[verhaal] De Zolder

Oké, ik ga dus een verhaal schrijven. Ik heb alleen nog geen titel, deze is tijdelijk. De officiele verzin ik nog wel(misschien met hulp van jullie?) verder in het verhaal.

[i]Ik ben Florine, nu 17 jaar. Een simpel meisje dat in een boerderij woont, een aantal kilometers weg van de drukte in de stad. Mijn leven was altijd vrij onboeiend, totdat ik vorig jaar iets op de zolder vond, wat mijn leven drastisch veranderde.

Ik vond de kist op zolder. Ik had hem vast eerder gezien, want ik kwam hier elke dag, maar het drong nooit tot me door dat er echt iets stond. Alsof ik dacht dat de kist een was met de muur. [/i]

De zolder was mijn lievelings plek. Het was de enige kamer in het hele huis waar – behalve ik – niemand kwam. Ik kwam hier ’s ochtends altijd om de zonsopgang te bekijken. Het uizicht was gigantisch, eerst kilometers weiland. Daarachter de rivier. En op het randje van de horizon bomen, heel veel bomen.
Het was een frisse voorjaarsochtend, ik keek met samengeknepen ogen hoe de zon omhoog kwam. Ik leunde met mijn ellebogen op de vensterbank en boog naar voor. Ineens slipte mijn elleboog opzij en ik klapte naar voor, met mijn kin op de vensterbank. “Shit!” Mompelde ik. Ik veegde met mijn handpalm langs mijn kin, maar er was geen enkel teken van bloed. Op mijn elleboog zat alleen een kleine schaafwond, maar mijn interesse werd getrokken door het gat in de vensterbank. Door de klap was er een plankje afgevallen, en ik kon nu in de vensterbank kijken. Ik pakte het plankje op, maar toen ik het terug wilde plaatsen zag ik in de vensterbank iets glinsteren. Ik stak mijn hand in het gat en haalde het er uit. Het was een sleuteltje aan een zilveren ketting. In het sleuteltje stonden de initialen ‘A.C.P’ in krulletters gegraveerd. Het sleuteltje stak ik in het borstzakje van mijn pyjama, en ik liep naar beneden.

Verder Ja/Nee?

BTW. Het is geen standaard liefdes verhaal. Eerder een ‘drama’ achtig iets. Ik weet niet precies hoe ik het moet noemen

hoi?

verder :wink:.

xoxo

Terwijl ik me in mijn kamer omkleedde dacht ik na over het sleuteltje. Waarom was deze zo geheimzinnig verstopt? En wie was A.C.P? Beneden hoorde ik gerommel, en aangezien ik me verveelde besloot ik ook naar beneden te gaan. Mijn broer, Chris, zat aan tafel. Hij was ook vroeg wakker, want hij had zo een voetbalwedstrijd. Chris had, in tegenstelling tot mij, bruin haar, maar we hadden allebei golvend haar. “Wat doe jij zo vroeg wakker, Flo?”
“Ik verveelde me een beetje, ik kon niet meer slapen” Antwoorde ik, terwijl ik het kettinkje rond mijn vingers draaide. “Wass is das?” Vroeg Chris, terwijl hij een lepel cornflakes in zijn mond duwde. “Een ketting. Het lag in de vensterbank op zolder. Ik weet ook niet waar het van is.”
“Geef eens hier”. Chris stak zijn hand uit en ik legde het kettinkje in zijn hand. Hij bestudeerde het. “Wat is acp?”
“A.C.P? Initialen, denk ik. Van een vroegere bewoner of zo” Chris keek me verbaast aan. “Opa en Oma Dupont waren toch de eerste bewoners van dit huis, hè?” Vroeg ik.
“Ja, volgens mij wel.” Chris stond op en gooide zijn sporttas over zijn schouder. “Nou, ik ga. Vraag Pa maar even wie hier allemaal hebben gewoond. Dag Flo!”
“Daaag, Chrisje.” Ik verveelde me een beetje. Ik liep naar de huiskamer. Met mijn blote voeten liep ik op de marmeren vloer, het voelde als ijs. Ik keek even snel in de spiegel die in de hal hing. Mijn blonde haar hing nonchalant langs mijn gezicht, en mijn sproetjes leken veel duidelijker, in contrast met mijn bleke winterhuid. Mijn bruine ogen warmden het geheel wat op. Ik zuchtte, deze zondag begon al saai. Ik klikte op het aan-knopje van de TV en liet mezelf vallen in de bank.

niet verder?

jaweel verder!

