[Verhaal] Diep van binnen

Oké, ik ga proberen een verhaal te posten. Het is mijn eerste verhaal waar ik echt serieus mee wil beginnen, en ik zou dan ook echt heel graag tips en kritiek willen. Misschien haak ik halverwege af, da’s het risico als je aan m’n verhaal begint. >:grinning: gnagnagna

Het water golfde zachtjes mee met de bries. Het glansde door de zonnestralen die er op schenen. Het spiegelbeeld van een vogel verscheen en verdween. In de plaats kwamen twee groene ogen, een neus, volle lippen, donkerblond haar, witte tanden en lange wimpers. Een lange, verzorgde nagel van een wijsvinger kwam steeds dichterbij, totdat het het water raakte en rondjes begon te draaien in het gezicht van een jonge vrouw. Het spiegelbeeld ging niet weg, en de jonge vrouw deinsde geschrokken achteruit. Ze haalde een aantal keer diep adem en schuifelde terug naar de rivier. Ze bekeek zichzelf aandachtig. Ze schudde een paar keer haar hoofd, mompelde een aantal woordjes en ze fronste haar wenkbrauwen, op een beetje een angstige manier. Toen maakte ze van haar handen een kommetje en deed ze in het water. Het water in haar handen plensde ze in haar gezicht. Ze keek weer in het water, maar de groene ogen en het donkerblonde haar waren er nog steeds. ‘Nee, nee, nee, nee, nee…’ Ze bleef het woord herhalen terwijl ze steeds harder met haar hoofd begon te schudden. Tranen vielen op het spiegelbeeld, eerst langzaam, maar het werd steeds sneller. ‘Nee, nee, nee…’ Haar angsten werden werkelijkheid. Ze keek om zichzelf heen, maar er was geen enkel levend wezen in de wijde omgeving te bekennen. ‘Nee, nee…’ Ze probeerde op te staan, maar ze zakte gelijk weer door haar benen. Haar schouders schokten en ze was de pure wanhoop nabij. ‘Nee!’ schreeuwde ze. ‘Néé!’

Echt niemand?

hmmm nou gaa maar door sou well willen weten waar het over gaat…

XxXx

Oké =D
Ik ben bezig met een nieuw stukje.

van mij mag je verder gaan,
nu wil ik het verder weten ook.
:drooling_face:

door.

Het is in ieder geval goede spelling :slightly_smiling_face: Ik ben wel benieuwd waar het over gaat.
Ik vind je schrijfstijl wel iets ‘te bedacht’.

Ik zal er op letten :grinning:

[b]1)

‘Auw!’
In een reflex trok ik mijn verbrande vinger direct van de mok met kokendhete chocolademelk. Ik begon er op te blazen, hoewel ik daar wel wat duizelig van werd.
‘Lia, Lia’, lachtte Nina.
Ik worp haar een chagrijnige blik toe. ‘Denk je soms dat ik dit leuk vind? Als je het zo goed weet, zorg dan voor een oplossing voor dít.’ Ik stak mijn wijsvinger op en begon er weer op te blazen.
‘Sorry hoor’, zei Nina, quasi beledigd en met een glimlach op haar gezicht. Ze zuchtte. ‘Geef eens hier.’
Ik ging wat dichter bij haar zitten.
‘Tafel’, beval ze vrolijk. Ik zuchtte en legde mijn vinger op de houten tafel.
Onmiddellijk begon Nina met haar handen te draaien. Een soort blauwgrijze bol vormde zich tussen haar handen en ik zag kleine, magnetische schokjes. Langzaam kwamen haar handen steeds dichter bij en ik voelde dat de pijn verminderde. Ook de rode kleur werd minder, maar ging niet helemaal weg, even als de pijn.
‘Dank je!’ zei ik, verrast en blij.
‘Meer kan ik niet doen’, zei ze, op een treurige toon. ‘Maar het is wel een stuk verminderd.’
‘Bedankt’, zei ik nogmaals. ‘Echt.’
Ze gaf me een bemoedigende glimlach. ‘Hoe vind je het hier?’
Meteen had ze spijt van wat ze had gezegd, want ze sloeg haar hand voor haar mond. Ik keek een beetje ongemakkelijk de kamer rond. Groot, met crèmekleurige muren, spots in het plafond en lekker zittende, stoffen fauteuils. En natuurlijk die heerlijke chocolademelk, maar die af en toe nét iets te warm kon zijn. Ik wist niet wat ik ervan moest denken.
‘Liefje’, hoorde ik opeens achter me. Het was een bekende, maar toch vreemde stem. Ik keek naar Nina, ze staarde naar een vage plek achter me. Ik draaide me geschrokken om.[/b]

Jahoor, leuke stukjes! Ga je verder?

