[verhaal] Deadwalker

hee, ik ben sinds een tijdje bezig met een verhaal, en ik wilde het hier plaatsen. ja idd, ik heb dit ook in een ander topic geplaatst, maar die moet ff gesloten worden.

DEEL 1 TRACY

ik ben Tracey. ik ben nu 23 jaar. ik zal je mijn verhaal vertellen.

‘‘10 jaar terug’’
Ergens in het huis gaat een wekker. Het is zondag, dus tijd voor mijn zondagsschool. De geur van verse koffie verspreid zich. Het geluid van de douche klinkt als een muziekje op de achtergrond. Beneden spoelt de wc door. Ik zit op de rand van mijn bed. De vertrouwde geluiden van het huis zijn weer hoorbaar. Toch is het stiller dan normaal. Heel veel stiller. Zo te horen zingt mijn vader niet onder de douche , wat hij altijd doet, en staat mijn moeder niet te fluiten terwijl ze eieren met spek bakt. Mijn oudere zus Sandy zit waarschijnlijk nog in haar kamer muziek te luisteren. Het is half 7 in de ochtend. Met tegenzin ga ik toch maar staan. Stilletjes loop ik de overloop op. Plotseling komt mijn vader de badkamer uit. Met een handdoek voor zich loopt hij langs me, zonder iets te zeggen of me aan te kijken.
Ik denk er verder niet bij na en loop de badkamer in. Mijn haar zit in een grote klit, mijn make-up van gisteren zit nog op mijn gezicht. Als eerste poets ik mijn tanden, dan kam ik mijn haar en verwijder ik de make-up. Langzaam loop ik de trap af. Beneden zitten mijn moeder en zus stilletjes aan het ontbijt. Zonder iets te zeggen staat mijn moeder op, en fluistert dat ze even naar het toilet moet. Mijn zus knikt afwezig en ook ik knik, maar mijn moeder lijkt het niet te merken. Snel ga ik op mijn moeders plek zitten. Afwezig staart mijn zus naar het bord voor zich. ‘Ze kijkt me ook al niet aan! Net als me pa… Vreemd… Is het soms 1 april?’ Denk ik bij mezelf… ‘Maar dat kan niet, het is pas maart!’ Op de tafel staat een uitgebreid assortiment vleeswaren, kazen en zoet beleg. Ik pak een bruin broodje van de stapel en twijfel. Wat zal lekkerder zijn: bolletje zoete hagelslag, of een bolletje met jonge kaas? Bij twijfel, kies je iets anders… dat zegt Pap altijd, dus kies ik maar voor de chocopasta met hazelnoot. Dan komt mijn moeder weer binnen. Ze gaat op de andere stoel zitten. Ik gris het pak melk van de tafel, maar als ik het inschenk en opdrink besef ik dat het me helemaal niet smaakt, net als het brood, wat me ook niet gesmaakt heeft. Ik zet het weer neer en pak mijn bord en beker, gooi het in de gootsteen en ik ga weer naar boven, om mijn kleren aan te trekken.

Eenmaal boven gekomen, staat mijn vader alweer in de badkamer. Waar hij mee bezig is weet ik niet, en ik hoef het ook niet te weten. Stil loop ik verder naar mijn kamer. Het bed lijkt wel onbeslapen. Wat raar… nou ja, Pa heeft het zeker opgemaakt. Zonder er verder bij na te denken zoek ik in mijn kast een outfit voor de zondagsschool. na veel gepieker tussen verschillende uniformen(ze hebben er 5) besluit ik degene met de rode streepjes te kiezen. Snel glip ik in mijn kleren. Mijn sokkenla staat open, dus ik graai een paar witte sokken met een rood randje uit de mand en trek ook deze aan. Over mijn schoenen hoef ik gelukkig nooit lang te piekeren, want ik heb maar 1 paar voor de zondagsschool. Een zwart paar lakschoenen met van die afschuwelijke hakjes en onmogelijke veters. Ik vind ze walgelijk, maar niemand uit mijn klas krijgt gelukkig ze ooit te zien. Als er visite komt, verstop ik ze snel onderin mijn kast zodat niemand ze vindt.
Even later sta ik in de tuin, klaar om mijn fiets te pakken en naar zondagsschool te rijden. Het is aan de andere kant van het dorp, dus ik vertrek wat eerder, om nog te kunnen kletsen met Veronique, mijn beste vriendin. Ik loop de grote schuur in en pak mijn fiets. Ik klap het standaard van mijn blauwe halleluja in en rijd mijn fiets uit de schuur. Nog een laatste keer zwaai ik naar mijn moeder, die binnen zit, en dan begin ik te rijden.