Na een tijdje gezapt te hebben realiseerde ik me dat er echt niks beters was dan Thomas & zijn vriendjes, Dora en Blues Clues. Ik stond op en liep naar boven. Nog één keer pakte ik het sleuteltje uit mijn zak, en keek er naar. Ik had echt géén idee waarvoor hij was, waar hij vandaan kwam, van wíe hij was geweest. Frustrerend. Ik liep weer naar de zolder. Misschien had ik een ander ding niet gezien, een hint. Iets wat alles wat duidelijker zou maken. Een foto misschien, een brief, of iets wat me door zou verwijzen naar iets anders. Ik wist niet waarom ik me hier zo druk kom maakte, ik maakte het een speurtocht voor mezelf. Maar het was zondag, mijn huiswerk lag in mijn tas, ik had het al af. De stad was dicht, en so wie so te ver om even naar toe te gaan. En Francesca – mijn beste vriendin – was op familie-weekend. Ik verveelde me dus, heel, heel erg. En dit was tijdverdrijf. In mijn ouders’ kamer hoorde ik beweging. Ze waren vast wakker. Ik gluurde even naar binnen en zag mijn moeder op de rand van het bed zitten. “Goeiemorgen Florien” Fluisterde ze. “Hoi mam, slaapt papa nog?” reageerde ik. “Ja.” Zei ze, en gaapte. Ik liep de trap op naar de zolder. Er moest iets zijn. Het kon gewoon niet anders. Ik haalde het plankje van de vensterbank en tastte erin met mijn hand. Niets. Ik draaide me om en keek rond. Waar zou een slotje op kunnen zitten? Na een paar rondjes gelopen te hebben gaf ik het op. Na het ontbijt zoek ik wel grondig verder. Toch was het zwaar om de zolder te verlaten. Mijn interesse werd te veel getrokken door het kettinkje. Ik deed het om mijn nek. Zo raak ik het in ieder geval niet meer kwijt.

VERDEEER

leuk geschreven hoor, ik ben wel benieuwd hoe het verder gaat!

dankjewel !

Ik zal vanavond verder schrijven (ik schrijf het eerst uit ja, dan typ ik het op word en dan kopieer ik het naar hier nml)
Morgen een nieuw stuk

Verder, leuk verhaal (:

Ik kon mijn hoofd er niet bijhouden toen ik aan tafel zat met mijn ouders. Ik hoorde iets vaags over dat onze oudste koe, Lucy, ziek was. Maar wat ze precies had en hoe dat kwam ging het ene oor in en het andere oor uit. Er bleven vragen in mijn hoofd rondtollen, ik verzonk steeds verder in gedachte. Ik had al een paar keer ‘Florine! Slaap je nog? Waarom reageer je zo traag’ naar mijn hoofd gekregen. Ik staarde naar mijn ei met gesmolten kaas. Ik had geen honger. Ik dronk alleen mijn sinaasappelsap op. “Florine, het komt vast wel goed met Lucy hoor.” Zei papa meelevend. Maar het lag niet aan Lucy. Ik vond het een lieve koe, en zou het erg vinden als ze zou sterven. Maar ik had iets heel anders aan mijn hoofd. “Ja, dat weet ik pap, ik ga zo wel even naar d’r toe” Ik had nog geen zin om te vertellen dat ik iets had gevonden, en dat ik er meer over wilde weten. “Trouwens, Pap. Opa en Oma Dupont hebben hier toch als eerst gewoond? Toch geen andere mensen?”
“Ja, Opa was de eerste bewoner van deze boerderij, maar Oma niet. Opa had eerst een andere vrouw. Antonia. Maar die is gestorven na een aantal jaar. En toen leerde hij Oma kennen.”
“Hoe is ze dan gestorven?” Vroeg ik. Ik wist niet op papa het zou weten, maar ik wist dat als hij het wel wist, ik er misschien verder mee zou komen.
"Goh, dat weet ik niet hoor. Opa wilde er nooit echt over praten. Het was geen ziekte in ieder geval. Volgens mij was het iets psychisch. Maargoed. Vanwaar de interesse?
“Oh, ehm, gewoon. Ik vroeg het me even af.” Antwoorde ik. Mijn hersenen draaiden overuren. Vanbinnen voelde ik tevredenheid. Antonia. Antonia, Antonia, Antonia. Haar naam galmde door mijn hoofd. Het moest Antonia zijn. Of ze moest er mee te maken hebben. Ik wist niet waarom het me zo interesseerde. Ik vond een sleuteltje, verstopt en dus misschien al jaren geheim gebleven. Misschien was het niet eens ergens voor. Of voor gewoon een stomme verkleedskist. Maar iets riep tegen mij dat ik moest blijven zoeken, dat er iets was, iets wat niemand wist. Ik at mijn ei met kaas toch op. Terwijl ik mijn bord afwaste glimlachte ik. Ik wist niet eens precies waarom. Tevredenheid, dacht ik.

