[VERHAAL] De witte poeder die men sneeuw noemt

Ik ben al een tijdje bezig met een verhaal en wilde het wel posten. Benieuwd naar wat jullie ervan vonden! Tips en kritiek zijn welkom. Ook als je het gelezen hebt, maar het niets vind.


Het witte poeder dat men sneeuw noemt (voorlopige titel)
Rillend sloeg ik mijn sjaal nog een keer extra om mijn nek. Ik keek nog even in het kleine raampje in de voordeur naar de sneeuwvlokjes die rustig naar beneden dwarrelden. Toen moest ik er toch echt aan geloven en op mijn lip bijtend deed ik mijn eerste stap in de sneeuw. Mijn schoenen verdwenen tot ongeveer de helft in de witte poeder op de grond. Ik stapte stevig door. Zo moest ik het wel warm krijgen. Dit was de eerste echte winterdag in November en ik moest er even aan wennen. De sneeuwvlokken leken langs mijn gezicht te schuren en mijn handen waren vuurrood. Ik ging onder een afdakje lopen. Dat was beter! Ik deed verwoed een poging mijn handen warm te blazen, maar tevergeefs. Ik ging met mijn hand langs de besneeuwde struiken. Geen goed idee. Ik begon sneller te lopen. Ik wist dat de winter pas net begonnen wat, maar toch verlangde ik nu al hevig naar de zomer. Ik voelde mijn voeten wegglijden en verloor mijn evenwicht. Ik vloekte en probeerde weer omhoog te komen, maar gleed telkens weer weg. Ik zette mijn hakken in de sneeuw en duwde mezelf omhoog. Weer een van die mislukte pogingen. Er kwam een jongen van rond de vijftien naar me toe lopen.
‘Hulp nodig?’ vroeg hij. Hij greep mijn hand vast en trok me zonder moeite omhoog. Dankbaar keek ik hem aan en klopte mijn besneeuwde kleding af.
‘Dankje.’ Zwijgend stond ik tegenover hem.
‘Geen dank. Dag!’ Hij liep weer verder. Verward liep ik verder, geen aandacht meer bestedend aan de kou. Het gekke was dat ik me niet eens schaamde. Ik lag daar dan wel als een vis op het droge te spartelen, maar het kon me niets schelen. Eenmaal ik bij de V&D aangekomen was baande ik me een weg naar de handschoenen. Ik pakte het laatste paar zwarte, wollen handschoentjes en nam ze mee naar de kassa, waar mensen onder de sneeuw een nieuwe sneeuwkleding kochten. Mutsen, sjaals en handschoenen gingen over de toonbank. Ik legde de handschoentjes op de toonbank en rekende af. Blij trok ik daarna mijn handschoenen aan. Vol goede moed liep ik naar buiten. De kou leek gelijk een stuk minder te zijn!

het is HET witte poeder DAT men sneeuw noemt (:

hahaha

Ik snap de clue van het verhaal nog niet, dus post maar verder :3

Oh nee, he! Haha, heel erg bedankt. Ik zet het erbij. :flushed:

Hier hetzelfde!
O en je was nog een s vergeten: Mutsen, sjaals en hand…choenen gingen over

Verder :slightly_smiling_face:

Rillend sloeg ik mijn sjaal wat nog een keer extra om mijn nek.

Lijkt me een rare zin…

Ik wist dat de winter pas net begonnen wat.

dat zeg je in het verhaal.
volgens mij is die wat een was.
en trouwens begin je verhaal zei je dat het november is
en de winter begint pas in december (:

Maar ik ben benieuwd ga verder met je verhaal :slightly_smiling_face:

‘Mam?!’ gilde ik door het huis heen. Mijn moeder kwam de stap afgestormd.
‘Hé schat.’ Begroette ze, zodra ze mij zag. Ik schopte mijn schoenen uit en liep naar de keuken voor een kop thee. Ik hing het theezakje erin, totdat het de juiste kleur was. Ik zette mijn lippen aan de warme kop thee en sloot mijn ogen. Mijn handen tintelden. Ik sloot ze nog strakker om de kop.
‘Koud buiten, hé?’ zei mijn moeder terwijl ze de keuken in kwam lopen. Ik knikte.
‘Ik heb net gelijk even handschoenen gekocht.’ Mijn moeder knikte begrijpelijk.
‘Dat snap ik. Met dit weer!’ Ik lachte. Ik pakte mijn iPhone uit de vensterbank en drukte twee keer op het groene knopje. De pieptoon klonk twee keer.
#8216;Met Femke!&#821\e ik mijn vriendin aan de andere kant van de lijn zeggen. Ik groette terug.
‘Ik wilde jou net bellen! Ik wilde vragen of je kon afspreken.’ Ik moest lachen. ‘Daarom belde ik jou ook. Kom jij naar mij?’ vroeg ik slim.
‘Is goed. Tot zo!’ Voordat ik het wist klonk de pieptoon alweer. Ik legde mijn telefoon aan de oplader en liet me op de bruinleren bank vallen, naast mijn moeder. Zodra ik mijn kop thee ophad zette ik hem op de tafel en zette de tv aan. Ik zapte van MTV naar TMF. Niets leuks op tv. Ik zette mijn voeten op het tafeltje, waarbij ik bijna de lege kop omstootte. Met mijn hoofd leunde ik op de rugleuning van de bank. Vijf minuten later ging de bel. Dat moest Femke zijn. Half rennend ging ik naar de deur en trok hem open. Femke sloeg haar armen om me heen.
‘Lieverd!’ gilde ze. ‘Ik heb twee films bij me die we kunnen kijken.’ Ze hield een tasje van de videotheek omhoog. Ook dat probleem was meteen opgelost! We installeerden ons op de bank met een bak Ben & Jerry ijs en keken tv tot 's avonds laat.

upjee…

upjee