Het is rustig op de weg. Er rijden bijna geen auto’s op wat een drukke weg genoemd wordt. Langs het fietspad komt een enkele keer een man met zijn hond voorbij, maar ook hier is het verder rustig. Als ik bijna bij de zondagsschool aankom, merk ik dat het plein leeg is. Veronique is meestal heel vroeg, maar ook zij is er nog niet. ‘Misschien ben ik te laat’, denk ik. Ik zet mijn fiets op slot en loop door de grote deur grijze naar binnen. Het is stil op de gangen. Ik hang mijn jas op aan één van de kapstokken. Dan loop ik verder naar het lokaal waar wij altijd les hebben. Ik klop op de deur, maar er komt geen reactie. Nog een keer dan maar. Weer geen reactie. ‘Proberen ze me soms voor de gek te houden?’ denk ik. Dan stap ik het lokaal binnen. Er is helemaal niemand. Dan besluit ik tenslotte Veronique maar te bellen. De telefoon gaat over.

goed geschreven,
verder

verder??

ja, verder…

ik wil weten wat er aan de hand is

DEEL 2 VERONIQUE (in dit deel is veronique aan het woord)

De telefoon gaat. Ik heb eerlijk gezegd geen zin om op te nemen. Vanmiddag een begrafenis, dat soort dingen. Toch besluit ik maar om op te nemen. Ik kijk op mijn mobieltje welk nummer het is.
tot mijn schrik is het nummer van Tracey. ‘‘Dat kan niet, ze is 2 dagen geleden om het leven gekomen door een auto-ongeluk.’’ Roep ik uit. Ik kijk even naar het nummer, en zet dan mijn mobiel uit…

Even later vertel ik aan mijn broer wat er zojuist gebeurd was.
‘‘Vast een zielig persoontje dat je probeert te kwetsen door haar nummer te scimmen. Nee, daar moet je niet in trappen hoor, dat is slecht voor je. Dan raak je alleen maar meer in de war. Ze weet vast dat jij haar beste vriendin was, en ik weet zeker dat ze nu toekijkt. Ergens, van daarboven.’’ Deze kant had ik van mijn broer nog nooit gezien. Opmerkelijk… ‘‘Nou, ik ga me verder aankleden, dan kom ik weer.’’ Ik liet de trap naar mijn zolder naar beneden vallen en klom weer door het gat omhoog. In mijn kamer zie ik ineens een oude brief liggen, die Tracey naar mij geschreven had toen ze nog heel ver weg woonde. Ik lees hem nog een keer door:

Beste Vero,

Ik ken je eigenlijk maar net. De vakantie op de camping zou nooit zo leuk zijn geweest als ik jou niet had ontmoet, en jij mij niet. Gelukkig heb ik je wel ontmoet, en daar heb ik zeker geen spijt van.
Helaas zijn hier de scholen weer open. Dat wordt weer veel huiswerk, jongens kijken en natuurlijk veel voedselgevechten in de kantine. Ik wou dat ik bij jou in de buurt woonde, of jij bij mij, dan hoefde ik geen brieven te schrijven, wat anders knap irritant is. Ik hoop dat jij het wel weer naar je zin krijgt, en natuurlijk dat je mij niet vergeet! O ja, en dat je mij ook een brief terugstuurt over jouw eerste schoolweek(als die weer is begonnen, aangezien jij een week langer vakantie hebt )
Mijn zus is nog steeds een irritante tiener, die mij het leven zuur maakt…
Ik snap niet dat mijn ouders haar niet gaan inruilen haha.
Nou, ik ga stoppen, ik krijg kramp.
xxx en veel andere kusjes van je penvriendin Tracey.

Een traan rolt over mijn wang. Ik besluit de brief mee te nemen naar de begrafenis, om deze op het graf te leggen nadat ik hem heb voorgelezen. Ik wilde namelijk eerst iets vertellen over haar, maar een oude brief voorlezen is mooier. Snel droogde ik mijn tranen aan mijn jurk.
Ik stond op en liep weer naar de kamer van mijn broer. Ik legde de brief voor zijn neus en hij las hem. ‘‘Is dit wat je gaat voordragen?’’ vroeg hij, en ik knikte stilletjes. Uit het laatje van zijn bureau haalde hij een pakje zakdoekjes en legde die voor me neer. Ik deed ze in mijn zak en liep achter hem aan de trap af.