Leuk verhaal! Meeeer!

oh, ik hou van dit soort verhalen!! (:

Ik liep door de blubber naar de stallen. Mijn regenlaarzen waren bruin, mijn broek zat onder de spetters. Ik liep gebogen en had mijn handen in mijn zakken. Mijn blonde haar zat in een paardenstaart. Lucy lag in een stal, afgezonderd van de rest van de koeien. Ze lag op haar zij, en zag er mager uit. Ik zag dat papa vanochtend gras had neergelegd, zodat Lucy kon eten. Maar waarschijnlijk was ze te zwak om op te staan en te grazen. Ik pakte het houten krukje dat bij de harken en de zeis stond, en liep naar Lucy toe. Ik ging zitten en aaide haar nek. Ik voelde me schuldig. Ik had medelijden met het arme beest. Ze is ziek, maar het enige wat in mijn hoofd rondtolde was een gedachte over een sleuteltje, en een vrouw die ik nooit gekend had. Er rolde een traan over mijn wang. Ik kneep mijn ogen samen. “Lucy, word beter, alsjeblieft.” Haar oog bewoog mijn kant op en ze maakte een klein geluidje. Ik boog voorover en gaf haar een kusje. “Ik smeek het je Lucy, wees nou sterk.” Ik pakte een beetje gras en hield het bij haar bek. Ze opende haar bek een beetje en met haar lippen en tong pakte ze het van mijn hand. Ik pakte nog een beetje gras, en ze at het op. Net zo lang totdat al het gras in haar stal op was. Ze keek tevreden, dat vrolijkte me op.
Ik pakte een zeis, en rende de stal uit, door de blubber, naar het grasveld. Ik pakte zo veel mogelijk gras als ik kon, en rende terug naar Lucy. Ik legde het gras bij haar bek en verliet de stal.

Het waaide buiten, ik kon niet echt merken dat het al lente was. Ik liep snel naar binnen en deed mijn laarzen uit. Terwijl ik bij Lucy had gezeten was Chris terug gekomen van voetbal. “… en toen maakte ik het 1e goal. Geweldig!” vertelde hij blij tegen mijn moeder. “Gewonnen?” Vroeg ik. “Zeker wel!” zei hij, en begon zijn verhaal over dat hij de eerste goal maakte, opnieuw te vertellen.
Toen hij eindelijk -na tien keer opnieuw de beweging na te doen die hij gedaan had - klaar was, liep ik naar de zolder. Ik had mezelf beloofd gelijk na het ontbijt hierheen te gaan, maar dat was niet gelukt.

hoog =)

leeuk!

wauw,
wat een leuk verhaal!
Dit ga ik zeker volgen!
Snel verder hè!

leuk verhaal,
maar
intresse = interesse
niks beter als Thomas en zijn vriendjes = niks beter DAN Thomas en zijn vriendjes

Oh die intresse is dan een typfout geweest, waar staat die precies, ik zal het veranderen

dankjewel