Verhaal: De zoektocht naar mijn verleden

Misschien lazen (waarschijnlijk niet) mijn vorig verhaal. Dat was maar 2 pagina’s lang maar ik kon er gewoon niet in komen en heb dus daarom begin ik nu een nieuw verhaal. Er zitten wel wat dingen in van het vorige verhaal.

Intro:
Noors ouders zijn overleden, plots uit het niets. Haar oma is nogal spiritueel en gelooft in allerlei geesten. Zelf baseert Noor het plotselinge overlijden van haar ouders liever op feiten. Een tijdje heeft Noor bij haar oma gewoond maar echt goed kon ze niet tegen het spirituele gedoe. Nu woont Noor tijdelijk bij haar vriendin Mariska maar of ze daar nou echt blij mee is.

Hopelijk bevalt het verhaal jullie een beetje. Het is wel heel wat anders dan mijn andere verhaal (Niemandskind). Wat algeme info:
Het speelt zich af in het heden in een land wat eigenlijk niet bestaat.
Het is realistisch maar er komt ook wel een tikkeltje fantasie in voor.

Noor is trouwens 14-15 jaar oud en Mariska ook zoiets.

Ik rukte nog een keer aan mijn koffer. Waarom gaan koffers altijd zo moeilijk over drempels heen?
Het is best moeilijk om oma’s huis te verlaten maar ik wist dat het zo beter was. Ik werd gek van oma’s beweringen. Mijn ouders zijn nu geen geesten en dat zullen ze ook nooit worden.
Hopelijk had ik alles bij me, want waarschijnlijk kwam ik hier nooit meer terug. Ik checkte nog een keer hoe laat het was: kwart voor vier. Mariska was nu waarschijnlijk wel thuis.
Het was verder dan ik dacht om van oma’s huis naar Mariska’s huis te lopen. Gelukkig, de roze omafiets van Mariska stond voor de deur. Ik drukte op de bel. Was dit wel een goed idee? Had ik niet beter bij oma kunnen blijven?
Mariska’s broer deed de deur open en hij keek verbaast naar mijn koffer.
‘Eh Mariska, Noor hier!’ riep hij naar boven. Mariska stormde de trap af en kijk net als haar broer verbaast naar mijn koffer. ‘Ik, eh, leg het zo wel uit’ stamelde ik.
Ik trok de koffer weer over de drempel en dit keer ging het nog moeilijker, misschien omdat dit niet mijn huis was. Een koffer de trap op krijgen was nog moeilijker dan over een drempel.
Ik had eigenlijk nog helemaal niet nagedacht over waar ik zou moeten slapen in dit huis.
Misschien moest ik maar gewoon terug naar mijn oma.

Ik denk binnenkort, nu nog niet:) beetje weinig tijd en inspiratie