[verhaal]! De eenzame pijn.

[b]Hoi!
Ik ga hier een verhaal proberen te schrijven en ik hoop dat jullie het leuk gaan vinden. Ik heb nog nooit echt een verhaal geschreven maar ik dacht ik ga het even proberen.

Ik heb niet heel lang geleden een stukje in een tijdschrift gelezen, een waargebeurd stukje over een meisje. En daar is het verhaal wat ik ga schrijven een beetje door geinspireerd.(ik weet niet of ik het zo goed zeg maar jullie snappen me vast wel xD)[/b]

De eenzame pijn.

Pijn. Het enige wat ik nog voel is pijn. En verdriet. Misschien voel ik ook nog een beetje verdriet. Maar ik ben er al zo aan gewend dat ik het verdriet gewoon kon uitzetten. Verdringen.
Ik pak mijn dagboek.

Lief dagboek.
‘Waarom’ is het enige wat ik nog wil weten? Waarom ben ik geboren? Waarom gebeurt dit? En waarom hebben mijn ouders een kind als ze het haten. Ja, ze haten me. Ik denk het niet alleen, ik weet het zeker. Waarom doen ze dit anders? Waarom slaan ze me, schoppen ze me? Zo hard dat ik gewoon alleen nog maar bewegingsloos op de grond kan liggen. Dan lig ik daar, en hoor ik ze lachen. Mijn broertje nog het hardst. Meestal na een tijdje loop in dan naar boven en ga ik naar m’n kamer, doe ik mijn deur op slot en lig ik te huilen in mijn bed tot ik in slaap val. Net als vanavond.
Nu is het midden in de nacht, ik heb mezelf vanavond in slaap gehuild en ben weer wakker geworden van de pijn. Mijn armen en borst zijn blauw. Dat komt van vanavond. Ik had ruzie met mijn broertje over de televisie en mijn ouders werden weer boos op mij. Toen gebeurde het weer.
Op mijn linkerbeen zit een brandwond die mijn broer twee dagen geleden express maakte met zijn sigaret omdat hij dat grappig vond. Ik liep naar m’n ouders, maar ik wist al dat het geen zin had. Ze lachten en zeiden dat ik me niet aan moest stellen.
Ik moet weer huilen. Dit kan zo niet langer doorgaan. Maar dat denk ik al 4 jaar. Mijn broertje is nu 11, ik ben 14. Toen mijn broertje werd geboren begon het slaan al. Maar ik besefde niet dat dat niet hoorde. 5 jaar geleden, toen ik 10 werd en m’n ouders mijn verjaardag niet wilde vieren. Toen besefde ik langzaam dat dit niet hoorde.
Ik weet het allemaal niet meer. Ik weet niet wat ik moet doen.
Shit! Het licht in de gang gaat aan. Ze hebben me vast horen huilen. Ik ben bang…

Fay.

Verder:D

ik ben niet zo goed in verhalen schrijven:P, vind die verhalen van die mensen altijd zoo cool xD maar dit is echt zo’n amateuristisch iets:P

ik vind hem eigenlijk wel leuk:p

En dan vind ik het niet leuk wat er gebeurd maar leuk als… je begrijpt me wel xD

haha jaa ik begrijp je:P

uppp