‘Herken je me niet meer, liefje?’ Een vrouw, rond de vijfendertig – schatte ik, met een peuter in haar armen, liep langzaam naar me toe.
‘Wat heb ik jou gemist, Saldalia.’ Ze zette de peuter op tafel. Het kindje stopte onmiddellijk zijn duim in zijn mond. Ik glimlachte naar hem.
Ik bekeek de vrouw eens goed. Ze had een mooie, egale, lichtgetinte huid. De lijntjes bij haar ogen waren het enige opvallende. Haar donkerblonde kapsel was opgestoken, met losvallende plukken die ze achter haar oren stopte. Ze droeg een prachtige, maar zeker ook dure lichtgekleurde jurk met plooien en een paar kleine, zilveren knopjes in haar oren.
De vrouw kwam voorzichtig dichterbij. Ze haalde haar hand langzaam omhoog en aaide over mijn kruin.
‘Blijf van me af!’ riep ik verbaasd en geschrokken. ‘Geen stap verder!’
De vrouw slikte even, en haalde toen haar hand van mijn kruin. Mijn haar zat door de war en ik kamde het even snel door met mijn vingers. Daarna keek ik weer naar de vrouw, en mijn nieuwsgierigheid nam met de seconde toe.
Ze staarde voor haarzelf uit en ze tilde de peuter weer op. Het kleine kindje schrok en keek me aan. Ik zag groene ogen, precies zoals ik ze had. De vrouw stapte voorzichtig achteruit, en ik zag een traan opborrelen in haar ooghoek. Snel veegde ze hem weg. Ze kuchte even. ‘Het spijt me’, zei ze met schorre stem. Ze draaide zich om en liep weg, de jurk slepend achter haar aan.
‘Wat deed je nou’, siste Nina.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik verbaasd. ‘Ik ben toch geen klein kind meer dat van alle hoeken bewonderd moet worden?’
‘Je had het niet moeten doen,’ hield Nina vast. ‘Je betekent veel voor haar.’
‘O ja, en hoe weet jij dat?’ vroeg ik, op een toon die ik niet zo bedoeld had. Ik schrok een beetje van mezelf.
‘Zeg, je hoeft niet zo arrogant te doen! Ik probeer je alleen maar te helpen.’ Boos stond Nina op. ‘Je moet je leren inhouden, echt waar. Zo bereik je niets.’ Ze liep weg.
Wat was ik toch een trut. De enige persoon die ik hier kende, waar ik contact mee had, was weg. Ik stond op, en ging weer terug zitten. De chocolademelk was koud, de fauteuils zaten niet lekker en het tochtte. Ik keek opzij. In een windvlaag zag ik haar gezicht. ‘Probeer het, anders bereik je niets hier.’
Waar was ik? Wie was ik? En vooral, wat deed ik hier?

OEHHWW ik will echt graag weten hoe het verder gaat je maakt me nieuwschieriiggg !!!

