[Verhaal] Desperate Lynn.

Sorry, maar ik heb nog niet verder geschreven ben namelijk een weekend naar paris geweest!

Oee super leuk! Ik hou echt van Parijs <3

Ik loop het lokaal uit en zucht. Het eerste uur overleeft. Het tweede uur gaat snel voorbij. Ik heb nog nergens last van gehad. Maar ik voel dat er wat aankomt. Er gaat iets gebeuren. Het kan niet anders. Als er niks gebeurt dan weet ik het ook niet meer. Want dat zou raar zijn.
Het is lekker weer buiten. Ik loop het plein op en kijk schichtig om me heen. Ik zie de populaire kinderen aan de tafel in de zon zitten. Snel loop ik naar de andere kant en ga in de schaduw onder een boom zitten. Stiekem kijk ik de populaire kant op. Ik zie Mandy kijken. Ze fluistert iets tegen de mensen bij haar aan tafel. Dan staat ze op pakt ze wat van tafel en loopt ze richting mij. De populaire kinderen pakken hun mobiel erbij en beginnen te filmen. Stiekem begin ik een beetje bang te worden. Ik sta op en pak mijn tas terwijl ik mijn blik op Mandy hou gericht. Wat is ze van plan? Ze kijkt me arrogant aan als ze voor me staat. Op dit moment sta ik te trillen op mijn benen. Plotseling duwt ze een stuk taart in mijn gezicht. ‘Hier, dikke. Nog meer eten. Want dat vind je toch zo lekker’: zegt ze. De kleinste woorden kunnen me kleineren. Die mini woordjes die diepe sneeën in mijn hart maken. Die zo verdomd pijn doen. Ik weet even niet wat ik moet doen. Iedereen die begint te lachen. Ik hoor het. Het liefst zou ik onder de grond willen verdwijnen. Ik zie die populaire jongen naar buiten rennen. Hem wil ik nu helemaal niet tegen komen.

Leuk!
Wanneer ga je verder?

Leuk!

Als ik de tijd heb. Het is op dit moment nogal druk. Veel voor school enzo…Ik probeer een beetje mijn best te doen voor school want volgend jaar de 4de en ik wil heel graag op kader blijven dusja…

Het komt zeker goed ik beloof het jullie!

ik hang aan je lippen

Je realiseert toch wel dat dit verhaal al zo’n 7 maanden stil en dood is?

JA, en? Mag ik er dan niet meer op reageren?

Als je maar niet gaat hopen dat dit topic ooit weer gaat leven en dat je tot 's avonds laat huilend in je bed ligt, terugdenkend aan dit topic, en tobbend hoe jij je leven ooit weer op de rails krijgt - ja, dan mag je nog reageren!

I think I just say…
Je weet dat er dan niet echt meer aan veder wordt geschreven, maar goed.