Eenmaal beneden zitten mijn moeder en vader al te wachten. Mijn moeder trok nog een laatste keer mijn jurk recht en mijn vader loopt alvast naar de auto. Daarna liepen mijn moeder, broer en ik ook naar de auto. We gaan zitten, en de auto begon te ronken. Even later reden we op de snelweg. Ik staar de hele tijd naar het altijd irritante motiefje in de bekleding.

Oke nu snap ik het

verderrrrrrrrrrrr

upjeeee

wauw
verder

verder?:face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow::face_with_raised_eyebrow:?

DEEL 2 VERONIQUE (in dit deel is veronique aan het woord)

De telefoon gaat. Ik heb eerlijk gezegd geen zin om op te nemen. Vanmiddag een begrafenis, dat soort dingen. Als mijn mobiel 10 keer is overgegaan, besluit ik toch maar om op te nemen. Ik kijk op mijn mobieltje welk nummer het is. Tot mijn schrik is het nummer van Tracey. ‘‘Dat kan niet, ze is 2 dagen geleden om het leven gekomen door een auto-ongeluk.’’ Roep ik uit. Weer kijk ik even naar het nummer, en zet dan mijn mobiel uit.

Even later vertel ik aan mijn broer wat er zojuist gebeurd is. ‘‘Vast een zielig persoontje dat je probeert te kwetsen door haar nummer te scimmen. Nee, daar moet je niet in trappen hoor, dat is slecht voor je. Dan raak je alleen maar meer in de stress. Ze weet heus wel dat jij haar beste vriendin was, en ik weet zeker dat ze nu toekijkt. Ergens, van daarboven.’’ Deze kant had ik van mijn broer nog nooit gezien. Opmerkelijk… ‘‘Nou, ik ga me verder aankleden, dan kom ik weer.’’ Ik liet de trap naar mijn zolder naar beneden vallen en klom weer door het gat omhoog. Tijdens het zoeken naar een zwarte sok in mijn kamer zie ik ineens een oude brief liggen, die Tracey naar mij geschreven had toen ze nog heel ver weg woonde, en toen wij elkaar net ontmoet hadden. Ik lees hem nog een keer door:

Beste Vero,

Ik ken je eigenlijk maar net. De vakantie op de camping zou nooit zo leuk zijn geweest als ik jou niet had ontmoet, en jij mij niet. Gelukkig heb ik je wel ontmoet, en daar heb ik zeker geen spijt van gekregen in de tijd dat ik weer naar huis ben gegaan.
Helaas zijn hier de scholen weer begonnen. Dat wordt weer veel huiswerk, leuke jongens kijken en natuurlijk veel voedselgevechten in de kantine. Ik wou dat ik bij jou in de buurt woonde, of jij bij mij, dan hoefde ik geen brieven te schrijven, wat anders knap irritant is. Ik hoop dat jij het wel weer naar je zin krijgt in jouw woonplaats, en natuurlijk dat je mij niet vergeet! O ja, en dat je mij ook een brief terugstuurt over jouw eerste schoolweek(als die weer is begonnen, aangezien jij een week langer vakantie hebt dan ik )
Ik snap niet dat mijn ouders mijn zus niet gaan inruilen haha. Ze is nog net zo vervelend als op vakantie.
Nou, ik ga stoppen, ik krijg kramp in mijn vingers.
xxx en veel andere kusjes van je (pen)vriendin Tracey.

Een traan rolt over mijn wang. Ik besluit de brief mee te nemen naar de begrafenis, om deze op het graf te leggen nadat ik hem heb voorgedragen. Ik wilde namelijk eerst iets vertellen over haar, maar een oude brief voorlezen is natuurlijk mooier. Snel droog ik mijn tranen aan mijn jurk af. Ik sta op en loop weer naar de kamer van mijn broer. Ik leg de brief voor zijn neus en hij leest hem. ‘‘Is dit wat je gaat voordragen?’’ vraagt hij, en ik knik stilletjes. Uit het laatje van zijn bureau haalt hij een pakje zakdoekjes en legt die voor me neer. Ik stop ze in mijn zak en loop achter hem aan de trap af.

