[verhaal] De zoektocht

heei allemaal,
dit is het eerste grote verhaal dat ik ga proberen te schrijven dus ik zou het heel fijn vinden als jullie je mening zouden willen geven en eventueel zelfs tips : ) ik zal proberen zo vaak mogelijk te posten en ik hoop vast veel lees plezier

Proloog:
Ik denk wel eens: Waarom ben ik aan deze reis begonnen? Het is allemaal erg lastig, om alles in een verband te brengen. Maar ik moet doorzetten. Ik moet hem vinden. Als ik hem niet vind zal ik het mezelf altijd verwijten. Ik moet zijn redenen een keer gehoord hebben. Ik wil ook zijn kant van het verhaal kennen. Misschien zal ik het nooit begrijpen, of wil ik daarna er niks meer mee te maken hebben. Maar dan weet ik dat en dan is dat mijn beslissing. Het zal lastig worden om hem op te sporen, maar ik heb het er voor over. Het moet lukken!

Hoofdstuk 1:
Ik zit in de vensterbank van mijn kamer lekker naar buiten te kijken. Zo kan ik iedereen en alles zien zonder dat ze mij zien. Dat is iets dat ik als kind heerlijk vond. Nu ik ouder ben, 19 jaar inmiddels, zit ik hier niet meer zo vaak. Maar af en toe, om even na te denken, ga ik hier toch weer zitten. Ik zie de overbuurman lopen. Ik heb het al een rare man gevonden sinds hij hier vijf jaar geleden kwam wonen. Ik weet zijn naam of achternaam niet eens! Hij heeft zich nooit voorgesteld. Ik probeer hem vaak te vermijden omdat hij me altijd zo raar aankijkt. Ik schrik op als mijn mobieltje over gaat. Anne. Mijn beste vriendin sinds de kleuterklas. Ik neem op. Hoi Lilly, lieverd we gaan deze zomer samen op wereldreis. zegt Anne even doodleuk. Dat was ik vergeten om te melden Anne is heel erg impulsief. Maar Anne hoe wil je dat gaan betalen? vraag ik. Nou kijk, mijn ouders zijn zo verrast dat ik ben geslaagd dat ze me elk cadeau dat ik wil geven. En o ja, Anne der ouders smijten nog al met geld. Dus ga je mee? vraagt ze. Ja tuurlijk antwoord ik meteen. We praten nog even over van alles en nog wat, en dan hang ik op. Een wereldreis, denk ik, misschien kan ik proberen mijn vader op te sporen. Mijn vader heeft mijn moeder verlaten toen hij hoorde dat ze zwanger was, omdat hij dacht dat hij geen goede vader zou kunnen zijn. Nou als hij had gebleven had hij het niet slechter kunnen doen dan nu. Hij heeft nooit iets aan mij laten weten. Wat ik wel weet is dat hij mijn moeder tot 5 jaar geleden, elke maand een brief schreef. Ook stuurde hij haar geld om mij te kunnen onderhouden. Maar mijn moeder heeft al zijn brieven ongeopend ergens in een doos gestopt. Hij heeft haar te veel pijn gedaan door weg te lopen. Ook het geld heeft ze altijd op een aparte rekening gezet, omdat ze vond dat, als hij haar het alleen liet doen, ze het ook echt alleen moest doen.
Maar als ik mijn vader wil vinden moet ik natuurlijk wel aanwijzingen hebben. Misschien staat er wel iets in de brieven die hij altijd heeft gestuurd. Die ga ik binnenkort maar eens bekijken denk ik. En natuurlijk eerst Anne bellen of ze het wel goed vindt dat ik mijn vader ga zoeken op haar wereldreis.

Geen aanhalingstekens bij een directe rede? Misschien had je eerst beter dat moeten aanpassen. Ik kan een verhaal niet serieus nemen als er geen moeite wordt gedaan om zulke dingen aan te passen. Dat is niet om gemeen te klinken, maar gewoon omdat het zo is.

Mijn verhaal heet Zoektocht naar de Liefde… Heb t verhaal niet gelezen, want ik zie geen aanhalingstekens staan en dat vind ik niet fijn lezen, dus ik weet niet of t ook op mijn verhaal lijkt. Zal zo even een poging doen om te lezen