[Verhaal] Desperate Lynn.

De wind trekt aan mijn haren en snijd langs mijn gezicht. Wat een vervelende wind. Dat moet ik weer hebben. De bomen en de weilanden gaan langzaam voorbij en ik moet nog een heel stuk. Langzaam knik ik mee met de muziek. Mijn blik hou ik op de straat voor me gericht. Plotseling komt er een meisje naast me gefietst. ‘Hé Lynn’: zegt ze. ‘Wat een weer hè?’. Het is Amy een meisje uit mijn klas. ‘Ja inderdaad’: zeg ik verlegen. Ik ben nogal een verlegen meisje.
Als we op school aankomen zet ik mijn fiets in de fietsenstalling en loop meteen door naar binnen. Ik moet echt niet op het schoolplein komen in de ochtend. Want dan ben ik de sjaak. Ik haal de boeken uit mijn kluis en ga onderweg naar het lokaal. Maar nog voordat ik binnen ben barst de hel los. Een schelle lach klinkt door de gang. Ik hou mijn ogen stijf op elkaar. Het klikkende geluid op de vloer zegt al genoeg. Mandy is onderweg. Ik probeer nog snel weg te rennen maar ik sta aan de grond vast genageld. Ze komt voor me staan. Ik durf haar niet aan te kijken. Anne pakt mijn tas af en houd hem ondersteboven. Al mijn boeken vallen op de grond. Ik hoor gelach om me heen. Iedereen lacht me uit zoals gewoonlijk. Niemand komt me helpen. Maarja dat ben ik hier wel gewend. ‘Hé kleine. Ga je nog wat zeggen. Of hou jij je mond weer stijf op elkaar zoals gewoonlijk’: zegt Mandy. Anne plakt haar kauwgom op mijn tas en laat hem bovenop de stapel spullen vallen midden in de gang. Lachend lopen ze weg en laten mij achter in de gang met een heel groep mensen om mijn heen. Langzaam loopt de menigte weg. Als iedereen weer doorloopt durf ik me pas weer te bewegen. Ik ga op mijn knieën zitten en stop langzaam mijn spullen in mijn tas. Waarom moeten ze mij altijd hebben?
In de wc haal ik de kouwgom van mijn tas en ren naar het lokaal. Nog net op tijd kom ik binnen. Iedereen staart me aan. Sommige grinniken en anderen beginnen meteen te fluisteren. Ik ga achterin bij het raam zitten. Mijn vertrouwde plek. Ik pak mijn boeken en kijk naar buiten. Het is echt honden weer. De vogeltjes fluiten niet en de eenden houden zich ook stil. Echt vervelend als de natuur zich stil houd. Aan wat moet ik me nu laten afleiden? Dan word ik ruw uit mijn gedachten getrokken door een klap van de deur. Als ik opkijk zie ik de leraar naar het bureau lopen. Meteen begint hij te praten over wat we vandaag allemaal gaan doen. Maar ik hoor het al niet meer wanneer al mijn aandacht gaat naar een katje dat met een blaadje speelt dat steeds op en neer stuitert door de wind.
In de pauze ren ik richting de wc. Ik doe de klep omlaag en ga erop zitten. Langzaam maak ik mijn tas open en pak mijn brood. Ik neem een hap en kauw erop. Jullie denken vast. Pleegouders huh? Maar dat krijgen jullie in de loop van dit verhaal te horen.
Oh, nee! Ik heb zo meteen mijn spreekbeurt. Dit word echt één van mijn slechtste dagen ooit. Plotseling voel ik me zo beroerd als ik weet niet wat. Ik kom van de wc af en gooi mijn brood in de prullenbak. Daarna loop ik naar de conciërge om me af te melden. ‘Ja, je ziet inderdaad een beetje pips. Ga maar gauw naar huis’: zegt hij. Ik bedank hem en loop naar buiten. Mijn fiets haal ik van het slot en spring erop. Door de pokken wind weer naar huis gezellig.
Gelukkig Sandra is werken. Ik gooi mijn fiets tegen de struiken van de voortuin en ga naar binnen. Mijn tas land als oud vuil in de hoek. Mijn schoenen liggen halverwege de trap en mijn jas ligt op mijn bed. Thuis ben ik altijd anders dan op school. Thuis ben ik echt een sloddervos, bijdehand en echt vervelend. Op de één of andere manier geef ik mijn pleegouders de schuld dat ik hier zit. Dat klopt ook wel want hun hebben me onderdak gegeven. Het is ook voor mijn eigen bestwil dat ik hier zit. Het kan gewoon niet anders.
Zelf hou ik ook een blog bij. Ik ben de blog begonnen om mijn verhaal kwijt te kunnen aan andere mensen. Hun tips te kunnen lezen en ze misschien soms te gebruiken. Dus ik pak mijn laptop en ga op mijn bed zitten. Ik klik mijn blog aan.