XxX

Morgen plaats ik nog een stukje. Moet nog hw maken. :flushed:

X

Kom op mensen :grinning:

Ik werd ’s ochtends erg vroeg wakker. Slaperig wreef ik in mijn ogen, me afvragend waarom ik zo wakker was geworden. Ik keek om me heen. Ik zat nog in een fauteuil, in dezelfde kamer. ‘Hmm…’ kreunde ik en ik rekte me langzaam uit. Toen begon het pas echt tot me door te dringen dat ik er nog steeds was: op onbekend terrein. Ik voelde me een stuk minder veilig zonder Nina en ik ging wat verder naar achteren zitten, alsof ik probeerde in de stoel te kruipen. Langzaam viel ik weer in slaap.
Wam! Ik schrok en was meteen klaarwakker. Wam! Gonsde het weer. Ik stond op om te kijken waar dat rare geluid vandaan kwam. Langzaam liep ik naar het balkon. Toen ik door een opening liep waar eigenlijk een deur had moeten zitten, liep ik ergens tegen aan. ‘Wat?’ mompelde ik, want ik zag echt niks. Ik kwam langzaam met mijn hand dichterbij de opening. Kleine, magnetische schokjes kwamen van de plek af waar ik mijn hand legde. Nee hè, ik zat opgesloten in een kamer, simpelweg omdat ik niet wist hoe ik de deur opende! Ik probeerde door de ‘deur’, tussen de spijlen van het balkon te kijken naar wat zich een aantal verdiepingen lager afspeelde.
‘Je kunt ook gewoon de deur openen’, zei een stem.
Nina stond achter me, met een uitdrukkingloos gezicht. ‘Ik heb een ontbijt voor je meegebracht.’
Nu pas zag ik dat ze een dienblaadje in haar handen had met daarop een kopje thee, een chocoladecroissantje en een envelop die geadresseerd was aan? Ik keek op de envelop. Mij! ‘Bedankt’, zei ik oprecht toen ik het dienblaadje aannam en het op de tafel zette.
‘O’, zei ze droog. Ze wou omdraaien, maar ik hield haar tegen.
‘Het spijt me, van gisteren.’
‘O’, herhaalde ze.
‘Het was niet mijn bedoeling.’
‘Dat zal best.’
‘Alsjeblieft, Nina.’
‘In hemelsnaam, waar heb je het over?’ snauwde ze chagrijnig. Ze gaf me een boze blik die ik nog niet eerder van haar had gezien. Ik ademde diep in.
‘Ik wil je bedanken.’
‘Graag gedaan.’
‘Voor het ontbijt.’
‘Ik zeg toch: graag gedáán!’
‘En dat je me een slaapplek hebt geboden.’
Het bleef even akelig stil. ‘Nou ja, slaapplek’, lachte Nina weer. Ik glimlachte.
‘Kom mee’, zei ze. ‘Dit wil je niet missen.’
Ze liep naar de uitgang van de kamer. Een paar centimeter voor het energieveld draaide ze aan een onzichtbare deurknop en het energieveld werd uitgeschakeld.
‘Dus zo doe je dat’, antwoordde ik schaapachtig. Toen herinnerde ik me het ontbijt. ‘Wacht even!’ Ik liep naar het dienblaadje en pakte snel het chocoladecroissantje en de envelop. De envelop stopte ik in de zak van mijn spijkerbroek.
Nina knikte goedkeurend. ‘Je moet hem lezen als je alleen bent’, adviseerde ze. ‘Er lopen hier rare types rond. Wie weet wat er in die brief staat en wat anderen ervan kunnen oppikken.’
Ik bedankte haar en nam een hap van mijn croissantje. Hij was echt hemels; de chocolade smolt zachtjes op mijn tong en het croissantje was heerlijk knapperig en vers.
‘En?’ vroeg Nina. ‘Hoe vind je hem?’
Ik probeerde wat te zeggen met volle mond, maar wat er uit kwam was: ‘Et lekr or.’
Dat vatte Nina op als een compliment, en ik had het gelukkig ook niet anders bedoeld.

Ga maar verder!
Je schrijft wel goed, maar soms is het iets te langdradig…

Leuk verhaal! verder dus … =)

Bedankt voor je bericht in mijn gastenboek.
Ik schrijf mijn verhaal nu op die site omdat
ik hier na mijn 2e post geen antwoord meer
kreeg en een site vind ik persoonlijk ook
leuker omdat je daar meer een eigen draai
aan kan geven :wink:

groetjes Horrorlady

Wat mij opvalt is dat je de interpuncties in de meeste gevallen goed hebt… veel mensen maken hier fouten. En ik vind dat je een leuke schrijfstijl hebt.

Upje voor jou dus. :slightly_smiling_face: