden om te eten.

Ik kijk op mijn mobiel, 7 uur pas. Eigenlijk had ik makkelijk nog 10 minuten kunnen blijven liggen. Maarja, daar is het nu toch te laat voor. Als ik onderaan de trap sta hoor ik mijn moeder roepen. ‘Mara, ben jij dat?’ Vraagt ze. ‘Ja, ik had de wekker iets te vroeg gezet.’ ‘Oke, ik kom er ook zo aan dan zit je tenminste niet zo alleen.’ Ik wil net de deur naar de woonkamer openmaken als ik besef dat ik haar mascara nog niet heb teruggebracht. Ik gooi mijn tas neer en loop weer terug naar boven.
Net op tijd kon ik de mascara weer terugbrengen. Natuurlijk is het niet erg als ik een keer wat leen, maar ik leen wel vaker iets en dat gaat opvallen.

Samen met mama zit ik aan tafel. Ze heeft haar badjas aan, haar haren zitten slordig in een knotje gepropt en ze ziet er moe uit. Waarschijnlijk heeft ze weer de hele nacht over papa liggen nadenken. Normaal gesproken ziet ze er altijd uit om door een ringetje te halen, hoe vroeg of laat het ook is. ‘Zeg, ik heb Rosanne hier al een hele tijd niet meer gezien.’ Zegt ze, waarna ze een slokje van haar thee neemt. Ik slik, het valt haar dus ook al op. ‘Eh, ja dat klopt.’ Antwoord ik. ‘Hebben jullie ruzie?’ Zal ik nu eerlijk zijn, en vertellen wat er is, of ga ik liegen? Het tweede lijkt me beter, mama wil altijd alles weten en gaat daar ook uren over door. ‘Nee hoor, we hebben het allebei gewoon druk met school en de andere dingen die we doen.’ ‘Oke, ik vond het al zo vreemd. Jullie hebben nog nooit ruzie gehad.’ Ik haal mijn schouders op. Ze moest eens weten. We hadden inderdaad nog nooit eerder ruzie gehad. En nu hebben we een keer ruzie, en dan is het ook meteen zo erg. We praten niet meer met elkaar, ze reageert niet op mijn mails en sms’jes…