Eenmaal beneden zitten mijn moeder en vader al te wachten. Mijn moeder trekt nog een laatste keer mijn jurk recht en mijn vader loopt alvast naar onze auto. Daarna lopen mijn moeder, broer en ik ook naar de auto. We gaan zitten, en de auto begint meteen te ronken. Even later rijden we op de snelweg. Ik staar de hele tijd naar het altijd irritante motiefje in de bekleding van onze Volvo.

huh?

precies hetzelfde als de vorige of ben ik nou gek

ja, maar ik heb gevraagd om die te laten sluiten, maar blijkbaar kijkt er niemand naar…

en dit is ook een verbeterde versie.

moet ik nou verder of niet??

ja!

jaaa

DEEL 2 VERONIQUE (in dit deel is veronique aan het woord)

De telefoon gaat. Ik heb eerlijk gezegd geen zin om op te nemen. Vanmiddag een begrafenis, dat soort dingen. Als mijn mobiel 10 keer is overgegaan, besluit ik toch maar om op te nemen. Ik kijk op mijn mobieltje welk nummer het is. Tot mijn schrik is het nummer van Tracey. ‘‘Dat kan niet, ze is 2 dagen geleden om het leven gekomen door een auto-ongeluk.’’ Roep ik uit. Weer kijk ik even naar het nummer, en zet dan mijn mobiel uit.

Even later vertel ik aan mijn broer wat er zojuist gebeurd is. ‘‘Vast een zielig persoontje dat je probeert te kwetsen door haar nummer te scimmen. Nee, daar moet je niet in trappen hoor, dat is slecht voor je. Dan raak je alleen maar meer in de stress. Ze weet heus wel dat jij haar beste vriendin was, en ik weet zeker dat ze nu toekijkt. Ergens, van daarboven.’’ Deze kant had ik van mijn broer nog nooit gezien. Opmerkelijk… ‘‘Nou, ik ga me verder aankleden, dan kom ik weer.’’ Ik liet de trap naar mijn zolder naar beneden vallen en klom weer door het gat omhoog. Tijdens het zoeken naar een zwarte sok in mijn kamer zie ik ineens een oude brief liggen, die Tracey naar mij geschreven had toen ze nog heel ver weg woonde, en toen wij elkaar net ontmoet hadden. Ik lees hem nog een keer door:

Beste Vero,

Ik ken je eigenlijk maar net. De vakantie op de camping zou nooit zo leuk zijn geweest als ik jou niet had ontmoet, en jij mij niet. Gelukkig heb ik je wel ontmoet, en daar heb ik zeker geen spijt van gekregen in de tijd dat ik weer naar huis ben gegaan.
Helaas zijn hier de scholen weer begonnen. Dat wordt weer veel huiswerk, leuke jongens kijken en natuurlijk veel voedselgevechten in de kantine. Ik wou dat ik bij jou in de buurt woonde, of jij bij mij, dan hoefde ik geen brieven te schrijven, wat anders knap irritant is. Ik hoop dat jij het wel weer naar je zin krijgt in jouw woonplaats, en natuurlijk dat je mij niet vergeet! O ja, en dat je mij ook een brief terugstuurt over jouw eerste schoolweek(als die weer is begonnen, aangezien jij een week langer vakantie hebt dan ik )
Ik snap niet dat mijn ouders mijn zus niet gaan inruilen haha. Ze is nog net zo vervelend als op vakantie.
Nou, ik ga stoppen, ik krijg kramp in mijn vingers.
xxx en veel andere kusjes van je (pen)vriendin Tracey.

Een traan rolt over mijn wang. Ik besluit de brief mee te nemen naar de begrafenis, om deze op het graf te leggen nadat ik hem heb voorgedragen. Ik wilde namelijk eerst iets vertellen over haar, maar een oude brief voorlezen is natuurlijk mooier. Snel droog ik mijn tranen aan mijn jurk af. Ik sta op en loop weer naar de kamer van mijn broer. Ik leg de brief voor zijn neus en hij leest hem. ‘‘Is dit wat je gaat voordragen?’’ vraagt hij, en ik knik stilletjes. Uit het laatje van zijn bureau haalt hij een pakje zakdoekjes en legt die voor me neer. Ik stop ze in mijn zak en loop achter hem aan de trap af.

Eenmaal beneden zitten mijn moeder en vader al te wachten. Mijn moeder trekt nog een laatste keer mijn jurk recht en mijn vader loopt alvast naar onze auto. Daarna lopen mijn moeder, broer en ik ook naar de auto. We gaan zitten, en de auto begint meteen te ronken. Even later rijden we op de snelweg. Ik staar de hele tijd naar het altijd irritante motiefje in de bekleding van onze Volvo.

woow dit verhaal ga ik dus niet meer lezen
telkens hetzelfde stukje

So not

ik kan je wel noten als er een nieuw stukje komt…

ik had het eerst gepost, maar toen was het fout gegaan en nu heb ik inmiddels al meer dan bij mijn oude posts hoor -.-´

verder???