Heeii allemaal.

Depri Lynn is er weer. Zou nu eigenlijk mijn spreekbeurt moeten hebben maar ik ga echt niet voor de klas staan. Ik word dan vierkant uitgelachen.
Ik ben bang voor de twee krengen bij mij op school die meer weer eens hebben gepest vanochtend. Dus ben ik maar naar huis gegaan. Nou ja niet echt mijn eigen huis maar je moet er mee leren leven.
In mijn hoofd zie ik kan hoe ik het eigenlijk had moeten doen. Maar ik kan mezelf gewoon niet meer zijn. Helemaal nergens hier bij mijn pleegouders ben ik ook niet mezelf. Dan ben ik de Agressieve Lynn!
Kunnen jullie me helpen om me niet meer zo depri te voelen?

Love,

Desperate Lynn.

Op mijn blog typ ik alles er best snel uit. Ben soms echt een schrijver vind ik zelf. Nee hoor nou overdrijf ik een beetje.
Ik hoor de deur gaan. ‘Hallo’: roept Sandra. ‘Kom eens even naar beneden’. Ik klap mijn laptop dicht en loop naar beneden. Sandra kijkt me streng aan. ‘Wat heb ik gezegd over je fiets en je schoenen. En die tas daar kan ook echt niet Lynn’. Ik zucht. ‘Niet zo zuchten Lynn je weet dat ik het niet wil hebben’. Langzaam trek ik mijn schoenen aan en ga naar buiten. Ik zet mijn fiets netjes in de schuur.

Hoop dat jullie het een leuk verhaal vinden. Ik kon nog geen betere titel verzinnen. Hopelijk hebben jullie tips voor mij.
Het volgende stuk komt als ik die heb xD

xxxx

Leuk verhaal,
Alleen zou ik zelf niet steeds die : doen nadat iemand iets zegt.
Je hebt bij de titel ook Deperate Lynn staan, haha.
Ga gauw verder, ik volg!
xxx

Super leuk verhaal ^^
Ik vind de titel er wel bij passen.
xxx

Wauuww mooi verhaal! Ik volg het hoor!

Zet mijn tas boven neer, mijn jas hang ik aan de kapstok en mijn schoenen belanden in de schoenenkast. ‘Zo goed’: roep ik vanuit de gang. Sandra komt kijken. ‘Perfect’: zegt ze. Ik wil de trap weer oplopen maar Sandra begint weer te praten. ‘Waarom ben je trouwens zo vroeg terug?’. ‘Oh, euhm. Ik voelde me niet zo lekker’: zeg ik snel. ‘Wil je misschien nu wel over je ouders praten? Je zit hier nu al twee maanden en je hebt nog geen woord gezegd’. Soms raak ik een beetje geïrriteerd van haar. Ze werkt dan misschien wel als psycholoog maar dat betekent niet dat ik wil praten. ‘Nee, ik wil niet over mijn ouders praten. Hoe vaak moet ik dat nog zeggen!’. Stampend loop ik naar boven. Oké, oké soms overdrijf ik wel een beetje, maar als ik het al zo’n honderd keer gezegd heb word dat vervelend. Ze willen eigenlijk ook alleen maar het beste voor me. Ik zucht. Langzaam loop ik weer naar beneden. ‘Sorry’: zeg ik met mijn blik op de grond. Sandra loopt naar me toe en neemt me in haar armen. ‘Maakt niet uit lieverd. Het is moeilijk voor je ik weet het, maar soms is het beter om erover te praten dan het op te kroppen’. Ik haal mijn schouders op.
Eigenlijk heb ik net de hele tijd pleegouders gezegd, maar het is een pleegouder want het is alleen Sandra.
Langzaam loop ik weer naar boven en doe mijn laptop open om te kijken of ik al reacties heb.
Ja, ik heb al een paar reacties gekregen.

Betty van Houten zegt:Je moet jezelf niet laten kennen. Laat zien dat je de depri Lynn niet bent. Ga rechtop staan je hoofd omhoog en je schouders naar achter. Dan zie je er al minder depri en verlegen uit.

Sterre van der Hoef zegt: Ik ben het eens met Betty. Je moet je niet laten kennen. Laat die agressieve Lynn eens zien op school. Dan zijn ze bang voor je hoor.

Jesse van Meerkerk zegt:Ik vind dat je met iemand moet praten. Iemand die jij vertrouwd. Dan ga je je misschien al wat beter voelen. Dan voel je je waarschijnlijk al wat meer jezelf.

Ik kijk naar het laatste bericht. Wie is Jesse van Meerkerk. Het is wel een goeie maar ik wil niet praten dat is het probleem.Ik klap mijn laptop dicht en sluit even mijn ogen.

‘Lynn! Eten’: roept Sandra. Ik schik wakker. Wat heb ik geslapen? Nou ja dat zal dan wel. Ik loop naar beneden. De tafel is gedekt. Ik schuif een stoel naar achter en ga zitten. Sandra schept het eten op en ik begin te eten. ‘Ga je morgen wel naar school?’: vraagt ze. Ik denk even na en knik dan. Na het eten ga ik weer naar boven. Ik trek mijn pyjama aan en ga in bed liggen. Vroeg slapen dat ga ik nu doen. Ben super moe. Ik trek het dekbed helemaal tot mijn kin en val in slaap.

“TRING”. Ik sla mijn wekker uit en gooi het dekbed van me af. School fijn. Ik doe mijn gordijnen open en de felle zon schijnt in mijn gezicht. Het weer is zo raar soms. Ik trek een strakke spijkerbroek aan en een hemdje met een doodshoofd erop aan. Ik borstel mijn lange bruine haren en doe wat mascara op. Mijn tas gris ik van mijn bureau en ga naar beneden. Daar eet ik snel een boterham op. Ik doe mijn jas aan en ga naar buiten. Snel haal ik mijn fiets uit de scheur en ik ben onderweg. Dit keer gaat het fietsen een stuk sneller omdat er geen wind is.
Zoals gewoonlijk zet ik mijn fiets in de stalling en ga ik naar binnen. Amy komt meteen naar me toe. ‘Heb je al gekeken wat voor activiteit jij ga doen?’: vraagt ze. ‘Nee’: zeg ik. ‘Nou kom kijken dan’: zegt ze en sleurt me mee naar het prikbord.

Xxx het volgende deel komt nog

Leuk!
Ga gauw verder :slightly_smiling_face:

Leuk verhaal! Er staat alleen een foutje in: snel haal ik mijn fiets uit de scheur en ik ben onderweg. Xx

Snel zoek ik mijn naam op. ‘Ik ga…Nee, dat kan helemaal niet want ik heb niks ingeleverd’. Amy kijkt me aan en begrijpt het niet. ‘Ik ben in het midden van het schooljaar gekomen dus kan ik niks ingeleverd hebben’. Amy snapt het en ze loopt weg. Gezellig hoor loop maar weg. Iedereen loopt toch van me weg. Waarom zullen ze van me houden? Zelf mijn ouders hielden niet van me. Er komt een jongen aangelopen, één van de populaire, maar voordat hij langs me is voel ik een druiperig spul over me glijden. Met mijn hand voel ik op mijn hoofd. Siroop…Langzaam draai ik me om en ik kijk Mandy en Anne aan. De jongen begint niet te lachen of te grinniken. Hij loopt naar Mandy toe. ‘Vind je dit normaal’: zegt hij. Voor de rest hoor ik niet meer wat hij zegt want ik ren naar buiten. Ik vlucht alweer voor de school. Ik vlucht altijd. Voor iedereen. Wanneer vlucht ik niet. Ik haal mijn fiets van het slot en spring erop. Mijn band komt meteen met een klap op de grond. Lekke band. Heb ik weer. Met de fiets aan mijn hand hol ik het schoolplein af en ga ik richting huis.
Wat een rot leven heb ik. Mijn ouders willen me niet. De kinderen van school vinden me niet aardig en ik ben lelijk. Langzaam druppelen de tranen over mijn wangen. Mijn haren plakken mijn kleding is smerig en mijn gevoel gaat nooit meer weg. Ik voel me vernederd. Ik zou in de grond willen verdwijnen en er nooit meer vandaan willen. Mijn dagen zijn niet zo lang op school. Ik veeg mijn tranen weg en zucht een keer in en uit.
Als ik bij huis aankom is Sandra gelukkig niet thuis. Ik zal eens lief voor haar doen. Ook voor mezelf om alles even te vergeten. Ik zet mijn fiets in de schuur en ga naar binnen. Als eerst spring ik onder de douche om alle plakkerige zooi af te spoelen. Ik trek snel wat nieuwe kleren aan en stop de smerige kleren in de was. Daarna hol ik naar beneden en zet een liedje aan van Owl City en Carly Rea Jepsen. Stil zing ik mee als ik het huis begin schoon te maken.
Als Sandra’s auto voor het huis rijd. Gooi ik de emmer sop leeg en ren naar boven. Ik doe mijn laptop open en ga naar mijn blog.

Vandaag was weer een slopende dag.
Ik heb de eerste les nog niet eens meegemaakt of ik was alweer weg.
Want ik kreeg namelijk siroop over me heen gegoten.
En ik probeer wat liever te zijn voor Sandra.

Love,

Lynn!

‘Lynn!’: roept Sandra. Ik klap mijn laptop dicht en ga naar beneden. ‘Ja?’: zeg ik vragend.

Leuk!
Ga gauw verder :slightly_smiling_face:

Wow, het word hele leuk!
Ga verder :slightly_smiling_face:

‘Heb jij dit gedaan’: zegt ze terwijl ze de glanzende kamer rondkijkt. ‘Euhm. Ja’. Sandra kijkt me lachend aan. Ze komt met wijde armen naar me toe. Ze geeft me een dikke knuffel. Gelukkig begint ze niet over de tijd. Want het is best vroeg. Nadat ze me heeft los gelaten ren ik weer even snel naar boven om de reacties te bekijken.

Betty Groothuizen: Je moet je niet laten kennen.
Doe iets terug dan houden ze wel op.

Jesse van Meerkerk: Daar ben ik het helaas niet mee eens.
Je moet iemand hebben die jou wilt helpen.
Ik zou je best willen helpen maar ik weet niet wie je bent.
Ik zou met iemand gaan praten.

Die Jesse heeft echt gelijk maar ik durf het niet. Bang dat ze me uitlachen. Ik ben gewoon hartstikke bang. Dan onderin het schermpje krijg ik een chat bericht van…Jesse. Ik klik de chat aan met een trillerige vinger.

Jesse: Ik vind dat je echt met iemand moet gaan praten. Er is zoiets vandaag ook bij mij op school gebeurt. Ik wilde het meisje helpen maar ze rende alweer weg.

Lynn: Oh, dat is vervelend. Het is gewoon ik durf niet te praten…

Jesse: Het komt wel goed ik weet het zeker. Maar ik moet nu gaan doei.

Jesse is offline gegaan.Ik klap mijn laptop dicht en staar een paar minuten voor me uit. Daarna loop ik naar beneden. ‘Moet ik nog wat halen?’: vraag ik. Sandra kijkt bedenkelijk. ‘Ja, ik heb geen boter meer. Als je het wil mag je dat gaan halen’: zegt. Ik knik en pak het geld aan.
Fluitend loop ik naar de winkels. Het is vandaag heerlijk weer. De vogels fluiten de eenden kwaken. Ik glimlach. De winkels zijn niet ver van ons huis vandaan dus ik ben er zo. Ik loop de winkel in en ga naar het vers. Al gauw heb ik de boter ontdekt en neem ik mee naar de kassa.

Xxxx

Desperate*

Sorry heb geen zin om het verder te lezen.

Ja ik had het ook gezien. je moet zelf weten of je verder leest of niet hihi

Ik vind het een heel leuk verhaal,
Dus ik zeg een beetje vaak:
Leuk!
Schrijf gauw verder! :slightly_smiling_face:
xx

haha doe ik zeker ben bezig haha

Lees ook mijn blog. Daar heb ik ook een verhaal staan xxxx

De rij is lang. Treuzelend sta ik in de rij. Na tien minuten ben ik dan eindelijk aan de beurt. Achter de kassa zie ik die jongen. Die populaire jongen. Verlegen kijk ik naar de grond. ‘Dat is dan twee euro vijftig alsjeblieft?’: zegt hij. Ik geef hem het geld. ‘Ik ben zo vrij. Misschien kunnen we dan even praten?’. Ik schrik van zijn vraag en schud mijn hoofd. ‘Nee, ik moet weg. Het bonnetje hoef ik niet’. En met die worden ren ik de winkel uit.Hij is één van de populaire mensen. Denkt hij nou echt dat ik met hem ga praten. Ik leg de boter voor Sandra neer en ze glimlacht.

De volgende dag sta ik met een vervelend gevoel op. Het is vrijdag dus weer school. Ik trek een strakke zwarte broek aan met een wit hemdje waar de Engelse vlag op staat. Mijn haar doe ik in een lange vlecht. Langzaam sleur ik mijn tas mee naar beneden. Ik maak een boterham en plof neer. Mijn laptop heb ik ook meegenomen.

Ik weet eigenlijk niet waarom. Ik ga naar mijn blog. Jesse heeft een reactie geplaatst. Zijn tweede.

Jesse van Meerkerk: Ik probeerde gister met haar te gaan praten
maar zei wil het ook niet. Dus ze rende weg. Ik baal er wel van want
ik wil haar echt helpen.

]Ik heb niet echt zin om wat terug te zeggen en sluit mijn laptop af. Hopelijk kom ik de dag vandaag wel door. Ik pak mijn rugtas en ga naar buiten. Gezellig ik kan gaan lopen. Mijn fiets is nog niet gemaakt. Dus ik ga wat vroeger weg dan normaal weg. Ik hijs mijn rugzak wat op en begin te lopen. Er fietsen allemaal mensen langs. Zelf Amy die me niet eens achterop laat. Jeetje wat kunnen sommige mensen vervelend zijn.

Als ik op het schoolplein kom haast ik me naar binnen. Oké, schoolplein overleefd. Nu de gang nog overleven. Snel ga ik naar mijn kluis en pak ik mijn boeken. Met snelle passen loop ik naar het lokaal. Ik ben wel de eerste maar dat maak niet uit. Ik ga helemaal achterin zitten. De leraar komt naar me toe en geeft me vast mijn teken opdracht. We gaan graffiti tekeningen maken. Cool! ‘Dank u’: zeg ik met een glimlach. Eerst even een goed woord verzinnen. Euhm! De bel gaat en alle kinderen komen binnen. Voor het eerst in twee maanden steek ik mijn vinger op. ‘Ja?’: zegt de Leraar.Iedereen kijkt me aan. ‘Hoeveel tekeningen moet je inleveren?’: vraag ik verlegen. ‘Minstens drie’: zegt hij. Ik knik en beug me snel over het lege blad. Het eerste woord is Gevangenis. Het tweede woord is Alcoholist en het derde woord is Pleegouder. Ik doe heel goed mijn best op het woord Gevangenis. Ik teken het met daaromheen tralies. De tekening is net af als de bel gaat. Het ging best snel en hij is goed gelukt vind ik zelf.

Leuk!
Misschien vinden mensen het nog leuker om te lezen als je het eind steeds spannend maakt?
HEt is een leuk verhaal!
Verder :slightly_smiling_face:
xx

Het is wel een beetje voorspelbaar(denk ik?). Misschien krijgt het later wel een andere wending en met @Appelmoes ^^^ ben ik het ook eens.
Verder nog succes met schrijven!