[Verhaal] Donkere zomerdagen

Donkere zomerdagen (voorlopige titel)

“Je ziet er geweldig uit, Lot.” Een glimlach verscheen op mijn gezicht. Hij kriebelde zachtjes mijn rug. Mijn verstand zei dat ik hier niet aan moest beginnen, maar mijn gevoel was zoals gewoonlijk weer de baas. Ik drukte hebberig mijn lippen op de zijne. Voor nu maakte het even niet meer uit. Het duurde niet lang of de kledingstukken lagen door de kamer. Ik liet mijn nagel over zijn borstkas naar beneden glijden, wat hem een rilling bezorgde.
“Je was toch zo… moe?” fluisterde hij lachend. Ik deed alsof ik enorm verbaasd was en schoot overeind.
“Ik? Moe? Nee joh!” Hij lachte en trok me weer naast hem op bed. Hij gaf me kusjes over heel mijn gezicht. Hij begon bij mijn oor en eindigde met een lange kus op mijn mond. Ik voelde zijn hand langs mijn been gaan. Heel voorzichtig, alsof hij een bepaalde route moest afleggen. De spanning die ik voelde was zo groot dat ik mijn adem inhield. Helaas werd dit perfecte moment verstoord door een enorm kabaal aan de andere kant van de kamer. We schoten tegelijkertijd geschrokken omhoog. Wat ik toen zag, kon ik haast niet geloven. In het midden van de kamer lag een baksteen, omringd met glasscherven afkomstig van het raam.

Je schrijft goed ! Synopsis ?

Dit wil ik volgen :sunglasses:

Dankje!

Synopsis
De zomervakantie doorbrengen met je beste vriendin en drie vrienden in een huis op de Veluwe. Elke dag met zijn allen onder het genot van een drankje genieten bij een zelfgemaakt vuur. Klinkt misschien geweldig, maar wat als er opeens vreemde dingen gebeuren? Je hebt geen idee wie of wat het kan zijn en waarom het gebeurt. Is het dan nog wel zo leuk?

Er gebeurt natuurlijk nog veel meer, maar dit is (voor nu) even het belangrijkste! :sunglasses:

Hoofdstuk 1

Het was liefde op het eerste gezicht. Het huis waar we de komende weken gingen doorbrengen zag er knus uit, maar was toch ruim. De ramen met luikjes en het rieten dak trokken gelijk mijn aandacht. Om het huis heen had je ook nog eens een enorme tuin, inclusief veranda. Perfect, als je het mij vroeg.
“Welkom in ons mooie optrekje,” riep Elin, mijn beste vriendin, enthousiast. Mooi was zwak uitgedrukt. Ik vloog haar blij om de hals en gaf haar drie kussen op haar wangen.
“Echt een prachtig huis,” riep ik opgewonden. "Denk dat we het hier wel uit gaan houden. Ik volgde haar naar binnen en ook daar was het weer geweldig. Alles was van hout gemaakt. Het sloot allemaal heel goed aan bij de buitenkant van het huis. Elin liet me de hele benedenverdieping zien en toen we die gehad hadden liet ze me de slaapkamers boven zien.
“We hebben drie slaapkamers, drie tweepersoonsbedden en we zijn met zijn vijven, dus dat komt helemaal goed,” zei Elin.
“Ik heb mijn koffer en tassen en zo nog in de auto staan, maar dat doen we straks wel.” Elin knikte.
“We moeten toch nog wachten op de jongens!” Ik volgde Elin weer terug naar beneden, waar ze al een fles wijn had klaargezet op tafel. Daar had ik wel zin in, na mijn autorit hierheen. Ze schonk twee glazen in en we proostten op een geweldige vakantie.

Niet veel later hoorden we een auto stoppen op de oprit. Dat moesten Milan, Mo en Dan wel zijn, aangezien hier verder geen auto reed. Het was zo afgelegen en lag middenin het bos. Elin en ik liepen naar buiten. Het waren ze inderdaad. Eén voor een wurmden ze zich uit de kleine Mini Cooper. Het was een grappig gezicht. Als eerst kwam Dan aanlopen. Met hem kon je lachen. Hij was homo en maakte daar dan ook geen geheim van. Zijn manier van doen was genoeg om dat duidelijk te maken. Dan hadden we nog Mo, eigenlijk Mohammed, een 20-jarige Marokkaanse jongen. We kenden hem het minst lang, maar vanaf het moment dat we hem kenden ging hij al prima mee in de groep. Als laatste nog Milan. Al twee jaar lang de vriend van Elin. Ik kon goed met hem praten als ik ergens mee zat. Met zijn allen bij elkaar waren we eigenlijk maar een bij elkaar geraapt zooitje, een vriendengroep van vijf totaal verschillende mensen. Misschien was dat juist wel wat het zo leuk maakte.

Leuk stukje :slightly_smiling_face: